46

ชีเหนียงถึงกับอึ้งงันในกระบวนท่าต่อสู้ของเขา นางมองชายชุดดำร่างท้วมนอนอย่างกับหมาตาย

ส่วนคนที่เหลืออีกห้าคนเห็นท่าไม่ดี ย่อมเผ่นกลับไป ไม่คาดคิดเลยว่า หน้าตาซื่อ ๆ ดูเป็นบัณฑิตอย่างเวยอี้ จะต่อสู้เป็นด้วย

ชายหนุ่มกอดนางไว้

"ข้าไม่มีทางให้พวกมันทำร้ายเจ้าหรอก" 

หลังจากกลับมาถึงจวนเวย ทั้งคู่ทำราวกลับไม่มีอันใดเกิด ต่างคนต่างเดินไปตามทางเเยกเรือนของตนเอง

ชีเหนียงเดินทอดน่องเข้ามาในเรือนอย่างช้า ๆ เสี่ยวหยีเห็นนายหญิงกลับมาพลันดีใจไม่น้อย นายหญิงให้เสี่ยวหยีกลับมาก่อน เพราะชีเหนียงวางแผนไว้

"แผนเป็นอย่างไรเจ้าคะ"

 "เวยอี้เอาชนะคนพวกนั้นได้ วันพรุ่งเจ้านำถุงเงินไปมอบให้คนพวกนั้นด้วย" ชีเหนียงไม่คิดเลยว่าคนไปจ้างมาทำร้ายเวยอี้จะปอดแหกได้ถึงเพียงนี้ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

ค่ำคืนนั้นเวยอี้นอนหลับอย่างสนิทใจที่ชีเหนียงจะหนีไปพร้อมกันกับเขา เกรงว่าพวกเขาต้องหนีก่อนเวยหายจะกลับมา

ยามนี้เวยหมิงร้อนรนใจ เขาแอบตามชีเหนียงไปที่งานเทศกาลชีซี เห็นเวยอี้โอบกอดชีเหนียง

อีกทั้งนางยังรับปากว่าจะหนีไปกับเวยอี้อีกด้วย เรื่องนี้ทำให้เขายอมไม่ได้

เช้าวันถัดมาชีเหนียงตื่นมาอย่างอารมณ์ เรื่องที่จะหนีไปกับเวยอี้ นางคิดว่าคงจะเป็นต้นเดือนหน้า เพราะช่วงนั้นคือเวลาที่เวยหานกลับมา นางจะทำให้ทั้งสามทะเลาะกันอย่างโงหัวไม่ขึ้น

ในระหว่างที่นางจิบชาอย่างอารมณ์ดีนั้น ข้ารับใช้เข้ามารายงาน ว่ามีบิดาของนางมาหา ใบหน้างามถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม บิดาบ้าบออันใดกัน

ชีเหนียงรีบสาวเท้าไปที่หน้าจวนอย่างร้อนใจ พอมาถึงหน้าจวนทำให้นางตกตะลึง เพราะคนที่อ้างตัวเป็นบิดาของนางคือนักพรตหยาง กับชายอีกคนหนึ่ง 

"นายหญิง ชายผู้นี้อ้างตัวว่าเป็นบิดาของท่าน" ข้ารับใช้หน้าประตูถามเจ้านาย ถ้าเกิดเขาให้ชายแก่สองคนนี้เข้าไปในจวน ทั้งที่ไม่ใช่บิดานายหญิง เกรงว่าเขาจะต้องโดนทำโทษ กระนั้นจึงส่งคนไปตามตัวนายหญิงมาดูด้วยตาตัวเองดีกว่า

นักพรตหยางมองมาที่นาง ชีเหนียงจำใจต้องยอมรับว่าเขาคือบิดาของนาง

เมื่อมาถึงเรือนของนาง หญิงสาวมองสองคนนี้ เหตุใดจึงมาที่จวนเวย อีกทั้งสั่งให้เสี่ยวหยีออกไปพร้อมเฝ้าหน้าเรือน

"นักพรตหยาง ท่านมาหาข้าทำไม" ชีเหนียงถามอย่างข้องใจ นางนั่งที่เก้าอี้ท่าทางเเสดง นักพรตหยางกับชายอีกคนนั่งฝั่งตรงข้าม

