Todos los capítulos de อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

เมื่อเบื้องบนทอดพระเนตรหลักฐานทั้งหมดอย่างละเอียดก็บังเกิดความพิโรธอย่างหนัก มีราชโองการสั่งปลดรองเจ้ากรมพิธีการออกจากตำแหน่งในทันที พร้อมทั้งสั่งการให้ทหารราชองครักษ์นำกำลังไปปิดล้อมจวนตระกูลหลิว ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าเป็นของแผ่นดิน และจับกุมคนในตระกูลหลิวทุกคนเข้าคุกหลวงเพื่อรอการประหารชีวิตหรือเนรเทศไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของทหารราชองครักษ์นับร้อยนายก็ดังกึกก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ประตูไม้บานใหญ่ของจวนตระกูลหลิวที่เคยโอ่อ่าและเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ ถูกพังทลายลงด้วยกำลังทหาร บ่าวไพร่และสาวใช้ในจวนต่างวิ่งหนีแตกตื่นร้องระงมด้วยความหวาดกลัว ข้าวของเครื่องใช้ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นในทุกหย่อมหญ้าของจวนที่เคยรุ่งเรืองทหารบุกเข้าไปจับกุมตัวรองเจ้ากรมพิธีการและฮูหยินผู้เฒ่า มัดแขนไพล่หลังและลากตัวออกมารวมกันที่ลานหน้าจวนอย่างไร้ความปรานีภายในเรือนพักส่วนตัวด้านในสุด หลิวหรูเยี่ยนกำลังนั่งสางผมอยู่หน้ากระจก เมื่อนางได้ยินเสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องไห้จากด้านนอก นางจึงรีบเดินออกไปดู เมื่อเห็นกองทหารราชองครักษ์กำลังจับกุมตัวบิดาและมารดาของนาง ความหวาดกลัวก

บรรยากาศในหมู่บ้านชิงซานกลับมาสงบสุขอีกครั้ง หลังจากที่ไม่มีตัวก่อกวนและสร้างปัญหาอย่างเหอหลิงเฟิงมาคอยวนเวียนหรือส่งเสียงน่ารำคาญอยู่หน้าประตูบ้าน ชีวิตของคนในตระกูลหานดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนเองอย่างขยันขันแข็ง ยามเช้าตรู่ หานจื่อเยว่เดินออกมาที่ลานหน้าบ้าน นางเรียกเหล่าคนงานให้มารวมกันที่ลานหน้าบ้านเพื่อแบ่งงานในวันนี้ให้พวกเขาได้ไปทำ“หานเอ้อร์ หานซาน พวกเจ้าสองคนนำแตงโมและแตงหวานที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเมื่อวานนี้ไปส่งที่เหลาอาหารฝูไหลในตัวอำเภอ นำไปส่งมอบให้ถึงมือหลงจู๊อย่างระมัดระวัง อย่าให้ผลไม้กระแทกจนช้ำเสียราคา เมื่อส่งมอบเสร็จแล้วก็เก็บเงินค่าผลไม้กลับมาด้วย”“ขอรับคุณหนู” หานเอ้อร์และหานซานรับคำสั่งด้วยความแข็งขัน ก่อนจะแยกตัวเดินไปเทียมเกวียนวัว ตรวจสอบผ้าใบคลุมเกวียนและบังคับขบวนเกวียนมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ“หานอี วันนี้เจ้าอยู่ดูแลความเรียบร้อยรอบบริเวณบ้านและคอยดูแลบ้านให้ดี หากมีคนแปลกหน้าหรือมีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้น ให้เจ้าลงมือจัดการได้ทันทีโดยไม่ต้องลังเล”“ขอรับ ข้าจะดูแลความปลอดภัยของทุกคนในบ้านอย่างสุดความสามารถ” หาน

ทว่าความตื่นตะลึงของพวกเขายังไม่จบเพียงแค่นั้น หานจื่อเยว่หันไปพยักหน้าให้เกาหมิง พ่อบ้านวัยกลางคนเดินก้าวออกมาพร้อมกับถาดไม้ที่มีถุงเงินใบเล็กวางเรียงรายอยู่“นี่เป็นเงินเดือนเดือนแรกของพวกเจ้า ข้ากำหนดค่าจ้างให้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นชายหญิงหรือคนหนุ่มสาว พวกเจ้าจะได้รับเงินเดือนคนละสามร้อยอิแปะ”เกาหมิงทำหน้าที่แจกจ่ายถุงเงินให้แก่เจียงต้าซาน จางเถี่ยตั้น เมิ่งต้าจิน และสมาชิกในครอบครัวของพวกเขา ทุกคนที่ได้รับเงินต่างมือสั่นเทา พวกเขาเป็นเพียงคนที่ขายตัวมาเพื่อหนีความอดอยาก แค่มีข้าวกินอิ่มท้องและมีที่ซุกหัวนอนก็ถือเป็นวาสนาแล้ว ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเจ้านายจะมอบเงินเดือนให้มากมายถึงเพียงนี้หานจื่อเยว่หยิบถุงเงินใบเล็กที่สุดออกมาจากแขนเสื้อ นางเดินไปหาเจียงโม่จิ่ง เด็กชายวัยหกขวบที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเรียนของหานอี้เฉิน นางยื่นถุงเงินให้เขาพร้อมกับลูบศีรษะเบา ๆ“ส่วนนี่ของเจ้าโม่จิ่ง หนึ่งร้อยอิแปะ ถือเป็นรางวัลที่เจ้าตั้งใจเล่าเรียนและช่วยดูแลอี้เฉินเป็นอย่างดี”เจียงโม่จิ่งรับถุงเงินมาด้วยความตกตะลึง เจียงโม่หานและเถาอันหรานผู้เป็นพ่อแม่ถึงกับน้ำตาคลอ รีบคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอบคุณในความเ

