LOGINนักพรตหยางมองร่างบางที่นอนบนฟูกที่นอน ยามนี้ในเรือนของเขาได้เปิดหน้าต่างออกทุกบาน เขาเห็นร่างบางอันอวบอิ่มน่าลิ้มลองยิ่งนัก
ชีเหนียงเผยอยิ้มมองตาแก่ผู้นี้ บุรุษไม่ว่าหนุ่มหรือแก่ ก็มีตัณหากันทั้งนั้น นางจะใช้เรือนร่างอันงดงามของนาง เป็นสะพานในการแก้แค้น ในเมื่อนักพรตหยางมีวิชาพวกนี้ นางก็จะอาศัยเขาไปก่อน แต่หลังจากข้ามแม่น้ำแล้ว นางจะรื้อสะพานทิ้งทันที
"แม่นางเจ้าช่างงดงามนัก" นักพรตหยางเห็นสิ่งที่งดงามของสตรีนางนี้ คนแก่อย่างเขาพลันใบหน้าแดงก่ำ
ชีเหนียงรู้สึกสะอิดสะเอียนที่หนวดยาวตรงหน้าเขามาถูกับทรวงอกคู่งามของนาง
ฟันขบตรงหัวนมยิ่งทำให้นางเจ็บ
"เบา ๆ สิ"
"อื้อ อ้า" ลิ้นหาเลียที่เต้านมคนงามทั้งสองข้าง เขาชอบยิ่งนัก นักพรตหยางไม่ได้เสพสังวาสมาหลายปีแล้ว จึงหื่นกระหายยิ่งนัก นวดเฟ้นเต้านมจนเป็นรอยแดงอย่างหนำใจ สามนิ้วค่อย ๆ แหย่เข้าไปในรูสวาทของคนงาม
แจะ แจะ แจะ
แจะ แจะ แจะ
นิ้วของเขาเข้าไปในนั้น ช่างนุ่มเหลือเกิน น้ำสีขาวของนางพลันไหลออกจากรูอย่างมาก ชีเหนียงครวญครางออกมา
นักพรตหยางจุมพิตอย่างหวานล้ำ ลิ้นหนาควานหาความสุขในโพรงปาก ชีเหนียงกลายเป็นหญิงชั่วร่านราคะไปแล้ว
มือหนาเต็มไปด้วยน้ำรักของหญิงสาว สองถ้วยชาผ่านไป ดุ้นใหญ่แข็งตัวขึ้น ชีเหนียงมองดุ้นอวบปลายโค้งงอนสีดำเมียม อย่างน่ากลัว นางนึกว่างูเห่าในทุ่งหญ้าเสียอีก
"จัดการมันเสีย"
"ไม่ ข้ากลัว" นางถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ มือหนาใหญ่กระชากนางเข้ามาใกล้ ๆ ดุ้นของเขา เพราะนักพรตหยางพลันคุกเข่าให้นาง
"แม่นาง เจ้าอยากให้งานสำเร็จรึไม่" ชีเหนียงสบตากับตาแก่ลามก ลิ้นงามเลียที่ปลายดุ้นอย่างช้า ๆ
"ดีมาก คนงาม ช่างดียิ่งนัก" นักพรตหยางมีสีหน้าผ่อนคลายยิ่งนัก
ปากหนาครางออกมาเป็นระยะ ๆ มันช่างมีความสุขเสียจริง ที่มีคนมาทำเยี่ยงนี้ให้เขา ชีเหนียงไม่ใช่ว่าไม่เคยเลียของลับบุรุษ แต่นางไม่เคยเห็นของผู้ใดทั้งใหญ่ยาว และดำขนาดนี้
หญิงสาวหลับหูหลับตาเลียลำตัวอวบของดุ้น ยิ่งทำให้นักพรตหยางขนลุกกว่าเดิม
ลิ้ นงามเลียไปหาไข่มังกรสีดำขนาดใหญ่ ปากของนางชาไปหมดแล้ว อีกทั้งมืองามยังชักไปมา
ปี๊ดดดด !!!!