เขารินน้ำชาดื่มเอง ชีเหนียงมองอย่างไม่พอใจ พวกเขาต้องการเบี้ยหวัดใช่รึไม่

"ท่านอยากได้เงินรึ"

นักพรตวางจอกน้ำชาแล้วส่ายหน้าไปมา

"ข้าต้องการมาอยู่จวนเวยกับเจ้า ในฐานะบิดา" เขาต้องบ้าไปแล้วแน่นอน นางคือคณิกาบิดามารดาของนางตายไปหมดแล้ว

"ข้าไม่ยอมล่ะ"

"ข้าจะแฉความชั่วของเจ้า"

"นี่ท่าน" ชีเหนียงโมโหจนเลือดขึ้นหน้า กระนั้นนางได้แต่พวกเขาอยู่ในเรือนของนาง แต่อยู่ห้องเล็กของเรือน นางต้องรายงานเวยฮูหยิน กระนั้นให้ข้ารับใช้พาสองคนนั้นไปพักผ่อน

ในระหว่างที่เดินผ่านระเบียง เสี่ยวหยีกลัวเจ้านายจะโดนแทงข้างหลัง

"นายหญิง ท่านคิดดีแล้วรึจะให้พวกเขาอยู่ในจวน" 

"ข้าไม่ยอม พวกเขาก็จะแฉข้า ข้าคิดว่า แผนการของข้าสำเร็จเมื่อไร สองคนนั้นไม่มีประโยชน์กับข้า"

ชีเหนียงมาถึงเรือนใหญ่พบว่าเวยฮูหยินนอนในเรือนเพราะนางเวียนหัวมาก จึงไม่ออกมาพบใคร กระนั้นชีเหนียงจึงเดินผ่านฉากกั้นเข้ามาที่เตียง

"อนุชี ฮูหยินไม่สบาย ท่านมีอะไรฝากบ่าวไว้ได้"

สาวใช้คนสนิทของเวยฮูหยินเอ่ยขึ้น ชีเหนียงมองเข้าไปในม่านมุ้งพบเวยฮูหยินป่วยใกล้ตายแล้วจริง ๆ

นางจึงบอกกับสาวใช้ว่า บิดาที่ไม่ได้พบกันนานมาขอพักที่จวนชั่วคราว จากนั้นนางก็กลับเรือน...

ยามพลบค่ำชีเหนียงกำลังรับประทานอาหาร แต่ทว่า นักพรตหยางกับสหายของเขาอย่างต้าหวัง เข้ามาพอดี

อาหารชั้นดีของจวนเวย หมูอบน้ำผึ้ง ผัดผักสามรส ปลาราดพริก น้ำแกงไก่ ทำให้พวกเขาทั้งสองนั่งทานด้วย

"พวกเจ้าหิวรึ เสี่ยวหยีนำชามข้าวมาให้พวกเขา" ชีเหนียงอิ่มพอดี

ชีเหนียงนั่งที่ตั่งยาวมองสองตาแก่ พุ้ยข้าวเข้าปากอย่างหิวโหยราวกับขอทานอย่างนั้นล่ะ เสียงเคาะถ้วยดังสะนั่น นางสมเพชสิ้นดี

หญิงสาวเบื่อหน่ายจึงออกมาเดินเล่นสวนดอกอวี้หลันหน้าลานเรือน พบกับเวยอี้

"ชีเหนียง ข้าคิดถึงเจ้าได้ข่าวว่าบิดาของเจ้ามาพักที่เรือน จึงนำสุราดอกท้อมาฝากพวกเขา"

เวยอี้มองคนงามภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง เขาได้ยินว่า ตอนเด็กบิดาขายนางให้หอร้อยบุปผา จากนั้นก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย ชีวิตนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก

ชีเหนียงมองใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาของเขากระจ่างใส มีแต่ความจริงใจให้นาง 

"ขอบคุณท่านมาก ข้าขอตัวก่อน สุรานี้ข้าจะนำไปฝากพวกเขา" ชีเหนียงรับสุรากับเวยอี้ เขานั้นรีบเดินออกจากเรือนของนาง กลัวคนอื่นจะมาเห็นเข้า ชีเหนียงมองเวยอี้เดินไปไกลพอสมควร นางเทสุราลงพื้น คนพวกนั้นไม่เหมาะกับของชั้นดีหรอกนะ