48

ชีเหนียงตื่นมาก็ไม่พบสองคนนั้นแล้ว นางสั่งให้เสี่ยวหยีเข้ามาประคองนางไปที่ห้องอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย

ชีเหนียงพลันอาบน้ำเสร็จ แต่งกายเรียบร้อย วันนี้นางจะไปเยี่ยมเวยฮูหยิน ยามนี้เวยฮูหยินยังลุกไม่ได้ แต่นางยังพูดได้ 

"พี่หญิง ท่านเป็นเยี่ยงนี้ ข้ารู้สึกไม่ดีนัก แต่ข้าได้ยินมาว่า ให้คนที่เกิดเดือนเก้าไปอยู่วัดขอพรให้ท่าน รับรองท่านต้องหายดีแน่นอน"

เวยฮูหยินได้ยินเยี่ยงนั้นก็หูผึ่งทันที  

ชีเหนียงเดินออกจากเรือนใหญ่อย่างอารมณ์ดี เสี่ยวหยีรู้ว่าเจ้านายจะสื่อถึงอะไรที่กล่าวออกไปเช่นนี้ 

ทางด้านเวยฮูหยิน หวนคิดในยามที่เวยหมิงแต่งงานกับหลินหยา ใช่ในเทียบแต่งงาน หลินหยาเกิดเดือนเก้า ครั้งนี้นางจะขอร้องให้หลินหยาทำเพื่อนางสักครั้ง

หลินหยาในยามนี้ให้นมเปาเปาบุตรชายของนาง สาวใช้จากเรือนใหญ่ เชิญให้นางไปพบเวยฮูหยิน หลินหยาพลันกังวลไม่น้อย จึงฝากเปาเปาไว้กับแม่นม อีกทั้งแต่งกายใหม่แล้วมุ่งหน้าไปที่เรือนใหญ่

"ท่านแม่เรียกข้า มีอันใดเจ้าคะ"  หลินหยายอบกายคำนับแม่สามีอย่างอ่อนน้อม เวยฮูหยินไอโขลก ๆ หลินหยานึกสงสารแม่สามียิ่งนัก

"นั่งสิ" เวยฮูหยินมองสะใภ้คนงาม แต่จิตใจนางจะงามเหมือนใบหน้านางรึไม่

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"  หลินหยานั่งลง ข้ารับใช้รินน้ำชาให้ อีกทั้งขนมดอกกุ้ย แม่สามียังให้นางกิน หลินหยาคิดว่า ท่านแม่ต้องมีอะไรแน่นอน

เวยฮูหยินมองหลินหยากินอิ่มแล้ว มืองามกุมมือสะใภ้ไว้

 "อาหยา เจ้าเป็นวะใภ้ใหญ่ ข้าขอให้เจ้าไปสวดมนตร์ขอพรที่วัดอินให้ข้าได้รึไม่" แม่สามีพูดด้วยความอ่อนโยน ขอร้องหลินหยา

หลินหยาตกใจไม่น้อย ท่านแม่จะให้นางไปขอพรงั้นรึ

"อาหยา เจ้สเกิดเดือนเก้าพอดี ช่วยแม่เถอะ ไปสักเก้าวันก็ได้ เรื่องเปาเปา ข้าจะให้คนดูแลให้อย่างดี" เวยฮูหยินมองหน้าสะใภ้ แววตาอ้อนวอนหลินหยา ในใจหลินหยาห่วงบุตรชาย แต่เพื่อแม่สามีหายป่วย นางจะไป

"ข้ารับปากเจ้าค่ะ ขอเพียงท่านหายดี"

"เด็กดี" เวยฮูหยินดีใจยิ่งนัก

ข่าวนี้ทำให้ชีเหนียงดีใจไม่น้อย ที่หลินหยาจะได้ไปขอพรให้เวยฮูหยิน นางเตรียมการทุกอย่างไว้ ชีเหนียงขอให้นักพรตจัดหาบุรุษให้นางสองคน นักพรตตอบตกลง 

ยามเช้าของวันถัดมาหลินหยานั่งรถม้าไปที่วัดอินแต่เช้า เวยหมิงดีใจมากแตาเขาต้องทำเป็นเสียใจ ระยะเวลาหลายวันนี้ เขาจะแอบไปหาชีเหนียง

รถม้ามุ่งหน้าไปทางประตูเมือง เวยหมิงรีบสาวเท้าไปหาชีเหนียงทันที

ชีเหนียงนั่งจิบชาอย่างสบายใจในเรือน ป่านนี้คนของนักพรตหยางไปรอที่วัดอินแล้วกระมัง ช่างน่าสงสารสะใภ้ใหญ่นัก คลอดลูกไม่กี่วันก็จะรับศึกหนักเสียแล้ว

