Semua Bab เรือนราคะ: Bab 31 - Bab 40

วันต่อมาลี่หรานทำอาหารเช้าไว้ หงเหมยกับพ่อสามีร่วมกินอาหารเช้าด้วยหงเหมยทั้งอาย ไม่กล้าที่เอ่ยถึงเรื่องลี่หรานกับพ่อสามีเป็นชู้กัน"หงเหมย เจ้าอยากอยู่รับใช้พี่อี้ เจ้าต้องรู้ควรปฏิบัติอย่างไร พี่อี้รักท่านพ่อมาก ข้าเเละเจ้าปฏิบัติพ่อสามี นับเป็นเรื่องดี"จากวันนั้นเป็นต้นมาหงเหมยเชื่อฟังลี่หรานมาก เรื่องนี้คงจะต้องเป็นความลับตลอดไปยามนี้ลี่หรานจ้างป้าจางดูแลเผยเทียน นางบอกว่าต้องการเวลาปักผ้า ป้าจางอยู่ละเเวกนั้น จึงรับปากดูแลเผยเทียน ลี่หรานกับพ่อสามี หงเหมยและต้าเหิง กำลังเล่นบทสวาทกันในเรือนสองคู่ลี่หรานโก่งสะโพกให้พ่อสามีแทงอย่างสาแก่ใจ ดุ้นอวบที่ชุ่มไปด้วยน้ำเมือกสีขาวขุ่น อัดกระแทกเข้าไปในรูของคนงาม"อ้า อ้า ท่านพ่อเจ้าขา ข้าไม่ไหวเเล้ว เสียวเหลือเกิน" ปากงามร้องคราง สองเต้าโดนมือหนาใหญ่คุกคาม หงเหมยเเทบขาดใจตาย ดุ้นอวบกระเเทกจนมิดด้าม ในรูสวาท นางนอนหงาย ขานั้นถางออกจนกว้าง กลีบงามบานฉ่ำรับกับดุ้นใหญ่"อ้า อ้า ท่าน อ้า" หงเหมยจะตายเเล้วต้าเหิงมีวามสุขจนแทบจะตาย ร่องสวาทของสตรีสองคนถือว่าสุดยอดมากเเล้ว อีกทั้งเต้านมอวบใหญ่ของพวกนาง ทำให้เขาแทบจะกัดกินมันลงท้อง มือหนาใหญ่

บนเวทีการแสดงเรือนร่างงามในอาภรณ์หลายชั้น ใบหน้างามนั้นแต่งไปด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างหนานแน่ มืองามกับใบหน้านั้นทำท่าทาง เศร้ายิ่งนัก ทำให้ฝูงชนที่นั่งฟังอยู่โต๊ะด้านล่างถึงกับเศร้าตามไปกับบทละครงิ้ว เมื่อละครงิ้วจบลงทุกคนต่างปรบมือให้นักแสดงหญิงอย่างเหมยเหยา ดวงตางามต่างมองฝูงชนที่เอ่ยชื่นชมนาง แน่นอนนางคือนางเอกประจำโรงงิ้วฟู่กุ้ย ทุกคนต่างเอ่ยชมนาง ว่าแสดงละครงิ้วเก่งมากเชียวล่ะ นางพลันลงมาจากเวทีการแสดง บุรุษร่างหนากำยำสูงตะหง่าน ยื่นดอกเหมยกุยให้เหมยเหยา มืองามยื่นรับมา ใบหน้างามระบายรอยยิ้มจาง ๆ ทำให้คนมองพลันอบอุ่นหัวใจ “ขอบคุณ นายท่านอี้มากเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานพลันเอ่ยขึ้น “เหยาเหยา ช่างแสดงละครงิ้วได้เก่งนัก” นายท่านอี้เซี่ย เป็นแขกประจำโรงงิ้วฟู่กุ้ยไปแล้ว เขารับราชการเป็นขุนนางการคลัง ปัจจุบันอายุห้าสิบปีแล้ว มีฮูหยินใหญ่ และอนุในจวนมากโข แต่ทว่าเขายังชอบสตรีเยี่ยงเหมยเหยา นักแสดงโรงงิ้ว แน่นนอนว่าเหมยเหยานั้นเป็นสตรีอายุยี่สิบปี ที่มีความงดงามมาก นางยังมิทันได้ออกเรือน เหมยเหยาเป็นเด็กกำพร้ามาจากหมู่บ้านในหุบเขาที่ยากจน นางนั้นต้องเ