น้ำสีขาวขุ่นแตกกระจายใส่ดวงหน้าคนงาม เลอะไปถึงคิ้ว หน้าผาก นักพรตหยางมีความสุขมาก สีหน้าผ่อนคลายเสียจริง
หญิงสาวหายใจอย่างเหนื่อยหอบเสร็จเสียที นางกำลังจะลุกออกไป แต่ทว่าดุ้นใหญ่แข็งตัวขึ้นอีกครั้ง
ปับ ปับ ปับ ปับ
ปับ ปับ ปับ ปับ
สุดท้ายนางก็ใช้สองเต้านมขนาดใหญ่ โอบอุ้มเจ้าดุ้นใหญ่ของตาแก่หยาง ทำให้เขาเสียวดีเสียจริง
"อ้า อ้า ซีสสส คนงามเจ้าทำได้ดีนัก"
"แน่นอน ข้าคือคณิกาอันดับหนึ่งของหอร้อยบุปผาเชียวล่ะ" สตรีในหอร้อยบุปผา ถูกฝึกฝนให้เอาอกเอาใจบุรุษ ในทุกรูปแบบ
ปับ ปับ ปับ ปับ
ปับ ปับ ปับ ปับ
ในที่สุดดุ้นใหญ่ก็ปล่อยน้ำรักสีขาวออกมาจนได้หมด ชีเหนียงเลียกินแล้วถอนหายใจอย่างแรง ตาแก่หยาง ให้นางนอนถ่างขาให้กว้าง สายตาอันหื่นกระหายมองกลีบงามสีแดงที่ผ่านบุรุษมามากมาย แต่ก็ยังคงงดงามเหมือนเดิม
ชีเหนียงรับรู้ถึงลิ้นอุ่น ๆ ที่เลียตรงกลางรูสวาท ยิ่งเขาแหย่เข้าไปลึก ๆ มันช่างเสียวยิ่งนัก
แจะ แจะ แจะ
แจะ แจะ แจะ
"อ้า อ้า ตาแก่บ้าเลียดี ๆ สิ" ยิ่งเขากัดตรงนั้นยิ่งทำให้นางปวดฉี่
"ฉี่ออกมาเสียสิคนดี" ชีเหนียงฉีออกมาทีละนิด ตาแก่หยางเลียกินจนหมด ทั้งเลียกลีบนอกกลีบใน จากนั้นดุ้นใหญ่ผงาดขึ้นฟ้า หมายถึงมันพร้อมใช้งานแล้ว
ดุ้นใหญ่ชุ่มไปด้วยน้ำรัก หัวดุ้นไซ้เข้าไปตรงกลีบนอกด้านซ้าย ด้านขวาไปมา
"รีบเสียบสิ" คนงามพลันใจร้อนยิ่งนัก หญิงสาวพลันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เหตุใดเขาไม่รีบทำรีบเสร็จ
นักพรตหยางค่อย ๆ แหย่หัวดุ้นเข้าไปในรูสวาทอย่างช้า ๆ กว่าจะยัดเข้าไปได้ รูสวาทขยายใหญ่ขึ้นรับกับของใหญ่และยาว
ชีเหนียงรับรู้ถึงของใหญ่อัดเข้ามาในรู รูสวาทแทบจะขาดออกจากกัน มันเสียวเสียจริง ไม่ต้องกระแทกน้ำรักก็ไหลออกมาแล้ว
ตาแก่หยางรับรู้ถึงความแน่นของรูสวาทที่งดงาม
"อ่า..." ทั้งสองส่งเสียงครางพร้อมกัน
ตาแก่หยางขยับเอวไปมา จากช้า ๆ ไปหาแรง ๆ ยิ่งทำให้ชีเหนียงเสียวจนร้องออกมาอย่างเสียงดัง วันนั้นนักพรตหยางได้มอบหลายกระบวนท่าให้นางจนนางอิ่มหนำใจ หญิงสาวสวมอาภรณ์จัดการทรงผมให้เรียบร้อย
แล้วเปิดประตูออกมาไปทางหน้าวัดอิน เสี่ยวหยีเดินวนรอบรถม้าหลายรอบแล้ว นางเป็นห่วงเจ้านายมาก
"นายหญิง" เสี่ยวหยีมองเจ้านายใบหน้าไม่สู้ดีนัก
"รีบกลับเถอะ"
หลังจากขึ้นรถม้าแล้ว ชีเหนียงหยิบตุ๊กตาผ้าขึ้นมา เสี่ยวหยีเห็นตุ๊กตาผ้าคล้ายเวยฮูหยินนัก