"คุณชายใหญ่ นานหญิงพักผ่อนอยู่นะเจ้าคะ" เสี่ยวหยีพยายามขวางเวยหมิงไว้ แต่เขาไม่สนใจเข้ามาหาชีเหนียงในเรือน

"เสี่ยวหยีออกไป" ชีเหนียงไล่เสียวหยีออกไป นางเบนสายตามองเวยหมิง

"ชีเหนียงข้าคิดถึงเจ้ามาก เจ้าอยู่แบบนี้กับข้าเถอะ ข้ามิอาจให้เจ้าหนีไปกับเวยอี้ได้"

"ทำไมเล่า ข้าจะรักคุณชายรองมันเกี่ยวอะไรกับท่าน" ชีเหนียงยืนหันหลังให้เขา

"ข้าไม่ยอม ข้ารักเจ้า"

"คุณชายใหญ่ อย่านะ" 

ปากบอกว่าอย่า แต่ร่างกายมิได้ขัดขืนเวยหมิงแม้แต่น้อย ช่างเป็นสตรีที่ชั่วร้ายเสียเหลือเกิน...

หลินหยาเดินทางมาถึงที่วัดอินก็ยามค่ำแล้ว ข้ารับใช้นามว่าเสี่ยวเต่า

 มอบเงินให้เจ้าอาวาสเพื่อบำรุงวัด อีกทั้งเจ้าอาวาสยินดีให้พวกนางสวดมนตร์ขอพร ยังหาที่พำนักให้

เสี่ยวเต่าจัดผ้าเรียบร้อย หลินหยาพลันอาบน้ำเสร็จเดินมาที่โต๊ะ 

"นำสำรับมาส่งเจ้าค่ะ" วัดอินดียิ่งนักมีส่งสำรับเย็นด้วย เสี่ยวเต่าเปิดประตู มองชามข้าวต้มปลา แม่ชีนำมามอบให้ บอกว่าผํที่มาสวดมนตร์ใหม่ตอนเย็นจะได้รับข้าวเย็น 

หลินหยาให้เสี่ยวเต่าไปนอนอีกห้องหนึ่ง ส่วนนางนั่งกินข้าวต้มปลาอย่างอร่อย โดยหารู้ไม่ว่าภัยมาถึงตัวแล้ว

หลินหยารู้สึกว่าข้าวต้มปลามีอะไรบางอย่างผสมอยู่ นางเวียนศีรษะยิ่งนัก ได้ยินเสียงคนเข้ามาทางหน้าต่าง 

"พวกเจ้าออกไปนะ ออกไป" บุรุษสามคน คนแก่หนึ่งคน วัยกลางคนอีกสองคน ใบหน้าเหลี่ยมอัปลักษณ์มีแต่รอยแผล ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

"ออกไปนะ ออกไป" 

นักพรตหยางไม่คิดเลยว่า สตรีนางนี้จะงดงามเพียงนี้ ได้ยินว่านางเพิ่งจะคลอดบุตรชาย มีความแค้นกับชีเหนียง ชีเหนียงมอบหมายให้เขาหาคนมาจัดการสตรีนางนี้ เห็นทีไม่ต้องแล้วกระมัง เขาจะจัดการด้วยตัวเอง งานเยี่ยงนี้นักพรตหยางถนัดนัก

หลินหยาโยนถ้วยชามใส่พวกเขา แต่พวกเขาหลบได้ นางลุกขึ้น พยายามจะหนี แต่ทว่าต้องล้มลง ในข้าวต้มปลามียาผสมอยู่

"ช่วยด้วย" 

"ร้องไป ก็ไม่มีใครช่วยเจ้าได้ เพราะว่าคนพวกนั้นโดนวางยาสลบไปหมดแล้ว"

หลินหยาตกใจไม่น้อย

"อุ้มนางไปเรือนท้ายวัด ข้าจะบอกแม่ชีว่านางปฏิบัติธรรมที่ท้ายวัน ไม่ต้องการให้ผู้ใดรบกวนเป็นเวลาสิบวัน"

หลินหยาคิดว่าเรื่องนี้ แม่ชีในวัดต้องมีส่วนข้องเกี่ยวด้วย นางไม่มีแรงที่จะขัดขวางคนชั่วพวกนั้น

นางถูกอุ้มออกไปทางหน้าต่าง หลินหยาไม่รู้ว่าผู้ใดต้องการทำร้ายนางกันแน่ นางไม่เคยไปขัดขาผู้ใด