45

ยามเช้าวันถัดมาชีเหนียงตื่นขึ้นมาพบว่าคนข้างกายได้หายไปแล้ว เรียกเสี่ยวหยีเข้ามาถาม สาวใช้รายงานว่าคุณชายรองออกไปแต่เช้ามืด

ชีเหนียงเผยอยิ้ม กระนั้นนางจึงให้เสี่ยวหยอาบน้ำแต่งกายให้ เพราะนางจะไปรับสำรับเช้าที่เรือนใหญ่กับเวยฮูหยิน เกรงว่าเวยฮูหยินคงจะอยากรู้ว่าเหตุใด หลินหยาถึงได้คลอดบุตรก่อนกำหนด

ชีเหนียงแต่งกายด้วยอาภรณ์สีราบเรียบ ใบหน้างามไร้เครื่องประทินโฉม ย่างกรายเข้ามาในเรือนใหญ่ พบว่าเวยฮูหยินมองนางด้วยสายตาที่แปลกประหลาด 

"เหตุใดเจ้าจึงไปใกล้ชิดกับเวยหมิง จนทำให้หลินหยาคลอดก่อนกำหนด" เวยฮูหยินทั้งพูดทั้งไอโขลก ๆ 

"พี่หญิงเป็นการเข้าใจผิดเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่ แค่อยากจะสอนเพลงพิณข้าเท่านั้น แต่สะใภ้ใหญ่มาเห็นเข้า เลยเข้าใจผิด" ชีเหนียงทำเสียงเศร้า

"ข้าเชื่อเจ้า โชคดีที่หลานข้าไม่เป็นอันใด หลินหยานางก็วู่วามเกินไปเสียจริง"

"พี่หญิง รับสำรับเช้ากันดีกว่า ข้าตั้งใจจะมากินข้าวพร้อมท่าน"

"ดีเหมือนกัน"

สั่งให้ข้ารับใช้ตั้งสำรับอาหารเช้าทันที ในระหว่างนั้น ชีเหนียงคีบอาหารให้เวยฮูหยิน

อีกทั้งรินน้ำให้อีกต่างหาก ในสายตาเวยฮูหยินชีเหนียงเป็นน่ารัก ว่าง่าย นางมีใจต่อนายท่าน จะสวมหมวกเขียวให้นายท่านได้อย่างไร เห็นทีต้องส่งคนไปต่อว่าหลินหยาเสียแล้ว...

หลังจากรับสำรับเช้ากับเวยฮูหยินแล้ว ชีเหนียงจึงขอตัวกลับเรือน ยามนี้นางนั่งอยู่ในเรือน แม้นางจะชั่วร้ายเพียงใด เวยฮูหยินก็ยังเข้าข้างนาง ช่างโง่เขลาเสียจริง

"ข้าคิดถึงเจ้า" เวยอี้โอบกอดนางจากด้านหลัง ชีเหนียงจำน้ำเสียงเขาได้

"คุณชายรองปล่อยข้านะ ปล่อย"

"ชีเหนียง ข้ารักเจ้า รักเจ้ามากที่สุด" ชีเหนียงกระทืบเท้าเขาแล้วหันมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่อย่างแรง

"ท่านมันบ้าไปแล้ว" ชีเหนียงแกล้งเสียใจ แต่เขาชอบนางมากจริง ๆ

"ข้ารักเจ้า เจ้าหนีไปกับข้าเถอะ" เวยอี้พูดอย่างไม่อายปาก

ชีเหนียงมองหน้าเขา ในใจคิดว่าแผนกาสำเร็จ รอเพียงให้พี่น้องทะเลาะกันฆ่ากันตาย

"ให้ข้าคิดดูก่อน"

เวยอี้จุมพิตที่ริมฝีปากงามอย่างเร่าร้อน เขารักนางมากจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะบิดา ป่านนี้นางอาจจะได้เป็นอนุของเขาไปแล้ว

"ท่านกลับไปเถอะ"

"วันพรุ่งนี้ เทศกาลชีซี ข้าจะรอคำตอบกับเจ้า" หญิงสาวพลันมองเขากระโดดไปทางหน้าต่าง 

ช่างเป็นการลักลอบพบกันที่ตื่นเต้นนัก มุมปากงามผลิยิ้มออกมา

ตุบ !!!!