ชีเหนียงบอกลักษณะ ของเวยฮูหยินให้นักพรตหยางฟัง เขาจึงทำออกมาได้เหมือน คืนนั้นนางจะนำตุ๊กตาเสียดกบาลนี้ไปไว้ในเรือนเวยฮูหยิน สตรีนางนั้นจะได้ตายวันตายคืน
เพราะที่ผ่านมาหลายเดือน ชีเหนียงก็วางยาเวยฮูหยินมาตลอด แต่มันไม่ทันใจ เพราะยาใส่ได้ทีละนิด หากใส่มากคนจะสงสัยนาง ชีเหนียงเลือกที่จะคุณไสยเข้ามาช่วย
คราวนี้สกุลเวยได้พินาศจริง ๆ สาแก่ใจนางยิ่งนัก บิดามารดาที่อยู่บนสวรรค์คงจะดีใจไม่น้อย ที่นางแก้แค้นได้สำเร็จ..
ยามนี้เยียนหรานอยู่ในโรงครัวกับกวนอี้ นางมองหม้อเห็ดของกวนอี้ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม คนของหนานอ๋องนำสำรับไปให้เจ้านายแล้ว กวนอี้มองเยียนหรานเหตุใดนางจึงยิ้มผิดปกตินัก สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้วกระมัง ทหารกล้าต่างมาตักข้าวในโรงครัว ไม่นานนักพวกเขาก็พลันเดินจากไป เยียนหรานล้างชามในครัว สองถ้วยชาผ่านไป เหล่าทหารล้มลงพื้นนอนตายกันอย่างมาก เยียนหรานถูกนำตัวไปที่กระโจมหนานอ๋อง สิ่งแรกที่เห็นคือเย่หวานมุมปากอาบไปด้วยเลือก"หญิงชั่วเยี่ยงเจ้า กล้าวางยาพิษ" หนานอ๋องยังไม่ทันได้กิน เย่หวานนำไปกินเสียก่อนนางจึงตายแทนเขา เยียนหรานพลันหัวเราะอย่างมีความสุข"ข้าเล่า ข้าแค่เป็นสายลับให้เจาอ๋อง แต่ท่านให้ทหารทั้งค่ายมาย่ำยีข้าเกือบปี จนข้าตั้งครรภ์ ท่านคิดว่า ท่านทำถูกแล้วรึ" สมควรแล้วพวกมันต้องตาย ส่วนนังเย่หวานให้ชายทั้งสี่คนไปรังแกเยียนหราน ในตอนนั้น เยียนหรานคิดว่าเย่หวานสมควรตาย"เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าจะสังหารเจ้า" "เอาเลย ข้ายอมตาย" เยียนหรานได้แก้แค้นแล้ว นางคิดว่านางควรตายตาหลับ จู่ ๆ หนานอ๋องกระอักเลือดขึ้นมา "นี่เจ้าใส่อะไร""น้ำชาข้าก็ใส่ยาพิษ" เยียนหรานเทยาพิษใส่บ่อน้ำดื่มที่นำมาต้ม
เยียนหรานพาร่างกายอันบอบช้ำกลับมาที่กระโจมท่ามกลางฝนห่าใหญ่ตกลงมา หญิงสาวมองเห็นหัวเจาอ๋องเสียบประจานหน้าลานประลองยุทธไม่จริง !!!เจาอ๋องตายแล้ว เยียนหรานรับไม่ได้จริง ๆ นางแทบจะเป็นลม นางถามทหารแถวนั้น พบว่าหนานอ๋องเป็นคนสังหารเจาอ๋อง เพราะเจาอ๋องคิดต้องการบัลลังก์ หลายวันต่อมาเยียนหรานใช้ชีวิตในค่ายทหารอย่างไม่มีความสุข นางยิ้มขมให้ตัวเอง ตั้งแต่เจาอ๋องชีวิตนางก็ไร้ทิศทาง หวังรอให้เขามารับนาง แต่สุดท้ายเขาก็ตายไปแล้วพวกต้าข่านยังคงอยู่ในค่ายทรมานนางเหมือนเดิม เยียนหรานแม้จะตั้งครรภ์พวกเขาก็ไม่ละเว้นนางเลยแม้แต่น้อยวันนี้เยียนหรานออกไปหาของป่ากับกวนอี้ กวนอี้นึกสาแก่ใจไม่น้อยที่เจาอ๋องตายด้วยน้ำมือของหนานอ๋อง เยียนหรานสะพายตะกร้าที่ไม่ใหญ่มาก เดินตามกวนอี้เพราะวันพรุ่งนี้ ต้องทำอาหารเช้าให้นายทหารทุกคน เนื่องจากเสบียงหมดแล้ว รอหนานอ๋องเบิกจากคลังหลวง"เยียนหราน ข้าว่าบรรยากาศบ่อน้ำพุร้อน ก็ไม่เลวเลย" ตาแก่กวนอี้จะพานางไปไหนกัน หรือจะให้นางมีอันใดกับเขาในบ่อน้ำพุร้อนเป็นดังคาดเดาเอาไว้ กวนอี้พาเยียนหรานมาที่บ่อน้ำพุร้อน กวนอี้ให้เยียนหรานถอดผ้าแช่ในน้ำพุร้อน เยียนหรานนั่งลงแช่น้
เยียนหรานคุกเข่าหันสะโพกไปทางต้าข่าน ต้าข่านเลียผ่านร่องสวาททั้งหน้าและหลัง จุมพิตอย่างเร่าร้อน แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะลิ้นหนาทั้งดูดและเลีย ยิ่งเขาเล่นลิ้น นางยิ่งเสียวจนฉี่จะราดอยู่แล้วอ๊อก อ๊อก อ๊อกอ๊อก อ๊อก อ๊อกดุ้นใหญ่พลันกระแทกปากคนงาม เยียนหรานรับรู้ได้ถึงน้ำรักซึมทีละเล็กน้อย ช่างหวานยิ่งนัก"อ้า อ้า แม่นางเยียน" ปี๊ด !!!เพียงไม่นานอาจิงก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากเยียนหรานจนหมด ชายหนุ่มทำหน้าอย่างผ่อนคลายอย่างมากน้ำรักไหลเยิ้มออกจากปากเยียนหรานอย่างมาก กระบวนท่าต่อไป เยียนหรานขอพักเหนื่อยต้าข่านชอบเยียนหรานยิ่งนัก นางตั้งครรภ์ นางอาจจะตั้งครรภ์ลูกของเขาหรืออาจิง หากเขาต้องกลับไปชนเผ่า เขาจะขอท่านอ๋อง นำตัวนางกลับไปด้วยเยียนหรานนอนหายใจยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ชายทั้งสองคนก็เริ่มบทสวาทกับนางเสียแล้ว...ยามอรุณรุ่ง เยียนหรานต้องหอบผ้าไปซัก ได้ยินเหล่าทหารสนทนา กันว่าหนานอ๋องแต่งชายาเอกบุตรสาวขุนนาง เขาช่างมีความสุขนักอีกทั้งเจาอ๋องหลบหนีการจับกุมอย่างหัวซุกหัวซุน เยียนหรานซักผ้าเสร็จกลับไปที่กระโจม"เจ้าสินะ นังแพศยาที่หนานอ๋องส่งให้มาบำเรอพวกทหาร" เยียนหรานนั่งพักในกระโจม จู่ ๆ
กวนอี้ลากนางมาที่ห้องเก็บฟืน ที่เต็มไปด้วยกองฟาง เยียนหรานท้องได้สี่เดือนแล้ว เหตุใดในค่ายทหารถึงได้มีแต่คนระยำเช่นนั้น แม้แต่หญิงตั้งครรภ์พวกมันยังทำได้ลงคอกวนอี้จุมพิตที่เรียวปากงามของเยียนหราน สองมือหนาใหญ่ค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของนางออกมาเยียนหรานนอนถ่างขาบนกองฟางที่รองด้วยเศษผ้า นางจะให้พวกมันกระทำนางไปก่อน แต่ก่อนที่จะไป นางจะให้พวกมันตายไปกับนางด้วยกวนอี้มองร่างอวบที่ท้องนูนขึ้น