หลังจากวางกับดักดักไก่ฟ้าและกระต่ายป่าดักไว้ตามจุดต่าง ๆ ทั่วบริเวณแล้ว หานจื่อเยว่ก็นำทางพวกเขาเดินลัดเลาะไปอีกด้านหนึ่งของภูเขา ระหว่างทางสายตาของนางคอยสอดส่องมองหาพืชพรรณที่ขึ้นอยู่ตามซอกหินและโคนต้นไม้ นางหยุดเดินและย่อตัวลงเด็ดใบไม้ที่มีลักษณะเป็นแฉกยาวขึ้นมาใบหนึ่ง“พวกเจ้าจงดูพืชชนิดนี้ให้ดี” หานจื่อเยว่ชูใบไม้ขึ้นให้เหล่านักเรียนดู “นี่เรียกว่าหญ้าห้ามเลือด หากพวกเจ้าเกิดอุบัติเหตุโดนกิ่งไม้บาดหรือมีแผลเลือดออกขณะเดินทางในป่า ให้เด็ดใบของมันมาเคี้ยวหรือบดให้แหลกแล้วพอกที่ปากแผล มันจะช่วยห้ามเลือดและสมานแผลได้ดีเยี่ยม”เซียวจิ่งอันขยับเข้ามาใกล้และพินิจดูใบไม้ชนิดนั้นอย่างตั้งใจ เขาจดจำลักษณะของมันไว้ในหัว เดินไปได้อีกไม่ไกล หานจื่อเยว่ก็ชี้ไปที่เถาวัลย์ชนิดหนึ่งที่มีใบรูปหัวใจ “ส่วนเถาวัลย์นั้นคือสมุนไพรแก้หวัด หากนำรากและใบของมันไปต้มดื่ม จะช่วยขับเหงื่อและลดไข้ได้ เหมาะสำหรับพกติดตัวในยามที่ต้องเดินทางไกลและเจอสภาพอากาศแปรปรวน”หานจื่อเซวียนมองพี่หญิงใหญ่ของตนด้วยความชื่นชม “พี่หญิงใหญ่ ท่านมีความรู้เรื่องสมุนไพรมากมายถึงเพียงนี้ ข้าอ่านตำรามาหลายเล่ม ยังไม่เคยเห็นรายละเอี

ใบไม้แห้งกรอบสีน้ำตาลร่วงหล่นจากกิ่งก้านปลิวไปตามสายลมเย็นที่พัดผ่านลานกว้างของบ้านสกุลหาน สัญญาณแห่งการผลัดเปลี่ยนฤดูกาลเริ่มชัดเจนขึ้นทุกขณะ หานจื่อเยว่ยืนมองต้นไม้ใหญ่บนเขาชิงซานที่เริ่มโกร๋นไร้ใบพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ แม้ว่าคนในครอบครัวของนางจะเตรียมการรับมือกับฤดูหนาวไว้พร้อมสรรพ ทั้งฟืน ถ่าน และเสบียงอาหารที่กักตุนไว้จนล้นห้องเก็บของแต่เมื่อนึกถึงชาวบ้านชิงซานที่อาศัยอยู่ร่วมหมู่บ้านเดียวกันนางกลับรู้สึกเป็นกังวล นางเองไม่อยากให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกันต้องมีครอบครัวใดครอบครัวหนึ่งประสบกับเรื่องไม่คาดฝัน ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีทุกครอบครัวการสอนชาวบ้านเผาถ่านไม้เนื้อแข็งทำให้พวกเขามีความอบอุ่นเพียงพอที่จะต่อกรกับความหนาวเหน็บ แต่ความอบอุ่นเพียงอย่างเดียวไม่สามารถเติมเต็มกระเพาะที่หิวโหยได้ ฤดูหนาวที่ยาวนาน หากชาวบ้านไม่มีเสบียงอาหารหรือเนื้อสัตว์กักตุนไว้ประทังชีวิต เมื่อหิมะตกหนักจนปิดกั้นเส้นทางลงเขา ความอดอยากย่อมมาเยือนทุกหลังคาเรือนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หานจื่อเยว่หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องโถง นางนำความคิดนี้ไปปรึกษากับหานเยี่ยนโจวผู้เป็นบิดา บัณฑ