43

ชีเหนียงรับสำรับเย็นเพิ่งอิ่ม เสี่ยวหยีรายงานเรื่องที่เจ้านายให้ไปทำเรียบร้อยแล้ว ใบหน้างามพลันระบายไปด้วยรอยยิ้มขึ้นมาทันที ดวงตาหงส์พลันเปล่งประกายความแค้นออกมาอย่างชัดเจน

"ดี ปิดประตูเรือนให้เรียบร้อย อย่ามารบกวนข้า" 

เสี่ยวหยีรับคำเจ้านาย ชีเหนียงต้องไล่สาวใช้ออกไป เพราะเกรงว่าเวยหมิงจะมาหานางแต่หัวค่ำ

เรือนของเวยหมิงเขารับสำรับอาหารกับหลินหยา นางสังเกตสามีของนางตั้งแต่ยามเช้าแล้ว เหตุใดเขาจึงหน้าไม่สบอารมณ์ทั้งวัน

"ท่านพี่ ท่านรากบัวสิเจ้าคะ" หลินหยาคีบให้เขาด้วยความหวังดี

"ข้าอิ่มแล้ว คืนนี้ ข้าจะนอนห้องของข้า เจ้านอนคนเดียวแล้วกัน" 

"ท่านพี่ ข้าใกล้คลอดแล้ว" นางท้องได้แปดเดือนแล้ว อยากให้สามีเอาใจใส่นางบ้าง แต่ดูเหมือนเวยหมิงเปลี่ยนไปมาก

"ข้าไปล่ะ" เวยหมิงสะบัดอาภรณ์เดินออกไปโดยไม่สนใจหลินหยาเลยแม้แต่น้อย

ในค่ำคืนนั้นชีเหนียงเปิดหน้าต่างรอใครบางคน นางนอนบนเตียง ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาที่เตียง นางจึงพลิกกายมามอง พบว่าเป็นเวยหมิงจริง ๆ ด้วย เขาเข้ามาทางหน้าต่าง

"ชีเหนียง ข้าคิดถึงเจ้า" เวยหมิงโอบกอดนางราวกับนางคือไข่มุกที่เขาหวงแหนมาตลอดชีวิต

"ปล่อยข้านะ"

"วันนี้ ข้าตกใจมากคิดว่าเจ้าหนีไปแล้ว ที่ไหนได้เจ้าไปขอพรให้ท่านแม่ของข้าหายไว ๆ"

"คุณชายใหญ่ ปล่อยข้าเถอะ แล้วรีบกลับเรือนท่านเถอะ อีกไม่กี่อาทิตย์บิดาท่านจะกลับมา"

"ข้ารู้ดี หลังจากที่บิดากลับมา ข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้า แต่ตอนนี้ ข้ากระหายเจ้านัก" เวยหมิงช่างหื่นราคะยิ่งนัก

"นี่ท่าน" เวยหมิงบดขยี้ริมฝีปากคนงามจนสาแก่ใจ มืองามจากที่ทุบต้นคอเวยหมิงกลายเป็นโอบต้นคอของเขา บทสวาทของทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้น ชีเหนียงปล่อยตัวไปตามแผนการของนาง

ชีเหนียงนั่งทับดุ้นขนาดใหญ่แล้วโยกกายไปมา ขึ้น ๆ ลง ๆ จนใบหน้างามพลันแดงก่ำ

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

"ชีเหนียง ชีเหนียง" เวยหมิงรู้สึกดีอย่างมาก ที่นางได้มอบความสุขนี้ให้เขา แม้จะเป็นความสุขเพียงเล็กน้อยก็ตาม ชีเหนียงคิดในใจว่าตำรับยาของนักพรตหยางช่างดีเหลือเกิน ทำให้เวยหมิงหลงนางจนโงหัวไม่ขึ้น

ชีเหนียงหันสะโพกให้เขา ดุ้นใหญ่อัดกระแทกเข้าไปไม่ยั้ง มันทำให้เขาและนางมีความสุขเกินจะบรรยายเสียจริง

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

"ข้า จะแตก อ้า" เวยหมิงใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หายใจอย่างเหนื่อยหอบ

ปี๊ดดดดด!!!!

