41

เสียงดูดรูสวาทงามบ่งบอกว่าเขาชอบเพียงใด คนงามก็มีความสุขเมื่อแผนการของนางสำเร็จ 

เช้าวันต่อมาเวยหมิงตกใจอย่างมาก ที่เขามานอนในห้องของชีเหนียง ส่วนชีเหนียงตาแดงก่ำ

"ชีเหนียง" เวยหมิงเรียกชื่อนางอย่างตกใจ เมื่อคืนเขานึกว่าเขาเพียงแค่ในไป ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นความจริง

"คุณชายใหญ่ เมื่อคืนท่านรังแกข้า เรื่องนี้ถือเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น" ชีเหนียงบีบน้ำตา

เวยหมิงพลันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เมื่อเขาคิดว่าเขาฝันไป ฝันนั้นเป็นจริงมาก สุดท้ายคือความจริงไม่ได้ฝัน เขาจะทำอย่างไรดี

"ชีเหนียง ข้าจะรับผิดชอบเจ้า" เวยหมิงมองหน้าคนงาม

"จะรับผิดอันใด ในเมื่อข้าคืออนุของบิดาท่าน" ใช่นางคืออนุของบิดาเขา เหตุใดเขาถึงทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าได้เพียงนี้

"ข้าขอโทษ" เวยหมิงรีบใส่เสื้อผ้าเเล้วเดินออกไปด้วยความเสียใจ ชีเหนียงมองอย่างเย้ยหยัน 

เสี่ยวหยีเดินเข้ามาพอดี 

"พาข้าไปอาบน้ำ ข้าจะไปวัดอิน ขอบคุณนักพรตเสียหน่อย" 

หลังจากอาบน้ำแต่งกายเรียบร้อยเเล้ว ชีเหนียงให้เสี่ยวหยีไปแจ้งเวยฮูหยิน ว่านางต้องการไปวัดอินเพื่อขอพรให้เวยฮูหยินหายป่วย ทำให้เวยฮูหยินรักนางมากกว่าเดิม

ในรถม้าสาวใช้มองเจ้านาย ที่แต่งกายด้วยชุดสีขาวอ่อนราวกับเทพธิดา

"นายหญิงเหตุใดไม่ให้บ่าวมาเจ้าคะ" เสี่ยวหยีถามด้วยความประหลาดใจ เรื่องแค่นี้ ให้นางมาเองดีกว่า เจ้านายของนางสูงส่งมากเกินไป ที่จะพบเจอคนพวกนั้น

ชีเหนียงมองเสี่ยวหยีผู้จงรักภักดีต่อนาง ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม

"ข้ามาเองดีกว่า อีกอย่างตำรับยาสูตรนี้ ข้าอยากได้เยอะ ๆ" 

"นายหญิงจะใช้กับผู้ใดเจ้าคะ"

"คนสกุลเวยต้องพินาศ" ชีเหนียงดวงตาแดงก่ำ นางจำได้เมื่อห้าปีก่อน ในคืนที่ฝนตกหนักสกุลหยวนโดนสังหาร โทษฐานกบฏ แต่ที่จริงแล้วมิใช่ หยวนเจียเป็นขุนนางการคลังที่ใสสะอาด เขามิได้ขโมยเงินคลังหลวง แต่เงินคลังหลวงมาอยู่ที่เรือนของเขาได้อย่างไรก็ไม่รู้

หยวนเหนียงในวัยเพียงสิบขวบ ได้ยินบิดาและท่านอาเวย ไม่สิเวยหานคุยกันในห้องโถงใหญ่ เงินคลังหลวงนี้เป็นขององค์ชายสี่ที่ต้องการใช้เงิน จึงออกกลอุบายว่าหยวนเจียเป็นคนขโมย แต่หยวนเจียคือแพะต่างหาก

หยวนเหนียงมองบิดาโดนสังหารอย่างโหดเหี้ยม ด้วยสหายที่บิดารักที่สุด นางหนีรอดมาได้ ทุกคนในจวนตายหมด นางเป็นลมหน้าหอร้อยบุปผา แม่เล้าเห็นนางเป็นเด็กที่งดงาม จึงเลี้ยงนางไว้ ผ่านไปห้าปี นางรับแขกบุรุษนับไม่ถ้วน ชีเหนียงคิดว่านางต้องอดทนแก้แค้น ให้บิดามารดา คนสกุลหยวนที่ตายอย่างอยุติธรรม ชีเหนียงจะให้พวกมันได้ชดใช้

