50

วันนี้ถึงวันที่ชีเหนียงก็เตรียมตัวที่จะหนีไปกับเวยอี้ ในยามพลบค่ำ ผู้คนในจวนกำลังนอนหลับ ชีเหนียงสะพายย่ามกุมมือ เวยอี้ไว้ ทางหนีคือช่องหมารอด 

ในยามนั้นที่ทั้งสองกำลังจะก้าวขาออกไป แสงเทียนสว่างข้นมา เห็นเวยหมิงกับข้ารับใช้ล้อมทั้งสองคนไว้

"ชีเหนียง ไหนเจ้าบอกจะไม่หนีไปกับเวยอี้" ชีเหนียงแกล้งบีบน้ำตา

"เขาบังคับข้า" นางวิ่งไปหลบด้านหลังเวยหมิง

"ชีเหนียง เจ้าบอกว่ารักข้า เราทั้งสองคนจะหนีไปใช้ชีวิตร่วมกัน" เวยอี้งงเป็นไก่ตาแตกเมื่อชีเหนียงกลับคำพูด

"ท่านบังคับข้า" ชีเหนียงโปป้ด ยิ่งทำให้เวยหมิงโมโห

"เวยอี้ ข้าจะข้าเจ้า"

"ข้าก็จะข้าเจ้า"

ชีเหนียงมองสองพี่น้องต่อสู้กัน ทั้งสองใช้มีดสั้นแทงกันจนตาย ชีเหนียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เวยหานกลับมาจากต่างอำเภอพอดี คืนนั้นเขารีบไปที่ด้านหลังจวน รวมทั้งเวยฮูหยินที่สุขภาพไม่แข็งแรง

"อี้เอ๋อร์ หมิงเอ๋อร์" เวยหานกับเวยฮูหยินกอดบุตรชายทั้งสอง

"นังสารเลว ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่เจ้าหลอกบุตรชายของข้าอย่างนั้นรึ" เวยหานมองชีเหนียงไม่อยากจะเชื่อสายตา อนุที่แสนดี จะร้ายกาจได้เพียงนี้

"ใช่ ข้ามิใช่ชีเหนียงตั้งแต่แรก ข้าคือหยวนเหนียง ที่มาจากสกุลหยวน ท่านจำได้รึไม่ ท่านสังหารบิดามารดาข้า เมื่อห้าปีก่อน"

เวยหายจำได้ขึ้นใจ นั่นเพราะมีคนสั่งให้เขาทำ เขามิอาจหลีกเลี่ยงได้

"เจ้า..." เวยหานถึงกับพูดไม่ออก

"ท่านปวดใจรึไม่ ที่เห็นพวกเขาตายไป แล้วข้าเล่าที่ยังเด็ก ต้องเห็นคนทั้งสกุลตายไปหมด บัดนี้ข้าแก้แค้นได้สำเร็จแล้ว ให้ท่านอยู่ไม่สู้ตาย"

"ข้าจะฆ่าเจ้า" กระบี่ยังไม่ทันได้ถึงตัวชีเหนียง นางล้มลงไปเสียก่อน นางใช้ปิ่นปักผมแทงคอตัวเอง

"นายหญิง" เสี่ยวหยีย้อนกลับมา เรื่องนี้นายหญิงมอบเงินให้เสี่ยวหยีไปใช้ชีวิตที่ดี นางตั้งใจจบชีวิตตัวเองหลังจากเวยอี้ เวยหมิงตาย เพราะนางอยากให้เวยหานตายทั้งเป็น การสูญเสียคนที่รักมันเป็นอย่างไร

เวยฮูหยินถึงกับกระอักเลือดออกมา เวยหายเสียใจอย่างหนัก หลังจากจัดงานศพฝังบุตรชายทั้งสอง เขาราออกจากราชสำนัก

หลินหยาเป็นบ้า กลับบ้านเดิม ส่วนเวยฮูหยินนั้นแม้จะป่วยแต่ก็ต้องเลี้ยงเปาเปาให้เติบโต ส่วนนักพรตหยาง ทางการประกาศตามหาเพราะเป็นนักพรตชั่วหลอกลวงชาวบ้าน

ชีเหนียงในยามนี้ นางอยู่ในสุสานนอกเมือง เสี่ยวหยีฝังเจ้านายกับมือ เพราะชีเหนียงดีกับเสี่ยวหยีมากที่ผ่านมา ทำให้สาวใช้ช่วยเจ้านายได้ครั้งสุดท้าย คือหลุมฝังศพที่งดงาม…