เด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของต้าข่านก็ได้ กลีบงามของนางอวบอิ่มขึ้นจริง ๆ เท่าฝ่ามือหนาใหญ่ของเขากวนอี้เลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม สามนิ้วขยี้ตรงกลีบงาม เยียนหรานพลันร้องออกมาเสียงหลงน้ำลายหยดลงกลีบงามสีแดง เยียนหรานหายใจอย่างเหนื่อยหอบแจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะแม้นางจะตั้งครรภ์อยู่ นางก็ยังคงเป็นหญิงร่านสำหรับเขา มือหนาใหญ่แหย่ร่องสวาทอย่างสนุก เยียนหรานร้องออกมาไม่หยุด เพียงไม่นานนัก กวนอี้พลันดึงนิ้วมือออกมา เลียน้ำหวานที่นิ้วมือของเขาเขารีบให้เยียนหรานเลียที่ดุ้นอับอวบใหญ่นางมองเจ้าแท่งหยก อวบใหญ่ มืองามชักดุ้นขึ้นลงไปมา มีหยดน้ำซึมออกมาไม่น้อยเมื่อนางเลียที่หัวดุ้นกวนอี้ถึงกับร้องครางออกมาอย่างเสียวสุด
เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไปเยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่านเยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา "เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดท
กวนอี้เป็นพ่อครัวในกองทัพทหาร สังกัดหนานอ๋อง เขามองเยียนหรานด้วยสายตาที่หื่นราคะ "เจ้ามองอะไร ในตอนนั้นเยียนหรานกำลังล้างชามอยู่ ยามนี้ พวกทหารต่างฝึกวิทยายุทธ์ที่ลานประลองยุทธ์"เยียนหราน เจ้าคงมิรู้ว่า ท่านอ๋องอนุญาตให้ข้านอนกับเจ้าได้" สารเลว !!!อย่าให้นางออกไปได้แล้วกันกวนอี้โอบกอดนางอย่างเร่าร้อนในโรงครัว ลิ้นหนาขบติ่งหูของนาง เยียนหรานจำใจต้องอดทนเพราะนางไม่มีทางเลือก ขางเกงขาวบางถูกปลดออก จึงเหลือเพียงสะโพกที่งอนงามมือหนาใหญ่จับสะโพกที่งอนงามไว้ ค่อย ๆ แหย่เข้าไปในรู้สวาทของคนงาม เยียนหรานยืนถ่างขาออกกว้าง ๆรับรู้ได้ถึงมือหนาใหญ่ที่แหย่เข้าไป อย่างช้า ๆ กลีบงามที่ชุ่มไปด้วยน้ำสีชมพู ผลิออกมา แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะน้ำสีขาวขุ่นพลันไหลออกมาจากร่องสวาทอย่างมาก เยียนหรานทำปากอย่างซี๊ดซ๊าดด้วยความเสียว กวนอี้มองร่องสวาทมีน้ำไหลเยิ้มออกมา กลิ่นบุปผาหอมหวานลอยเข้าจมูกเขา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวเสียจริง มือหนาใหญ่ผลิกลีบงามออกแล้ว ใช้ลิ้นเลียตรงนั้น จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบรสชาติหวานยิ่งนัก รูสวาทของนางช่างงดงามเหลือเกิน"อ้า อ้า อ้า ข้า อ้า" เยียนหรานเสียวไปกับการที่ตาเฒ่