"นายหญิงถึงเเล้วขอรับ" สารถีเอ่ยขึ้น ชีเหนียงรีบลงจากรถม้า มองทิวทัศน์ของวัดอินที่เต็มไปด้วยต้นไผ่รายล้อมอย่างร่มเย็น

"พวกเจ้าทั้งสองรอข้าที่นี่" ชีเหนียงไม่ให้ทั้งสองคนตามนางไป นางถามทางกับคนกวาดใบไม้หน้าอาราม 

เขามองหน้าสตรีคนงามแล้วนำทางนางไปหานักพรตด้านหลังป่าไผ่ ที่อยู่ค่อนข้างลึกมาก ชีเหนียงเดินตามบุรุษผู้นั้นมาไกลพอสมควร

ถึงหน้าเรือนไม้ไม่ใหญ่มาก ชีเหนียงกวาดสายตามอง 

"เข้ามา" น้ำเสียงดุดันพลันเอ่ยขึ้น 

"เข้าไปสิขอรับ" ชีเหนียงมองบุรุษผู้นั้น ในใจนางยังนึกกลัวนักพรต แต่ทว่าเพื่อล้างแค้นให้สกุลหยวน ทำให้นางลืมความไปโดยปริยาย

นางผลักประตูเข้าไปอย่างช้า ๆ ข้างในนั้นมีกลิ่นกำยานหอมอย่างแรง หญิงสาวค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปอย่างช้า ๆ ด้านในค่อนข้างที่จะมืดนัก

"ปิดประตูด้วย" นางกวาดสายตาคนที่สั่งนาง พบว่า นักพรตในชุดสีดำแล้วสวมหมวดนั่งสมาธิ ใบหน้าบึ่งเต็มไปด้วยหนวดสีขาวอย่างน่ากลัว หญิงสาวปิดประตูแล้วเดินไปหาเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ด้านในมีแสงเทียนที่วูบไหว พอให้เป็นแสงสว่าง

"นั่งลงเถอะเเม่นาง"

ชีเหนียงคำนับนักพรตนั่งลงพรหม นางสบตากับเขา แม้จะกลัว แต่นางต้องได้ตำหรับยา

"ข้าให้สาวใช้มาซื้อยาตำรับยาเสน่ห์กับท่าน" เพียงนางเอ่ยออกมาเช่นนี้ นักพรตหยางพลันหวนคิดเมื่อสาววันก่อนมีแม่นางคนหนึ่ง เข้ามาซื้อยานั้นด้วยราคาค่อนข้างสูง

"แม่นางต้องการเพิ่มรึ"

"ใช่ ข้าต้องการเยอะ ๆ" 

"แม่นางมีเงินมากรึ" หญิงสาวโยนถุงเงินให้เขาทันที นักพรตเปิดดูแล้วพอใจมาก

"ท่านทำคุณไสย์รึไม่" 

"เหตุใดคนงามเยี่ยงท่านต้องใจดำทำร้ายคนอื่นด้วยเล่า" 

ตาแก่นี่ช่างอยากรู้เสียจริง

"ท่านจะทำรึไม่"

"ทำ แต่แม่นางจะจ่ายไหวรึ การทำของใส่คนอื่นนั้น ตัวข้าเองต้องเสียแรงไปมาก เกรงว่า..."

"ว่ามาเถอะ ข้าจ่ายไหว" ชีเหนียงสบตากับนักพรต ตาแก่บ้าเขยิบเข้ามาใกล้ ๆ นาง 

"ตัวของท่านต้องเป็นของข้า" 

ชีเหนียงไม่ตกใจเลยแม้แต่น้อย นางเป็นคณิกามาก่อนผ่านมือบุรุษมามาก เรื่องแค่นี้ นางรับได้ ขอแค่ให้คนสกุลเวยพินาศ

"ตกลง"

"แม่นางนี่เจ้า" นักพรตหยางอึ้งงัน ไม่คิดว่านางจะรับปาก 

"นี่คือสิ่งของของคนผู้นั้น รีบทำเร็วเข้า ข้าอยากให้นางตายอย่างทรมาน" นางเอ่ยขึ้นอย่างจิตใจเหี้ยมโหด รอยตัวนางเต็มไปด้วยจิตสังหารเสียจริง