ในค่ำคืนนั้นอี้เซี่ยได้ให้สตรีทั้งสองนางอย่างฮูหยินใหญ่กับเหมยเหยาได้ไปร่วมงานวันคล้ายวันเกิดใต้เท้าตู้ รถม้าจวนอี้มาถึงจวนตู้ ทั้งสามคนพลันลงรถม้า อี้เซี่ยควงสตรีทั้งสองนางเดินเข้ามาข้างในจวนตู้ ฮูหยินใหญ่เดินแนบซ้าย เหมยเหยาแนบขวา เหล่าขุนนางต่างทักทายอี้เซี่ยที่ได้อนุคนงามไปครอบครอง ทำให้ฮูหยินใหญ่นึกชังเหมยเหยายิ่งนัก งานวันคล้ายวันเกิดได้เริ่มขึ้นแล้ว แยกฝั่งบุรุษและฝั่งสตรี อี้เซี่ยต่างไปทักทายใต้เท้าตู้ ด้านฝั่งสตรีฮูหยินใหญ่ต่างพูดคุยกับฮูหยินตู้อย่างออกรส ทำให้เหมยเหยานึกชัง ทุกสายตาต่างมองที่เหมยเหยา เพราะนางเป็นอนุคนเดียวที่มีสิทธิ์มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ เหมยเหยามิได้สนใจสายตาดูแคลนของคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ถึงยามที่ฮูหยินทุกคนต่างต้องมอบของขวัญให้ใต้เท้าตู้แล้ว ข้ารับใช้ต่างรับของขวัญจากบรรดาฮูหยินจวนต่าง ๆ เมื่อมาถึงฮูหยินอี้ นางเรียกสาวใช้ให้นำของขวัญมามอบให้หญิงรับใช้จวนตู้ ผ้าสีแดงพร้อมปักคำอวยพร ทุกคนต่างมองด้วยสายตาอึ้งงัน ทำไมมันเละเหมือนคนเอามีดมากรีด อย่างนี้ไม่เพียงแช่งใต้เท้าตู้หรอกรึ “ผ้าปักของข้าทำไมเป็นเยี่ยงนี้” ฮูหยินใหญ่นึกอา

สามชั่วยามผ่านไปคืนนั้น บทสวาทของเหมยเหยากับพ่อบ้านจางได้ผ่านพ้นไป ทั้งสองต่างสวมใส่อาภรณ์อย่างเรียบร้อย นางเองก็กลัวคนอื่นมาเห็นพ่อบ้านจางกับอยู่ด้วยกัน กระนั้นจึงรีบให้เขาออกจากเรือนของนางแต่เช้า แต่ทว่าพ่อบ้านจางเดินไปถึงหน้าประตู ประบานใหญ่ถูกถีบจากด้านนอก จนเปิดออกมา “นายท่าน” เหมยเหยากับพ่อบ้านหวัง ต่างเรียกชื่ออี้เซี่ยพร้อมกัน อี้เซี่ย อี้เฉิน กับบ่าวชายนับสิบ มาที่เรือนของเหมยเหยา ในตอนนั้นอี้เซี่ยพักที่เรือนของอนุหลิว แต่บุตรชายไปหาเขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญบางอย่าง ให้เขามาดูที่เรือนเหมยเหยาด้วยตาตัวเอง เขาไม่คิดว่านางจะสวมหมวกเขียวให้เขา “นังสารเลว กล้าสวมหมวกเขียวให้ข้า” มือหนาใหญ่ตบหน้าเหมยเหยาจนล้มลง จากนั้นสั่งบ่าวชายนำตัวพ่อบ้านหวังออกไปโบยให้ตาย “เจ้าทำกับข้าได้อย่างไร” “ข้าต้องการทำให้จวนอี้พินาศ” “ข้าเลี้ยงเจ้าไม่ดีรึ เรื่องที่อนุหลิวแท้งคงเป็นฝีมือเจ้ากระมัง แล้วสาดโคลนให้ฮูหยินใหญ่” เขาไม่คิดเลยว่า เหมยเหยาจะร้ายถึงเพียงนี้ “อี้เซี่ย ข้าไม่ได้รักเจ้าหรอกนะ ข้ามาที่จวนอี้เพื่อมาทำลายต่างหาก พวกเจ้าทำ

ชีเหนียงในอาภรณ์หรูหรา ย่างกรายเข้ามาในห้องหนังสือของนายท่าน สายตางามมองบุรุษร่างหนาอ่านตำรา"นายท่าน" น้ำเสียงหวานพลันเอ่ยขึ้น ทำให้อัครเสนาบดีเวยหานละสายตาจากตำรามองคนงามตรงหน้า"เหนียงเอ๋อร์ไม่พักผ่อนในเรือนเล่า" น้ำเสียงเย้ายวนเอ่ยถามคนงาม อนุที่เขาเพิ่งนำกลับมาจากหอร้อยบุปผาเมื่อสามเดือนก่อนชีเหนียงเป็นยอดคณิกาอันดับหนึ่งในหอร้อยบุปผาแคว้นเหลียง ถูกใจเวยหานตั้งแต่แรกเจอ เขาอายุสี่สิบมีฮูหยินใหญ่ เพียงหนึ่งคน เหมยอันเป็นคนขี้โรค นางมีบุตรชายสองคน นั้นคือเวยหมิง เวยอี้ สองคนนี้คือความภูมิใจของเวยหานมากการรับชีเหนียงเข้ามาเป็นอนุภรรยา เหมยอันไม่คัดค้านเลยเเม้แต่น้อย นางใจกว้างยิ่งนักทำให้เวยหานพอใจในตัวฮูหยินไม่น้อย ที่ดีกับอนุคนงาม"ข้านำน้ำแกงมาให้เจ้าค่ะ" "ขอบใจเจ้านัก" นางวางชามน้ำแกงไว้ "คนงามอย่าเพิ่งไป ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันพรุ่งต้องไปอำเภอหนาน ข้าคงคิดถึงเจ้าเเย่" ชีเหนียงพอจะเข้าใจเเล้วว่า ชายหนุ่มจะสื่อสารอะไรหญิงสาวทำหน้าเหนียมอาย ชายหนุ่มพลันลุกจากเก้าอี้ ดึงร่างบางเข้ามาแล้วจุมพิตอย่างหวานซึ้งลิ้นหนาควานหาความในโพรงปากที่งดงาม กลีบชมพู ชีเหนียงเจอสงครามปาก จน