Semua Bab เรือนราคะ: Bab 41 - Bab 50

เสียงดูดรูสวาทงามบ่งบอกว่าเขาชอบเพียงใด คนงามก็มีความสุขเมื่อแผนการของนางสำเร็จ เช้าวันต่อมาเวยหมิงตกใจอย่างมาก ที่เขามานอนในห้องของชีเหนียง ส่วนชีเหนียงตาแดงก่ำ"ชีเหนียง" เวยหมิงเรียกชื่อนางอย่างตกใจ เมื่อคืนเขานึกว่าเขาเพียงแค่ในไป ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นความจริง"คุณชายใหญ่ เมื่อคืนท่านรังแกข้า เรื่องนี้ถือเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น" ชีเหนียงบีบน้ำตาเวยหมิงพลันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เมื่อเขาคิดว่าเขาฝันไป ฝันนั้นเป็นจริงมาก สุดท้ายคือความจริงไม่ได้ฝัน เขาจะทำอย่างไรดี"ชีเหนียง ข้าจะรับผิดชอบเจ้า" เวยหมิงมองหน้าคนงาม"จะรับผิดอันใด ในเมื่อข้าคืออนุของบิดาท่าน" ใช่นางคืออนุของบิดาเขา เหตุใดเขาถึงทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าได้เพียงนี้"ข้าขอโทษ" เวยหมิงรีบใส่เสื้อผ้าเเล้วเดินออกไปด้วยความเสียใจ ชีเหนียงมองอย่างเย้ยหยัน เสี่ยวหยีเดินเข้ามาพอดี "พาข้าไปอาบน้ำ ข้าจะไปวัดอิน ขอบคุณนักพรตเสียหน่อย" หลังจากอาบน้ำแต่งกายเรียบร้อยเเล้ว ชีเหนียงให้เสี่ยวหยีไปแจ้งเวยฮูหยิน ว่านางต้องการไปวัดอินเพื่อขอพรให้เวยฮูหยินหายป่วย ทำให้เวยฮูหยินรักนางมากกว่าเดิมในรถม้าสาวใช้มองเจ้านาย ที่แต่งกายด้วยชุดสีขาว

ชีเหนียงรับสำรับเย็นเพิ่งอิ่ม เสี่ยวหยีรายงานเรื่องที่เจ้านายให้ไปทำเรียบร้อยแล้ว ใบหน้างามพลันระบายไปด้วยรอยยิ้มขึ้นมาทันที ดวงตาหงส์พลันเปล่งประกายความแค้นออกมาอย่างชัดเจน"ดี ปิดประตูเรือนให้เรียบร้อย อย่ามารบกวนข้า" เสี่ยวหยีรับคำเจ้านาย ชีเหนียงต้องไล่สาวใช้ออกไป เพราะเกรงว่าเวยหมิงจะมาหานางแต่หัวค่ำเรือนของเวยหมิงเขารับสำรับอาหารกับหลินหยา นางสังเกตสามีของนางตั้งแต่ยามเช้าแล้ว เหตุใดเขาจึงหน้าไม่สบอารมณ์ทั้งวัน"ท่านพี่ ท่านรากบัวสิเจ้าคะ" หลินหยาคีบให้เขาด้วยความหวังดี"ข้าอิ่มแล้ว คืนนี้ ข้าจะนอนห้องของข้า เจ้านอนคนเดียวแล้วกัน" "ท่านพี่ ข้าใกล้คลอดแล้ว" นางท้องได้แปดเดือนแล้ว อยากให้สามีเอาใจใส่นางบ้าง แต่ดูเหมือนเวยหมิงเปลี่ยนไปมาก"ข้าไปล่ะ" เวยหมิงสะบัดอาภรณ์เดินออกไปโดยไม่สนใจหลินหยาเลยแม้แต่น้อยในค่ำคืนนั้นชีเหนียงเปิดหน้าต่างรอใครบางคน นางนอนบนเตียง ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาที่เตียง นางจึงพลิกกายมามอง พบว่าเป็นเวยหมิงจริง ๆ ด้วย เขาเข้ามาทางหน้าต่าง"ชีเหนียง ข้าคิดถึงเจ้า" เวยหมิงโอบกอดนางราวกับนางคือไข่มุกที่เขาหวงแหนมาตลอดชีวิต"ปล่อยข้านะ""วันนี้ ข้าตกใจมากคิดว

ยามเช้าวันถัดมาชีเหนียงตื่นขึ้นมาพบว่าคนข้างกายได้หายไปแล้ว เรียกเสี่ยวหยีเข้ามาถาม สาวใช้รายงานว่าคุณชายรองออกไปแต่เช้ามืดชีเหนียงเผยอยิ้ม กระนั้นนางจึงให้เสี่ยวหยอาบน้ำแต่งกายให้ เพราะนางจะไปรับสำรับเช้าที่เรือนใหญ่กับเวยฮูหยิน เกรงว่าเวยฮูหยินคงจะอยากรู้ว่าเหตุใด หลินหยาถึงได้คลอดบุตรก่อนกำหนดชีเหนียงแต่งกายด้วยอาภรณ์สีราบเรียบ ใบหน้างามไร้เครื่องประทินโฉม ย่างกรายเข้ามาในเรือนใหญ่ พบว่าเวยฮูหยินมองนางด้วยสายตาที่แปลกประหลาด "เหตุใดเจ้าจึงไปใกล้ชิดกับเวยหมิง จนทำให้หลินหยาคลอดก่อนกำหนด" เวยฮูหยินทั้งพูดทั้งไอโขลก ๆ "พี่หญิงเป็นการเข้าใจผิดเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่ แค่อยากจะสอนเพลงพิณข้าเท่านั้น แต่สะใภ้ใหญ่มาเห็นเข้า เลยเข้าใจผิด" ชีเหนียงทำเสียงเศร้า"ข้าเชื่อเจ้า โชคดีที่หลานข้าไม่เป็นอันใด หลินหยานางก็วู่วามเกินไปเสียจริง""พี่หญิง รับสำรับเช้ากันดีกว่า ข้าตั้งใจจะมากินข้าวพร้อมท่าน""ดีเหมือนกัน"สั่งให้ข้ารับใช้ตั้งสำรับอาหารเช้าทันที ในระหว่างนั้น ชีเหนียงคีบอาหารให้เวยฮูหยินอีกทั้งรินน้ำให้อีกต่างหาก ในสายตาเวยฮูหยินชีเหนียงเป็นน่ารัก ว่าง่าย นางมีใจต่อนายท่าน จะสวมหมวกเขียวให

