44

เวยหมิงกระชากหลินหยาออกจากชีเหนียงทันที หลินหยาเจ็บท้องอย่างแรง

"ข้าปวดท้องเหลือเกิน" ยามนี้น้ำคร่ำไหลออกมาอย่างมาเต็มพื้น

"ไปตามหมอมา" ชีเหนียงพลันได้สติขึ้นมาเอ่ยขึ้น เวยหมิงรีบอุ้มหลินหยากลับเรือน แต่สายตาเขามองชีเหนียงด้วยความเป็นห่วง 

ยามนี้ชีเหนียงให้เสี่ยวหยีทายาให้ใบหน้างามอีกหน้าหนึ่งเต็มไปด้วยรอยมือของหลินหยา

"ข้าเพียงกระตุ้นให้นางคลอดก่อนกำหนด สาแก่ใจข้าจริง ๆ" ทุกอย่างในศาลาดอกบัววันนี้ ชีเหนียงจงใจให้หลินหยามาเห็นว่า

เวยหมิงโอบกอดชีเหนียงเพื่อยั่วโมโหฝ่ายตรงข้าม ทำให้หลินหยาคลอดก่อนกำหนด อีกทั้งเด็กที่คลอดก่อนกำหนดนั้น อาจจะไม่แข็งแรง หรือคลอดออกมาแล้วอาจจะตายก็ได้ แผนการของนางชาญฉลาดยิ่งนัก

"นายหญิงจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ"

"ปั่นหัวบุรุษสกุลเวย เวยหมิงกับเวยอี้ต้องทะเลาะกัน เจ้าออกไปสืบความเถอะ ว่าหลินหยาคลอดลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสี่ยวหยีรับคำเจ้านายแล้วเดินออกไปจากเรือน

ใบหน้างามเผยอยิ้มอย่างสาแก่ใจ มืองามยกน้ำชาปี้หลัวขึ้นมาจิบ นางรอฟังข่าวดี

หลินหยาได้บุตรชายแต่ทว่า ดูเหมือนเจ้าก้อนแป้งตัวเล็กเกินไป แต่ทว่ารอดมาได้นับว่าดวงแข็งยิ่งนัก ทำให้ชีเหนียงไม่สบอารมณ์ 

เวยหมิงแอบมาหาชีเหนียง แต่ทว่านางไล่เขากลับไป นางไม่ต้องการเห็นหน้าเขา ชายหนุ่มจึงเดินคอตกกลับไป ท่ามกลางหิมะตกลงมา ภรรยาคลอดบุตรแทนที่จะดูแล กลับมาหาชีเหนียง

ชีเหนียงทาน้ำปรุงกลิ่นใหม่ของเมืองเหลียง รอให้เวยอี้เข้ามาหานาง รายต่อไปจะเป็นเวยอี้ ที่นางจะสยบเขาให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของนาง

ค่ำคืนนั้นหิมะพลันตกโปรย เสียงฝีเท้าหนึ่งย่องเบาเข้ามาในเรือนชีเหนียง

หญิงสาวลืมตาขึ้นมา มุมปากงามเผยอยิ้ม เวยอี้คงจะมาแล้วกระมัง 

"ชีเหนียง" เวยอี้พยายามดึงสติกลับมา เขาจำได้ว่านอนอยู่ในเรือน เหตุใดจึงปีหน้าต่างเข้ามาในห้องของชีเหนียงได้เล่า

"คุณชายรอง ท่าน" ชีเหนียงทำหน้าตกใจ มืองามพลันปิดบังทรวงอกไว้ ไม่ให้เขาเห็น

"ข้าชอบเจ้า" ในที่สุดเวยอี้ก็พูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

ชีเหนียงพลันใบหน้าแดงก่ำ ทั้งตกใจไม่คิดว่าเวยอี้จะสารภาพรักกับนาง ตำรับยาช่างแรงเสียจริง สมกับสิ่งที่นางเสียไปให้นักพรตหยางจริง ๆ 

"คุณชายรองออกไปเถอะ"

"ไม่ ข้าไม่ออกไปไหนทั้งนั้น เจ้าต้องเป็นของข้า"

เวยอี้ไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ หลุดมือไปเป็นอันขาด เขารักนางตั้งแต่นางเป็นคณิกาอันดับหนึ่ง ในตอนแรกที่ประมูล คิดว่าจะขอเงินท่านพ่อ แต่ที่ไหนได้ท่านพ่อประมูลนางมาเป็นอนุก่อน ทำให้เขานั้นเศร้าไปหลายวัน 