น้ำรักสีขาวขุ่นพลันไหลเข้าไปด้านในจนหมด ชายหนุ่มดึงดุ้นใหญ่ออกมา แล้วนอนลงข้างคนแล้ว พร้อมจุมพิตที่แก้มชีเหนียงอย่างแผ่วเบา

"ข้ารักเจ้า" ถึงแม้จะเป็นความรักต้องห้ามก็ตาม ชีเหนียงดีใจที่แผนการสำเร็จไปอีกขั้น กระนั้นนางจึงหลับอย่างสบายใจ

พอฟ้าสางพบว่าเขาได้หายไปจากเรือนของนางแล้ว ชีเหนียงเรียกเสี่ยวหยีเข้ามาแต่งกายให้นาง 

วันนี้ชีเหนียงสมชุดบุปผาสีชมพู ทรงผมปักด้วยปิ่นมุกอย่างงดงามทั่วศีรษะ ใบหน้างามประทินด้วยแป้งหอม ปากงามระบายไปด้วยชาดสีแดง หญิงสาวมองตัวเองในคันฉ่องอย่างงดงาม ก่อนจะให้เสี่ยวหยีประคองไปที่เรือนใหญ่เพื่อคำนับเวยฮูหยิน

พอมาถึงเรือนใหญ่พอว่าเวยฮูหยินอาการไม่ดีขึ้น เวยฮูหยินยิ้มให้ชีเหนียง บอกว่าให้ชีเหนียงอยู่ที่เรือน ไม่ต้องมาคำนับนางทุกวัน กลัวชีเหนียงจะติดโรคด้วย ชีเหนียงยอบกายคำนับแล้วขอตัวลา

นางเดินผ่านศาลาดอกบัว กระนั้นให้เสี่ยวหยีนำพิณผีผามาให้นาง นางอยากจะดีดพิณ 

หญิงสาวนั่งรอเสี่ยวหยีในศาลาบังเอิญพบคุณชายรองเวยอี้

"คารวะคุณชายรอง" ชีเหนียงยิ้มหวานให้เขา เวยอี้ตกตะลึงในรอยยิ้มของนาง หัวใจของเขาแทบจะกระโดดออกมาด้วยซ้ำ ในใจท่องไว้อนุบิดา

"อนุชี"

"ข้าอยากดีดพิณ"

"ข้ากำลังจะไปหาท่านแม่ เชิญอนุชีเถอะ" เวยอี้รีบสาวเท้าออกจากศาลาอย่างไว

ชีเหนียงมองหลังของเขาแล้วเผยอยิ้ม ผงยานั้นนางสาดใส่เขาแล้ว เกรงว่า เขาจะทนคิดถึงนางไม่ไหวอีกคน

ชีเหนียงยิ้มอย่างสาแก่ใจ 

ชีเหนียงนั่งตรงกลาง หญิงสาวมองพิณแล้วคิดถึงบิดามารดา ในจวนหยวนนั้น นางคือคุณหนูที่ใคร ๆ ในจวนต่างรักใคร่ ใบหน้างามอาบไปด้วยหยาดน้ำตา มืองามกรีดสายพิน เพลงพิณนี้มีชื่อว่าลืมเลือนเวลา 

เรื่องราวสตรีนางหนึ่ง ที่พลัดพรากจากบ้านเรือน เพื่อมาแต่งงานในเมืองหลวง เวลาผ่านไป นางกลับมาจวน พบว่าคนในจวนตายหมด ทำให้นางแค้นคนที่ทำร้ายครอบครัวนางนั้น

สตรีนางนั้นจึงหาทางล้างแค้น เพลงพิณนี้ช่างเหมือนกับชีวิตชีเหนียงเสียจริง

เพลงจบเสียงปรบมือพลันดังขึ้น ดวงตางามมองไปทางเสียง พบว่าเวยหมิงในชุดสีน้ำเงิน ถือพัดลายไผ่โบกไปมา สายตาจ้องมาที่คนงาม

"อนุชี ช่างดีดเพลงพิณได้งามนัก"

"คุณชายใหญ่ชมเกินไปแล้ว"

ชีเหนียงเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ 

"ข้าจะสอนอนุชี ดีดเพลงหนึ่งดีรึไม่"

ชีเหนียงดวงตากระจ่างใสดีใจ ที่เวยหมิงจะสอนนางตัวต่อ กระนั้นนางจึงรับคำ เวยหมิงนั่งด้านหลังคนงาม มือประสานมือ จังหวะนั้นทำให้หลินหยาเข้าใจผิด

"พวกท่านทำอันใดกัน" หลินหยาเข้ามาในศาลา วันนี้ นางตั้งใจจะมาคำนับแม่สามี แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นสามีตัวเองกับอนุพ่อสามี นั่งตัวติดกัน

"สะใภ้ใหญ่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว" ชีเหนียงอธิบาย หลินหยาตั้งท้องจะคลอดอยู่แล้ว พอเห็นฉากนี้เข้า นางถึงกับเจ็บจนจุก พาร่างอุ้ยอ้ายยืนตรงหน้าชีเหนียง 

เพี๊ยะ !!!!

หลินหยาตบชีเหนียง

"เจ้าบ้าไปแล้ว" เวยหมิงเลือดขึ้นหน้า