พอกลับมาพบว่าสอนคนนั้นกลับห้องไปแล้ว ชีเหนียงค่อยสบายใจหน่อย นางเปลี่ยนชุดเข้านอน แต่ทว่ามือหนาใหญ่โอบเข้าที่เอวนางไว้"ปล่อยข้านะ" "นายหญิงชี ท่านลืมข้าแล้วรึ" นักพรตหยางกระซิบข้างหู"ข้าให้ที่พักท่าน เหตุใดต้องมาทำเยี่ยงนี้""นายหญิงชี ที่ข้ามาท่านเพราะคิดถึงรสสวาทของท่าน"นักพรตหยางขบติ่งหูสาวงามอย่างเร่าร้อน "ถ้าหากข้าไม่ให้เล่า""นายหญิงชี ข้ากุมความลับเจ้าไว้"ชีเหนียงทำหน้าอย่างเอือมระอา สุดท้ายนางต้องยอมจำนนต่อนักพรตหยาง"เอาล่ะ นายหญิงชีถอดผ้าออกให้หมด ยามนี้คนจวนสกุลเวยหลับใหลยาวนาน เพราะน้ำที่พวกเขาดื่มกิน ข้าใส่ยานอนหลับ""นี่เจ้า" "เร็วเข้า ข้าต้องการท่าน" นางปลดผ้าออกหมดทุกส่วนลงพื้น สายตาอันราคะมองที่เต้านมขนาดใหญ่อย่างงดงาม แสงเทียนทำให้เขาเห็นอะไรได้ชัดเจนเหลือเกิน มือหนาใหญ่ สัมผัสนมใหญ่ทั้งสองข้างนักพรตหยางถอดผ้าของเขาบ้าง ชีเหนียงมองเห็นดุ้นใหญ่ชี้ขึ้นฟ้า"นายหญิงชี ถ่างขาออกกว้าง ๆ" ชีเหนียงถ่างขาออก นักพรตนั่งคุกเข่าต่อหน้านาง สายตามองกลีบอูมงามผลิออก ลิ้นหนาเลียผ่านตรงกลาง จากนั้นรัวลิ้นใส่รูสวาทอย่างไม่ยั้งมือน้ำสีขาวขุ่นของสตรี ช่างหอมหวานนัก กลิ่นรัญจว

หลินหยาถูกพาตัวมาที่เรือนท้ายวัดอิน หรทอเรือนเก่าของนักพรตหยาง พวกเขาวางนางไง้ที่เสื่อขนาดใหญ่ หลินหยามองพวกเขาทั้งสามคนถอดผ้าออก "ใครสั่งพวกเจ้ามา" หลินหยาพยายามคลานหนี แต่ดูชะตาของนางแล้ว นางคงจะหนีไม่รอด อีกทั้งต้องโดนบุรุษทั้งสามคนนี้กระทำแน่นอนดุ้นของพวกเขาทั้งสามคนใหญ่ยาว เท่า ๆ กัน ทำให้หลินหยานึกกลัว"อย่านะ อย่าเข้ามา" หลินหยานึกกลัว แต่ทว่าสายไปเสียแล้ว นักพรตหยางจู่โจมนางอย่างหนักปากงามโดนนักพรตหยางจุมพิตอย่างเร่าร้อน หลินหยาอ่อนแรงเหลือเกิน ขางามทั้งสองข้างถ่างออกกว้าง ๆ ชายแปลกหน้าอีกคน มองร่องสวาทแล้วใช้ลิ้นหนาเลียหลินหยาอยากจะกรีดร้องแต่ทว่านางไม่มีแรงแล้ว เหตุใดเรื่องร้าย ๆ จึงเกิดขึ้นกับนางด้วยเล่าทรวงอกคู่งามที่มีน้ำไหลออกมาโดนชายอีกคนแทะโลม น้ำนมของนางช่างหวานมันยิ่งนักลิ้นหยาเลียอย่างหอมหวานหลินหยาน้ำตาไหล นี่มันเรื่องบ้าอันใด เหตุใดนางต้องโดนย่ำยีราวกับสุนัขเช่นนี้หลินหยาโดนจับนอนตรงกลาง นักพรตหยางนอนล่างสุด อีกคนอาหนานนอนด้านบน ดุ้นสองดุ้นเสียบรูสวาทด้านหน้า ด้านหลังพร้อมกันพับ พับ พับ พับพับ พับ พับ พับไม่ไหวแล้ว ทั้งเจ็บทั้งเสียว ดุ้นของสองคนนั้นใหญ่