ดวงตาดอกท้อจ้องไปที่ทรวงอกคู่งาม ที่เขาอยากจะครอบครองนางมานานแล้ว

"เป็นของข้าเถอะ ข้ารักเจ้า"

"ท่านบ้าไปแล้ว ข้าคืออนุของนายท่าน" ชีเหนียงแกล้งเล่นละครงิ้ว ที่จริงดีใจจนเนื้อเต้น 

เวยอี้กระโดดขึ้นเตียงประกบร่างบาง จนนางมิอาจจะหนีเขาได้

"ปล่อยข้าเถอะ"

"ข้ารักเจ้าตั้งแต่เจ้าเป็นคณิกาอันดับหนึ่ง" ชีเหนียงไม่ดีใจหรอกนะ ในตอนนั้น นางรับแขกมากมาย จนวันสุดท้ายแม่เล้าตัดสินใจจัดงานประมูลนาง ชีเหนียงรู้ดีว่าเวยหานต้องการนาง กระนั้นนางจึงเข้าจวนเวยมาอย่างง่ายดาย

"ท่านมองข้าสิ ข้าคือแม่เล็กของท่านนะ" เวยอี้ถึงกับหัวเราะออกมา นางคือแม่เล็กของเขา อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง แม่เล็กอายุสิบห้าปี

"แล้วไง ข้าไม่สน" ตำรับยานักพรตหยาง ช่างทำให้คนดี ๆ กลายเป็นคนใจทรามได้จริง ๆ นางโดนเขาจุมพิตอย่างบ้าคลั่ง

ชีเหนียงมองเขาถอนจุมพิตออก ริมฝีปากของนางบวมมาก ชายผู้นี้อดอยากหื่นกระหายมาจากไหนกัน

"คุณชายรองหยุดเถอะ"

"ไม่!!!" เวยอี้จุมพิตอีกครั้ง อีกทั้งเลียที่ใบหน้าไปหาคอลงมาที่ทรวงอกคู่งาม

สองมือหนาใหญ่กระชากเอี๊ยมขาวบางออกมา เห็นยอดวิวได้แจ่มเเจ้งมากขึ้น งดงามเหลือเกิน ทรวงอกของคนงาม

ชีเหนียงปล่อยตัวไปกับเขา แผนสองของนางสำเร็จแล้ว 

เวยอี้รู้สึกได้ปลดปล่อย ในที่สุดเขาก็ได้สารภาพรักกับนาง แม้มันจะผิดยามหน่อยก็ตาม จะให้ทำอย่างไรได้เขารักนางนานขนาดนี้ แต่บิดาเเย่งไปเสียก่อน 

เวยอี้จุมพิตที่หน้าท้องงาม จากนั้นมองโหนกนูนใหญ่ไร้ขน ลิ้นหนาตวัดลงกลีบบุปผางามสีชมพู รสชาติของสตรีมีกลิ่นหอมหวานเหลือเกิน ราวกับกินน้ำบุปผา จุมพิตที่รูสวาทอย่างเร่าร้อน 

ชีเหนียงไม่คิดว่าเวยอี้จะเป็นหยกที่ถนอมบุปผาเขาช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ไม่เหมือนสองคนนั้นหื่นรุนแรงเสียจริง

รูสวาทปล่อยน้ำสีขาวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ชายหนุ่มดูดกลิ่นอย่างหนำใจ ชีเหนียงร้องออกมาอย่างเสียงดัง นางเสียจนฉี่จะไหลอยู่แล้ว

ชายหนุ่มให้นางหันก้นมาให้เขา เวยอี้ดูดอย่างดูดดื่ม อีกทั้งให้นางนั่งทับใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างไม่อายอีกด้วย ชีเหนียงรับรู้ได้ถึงลิ้นที่แหย่เข้าไป ลิ้นหนาทำให้นางมีความสุขได้เหมือนกัน 

เขาให้นางนั่งทับดุ้นใหญ่แล้วหันหน้าไปทางปลายเท้า หญิงสาวยกก้นรูดขึ้นรูดลงไปกับดุ้นอวบ

ใบหน้างามแดงซ่านเสียวและมีความสุขมาก ใหญ่ถึงใจเหลือเกิน...