หญิงสาวตกใจอย่างมาก เมื่อเวยอี้กระโดดลงมาจากคาน

"ท่าน" นางไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาที่เรือนของนางแล้วหลบบนคาน

"เจ้ากับมันได้เสียกันแล้วสินะ ถึงขนาดจะหนีไปด้วยกัน เจ้ามันช่างเป็นสตรีร่านนัก" เวยหมิงเข้ามาก่อน เวยอี้ เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้ว เขาไม่มีทางให้ทั้งสองได้สมหวังเป็นอันขาด

"ท่านมันบ้าไปแล้ว"

"ข้าไม่มีทางให้เจ้าทั้งสองหนีไปด้วยกันเป็นอันขาด"

เวยหมิงสบตากับนาง ชีเหนียงรับรู้ได้ถึงอายสังหารของเขา ในใจนางตอนนี้มีความหวาดกลัวเหมือน แต่ทว่า ภาพที่บิดาตายด้วยคมดาบของเวยหาน มันทำให้นางแค้นและเจ็บจนจุก

ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามาจุมพิตอย่างดูดดื่ม ชีเหนียงน้ำตาไหล นางยอมเป็นหญิงชั่วเพื่อแก้แค้นให้คนสกุลหยวนที่อยู่ปรโลก

มือหนาใหญ่ล้วงเข้าไปในกระโปรงของคนงาม ทำให้หญิงสาวนอนนิ่ง นางไม่มีอารมณ์จริง ๆ

ค่ำคืนนั้นชีเหนียงสั่งให้เสี่ยวหยีปิดหน้าต่างทุกบาน อีกทั้งปิดประตูอย่างแน่นหนา กลัวสองพี่น้องเข้ามา คืนนี้นางอยากจะนอนคนเดียว

หญิงสาวยกจอกสุราขึ้นกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็ว

"นายหญิงแผนการของท่านสำเร็จแล้ว ท่านไม่ดีใจรึเจ้าคะ" เสี่ยวหยีถามเจ้านาย

"ดีใจสิ อีกไม่นานพวกเขาจะฆ่ากันตายเอง พอเวยหานกลับมา เขาต้องเสียใจ สาแก่ใจข้านัก" ดวงตาหงส์เป็นประกายแดงก่ำ

เทศกาลชีซีได้มาถึงสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าขายหน้ากาก อีกทั้งยังมีร้านดอกไม้ ร้านขายโคมถือว่าขายดีที่สุดในยามนี้ เพราะคู่รักต่างเขียนความในใจในโคมแล้วนำไปปล่อยลอยบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ช่างงดงามนัก

ชีเหนียงยืนบนสะพานโค้ง มองพลุหลากสีบนท้องฟ้ายามค่ำ ช่างงดงามนัก 

"ชีเหนียง ข้ารอคำตอบจากเจ้าอยู่นะ" เวยอี้มองหน้าคนงาม 

"ตกลง" 

ได้ยินกระนั้นเวยอี้ยิ้มไปจนปากฉีกถึงรูหูก็ว่าได้ นางต้องการให้สองพี่น้องฆ่ากันตายจริง ๆ สกุลเวยไม่มีความสุข นางก็มีความสุขแล้ว แม้ตัวนางจะแปดเปื้อนเพียงใดก็ตาม

ชายหนุ่มโอบกอดคนงามท่ามกลางผู้คนผ่านไปมาบนสะพานโค้ง 

เวยอี้พานางปล่อยโคมไฟ ต่างคนต่างอธิฐานในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา เวยอี้กุมมือชีเหนียงตลอดเวลา แม้จะเป็นการแสดง แต่ทำไมนางนึกปวดใจขึ้นมานัก

ด้านนอกลมแรงยิ่งนัก ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำคลุมให้นาง 

ชีเหนียงบอกกับตัวเองว่า นางจะใจอ่อนกับศัตรูไม่ได้เป็นอันขาด

ในระหว่างทางได้มีกลุ่มอัธพาลห้าคนเดินมาขวางชีเหนียงไว้ แต่เวยอี้นั้นผลักมันออกจากชีเหนียง แล้วให้นางไปยืนทางด้านหลังเขา เวยอี้ต้องปกป้องนางให้ถึงที่สุด

"หลีกไป ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายชุดดำเอ่ยขึ้นมา พร้อมยกหมัดต่อสู้กับเวยอี้ ยังไม่ทันได้มาถึงตัวเวยอี้ ชายชุดดำก็โดนฝ่าเท้าเวยอี้ นอนกองกับพื้นแล้ว