Todos los capítulos de อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

นางถอยฉากออกมาเงียบๆ เลือกพื้นที่แคบระหว่างก้อนหินใหญ่สองก้อน ใช้มีดสั้นขุดหลุมลึกอย่างรวดเร็วและนำไม้ไผ่ปลายแหลมที่เหลาเตรียมไว้ปักลงไปในหลุม นำกิ่งไม้และใบไม้แห้งมาปิดพรางตาเอาไว้อย่างแนบเนียนเมื่อวางกับดักเสร็จสิ้น นางจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียง ง้างธนูเล็งไปที่สะโพกของหมูป่าตัวนั้นแล้วยิงออกไป ลูกศรพุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่สะโพกของหมูป่าอย่างแม่นยำ หมูป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันหันขวับมามองหาศัตรู เมื่อเห็นกิ่งไม้ไหวอยู่บนต้นไม้ มันก็ส่งเสียงคำรามและวิ่งพุ่งเข้าชนต้นไม้อย่างบ้าคลั่งหานจื่อเยว่กระโดดลงจากต้นไม้ไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว นางวิ่งล่อให้หมูป่าวิ่งตามมาทางช่องแคบระหว่างก้อนหิน หมูป่าที่กำลังโกรธจัดและขาดสติวิ่งพุ่งทะยานเข้าใส่นางเต็มกำลัง โดยไม่ทันสังเกตพื้นดินเบื้องหน้า ร่างอันหนักอึ้งของมันตกลงไปในหลุมพรางที่นางขุดเอาไว้ ไม้ไผ่ปลายแหลมแทงทะลุลำคอและหน้าอกของมัน เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกมา หมูป่าดิ้นทุรนทุรายอยู่เพียงครู่เดียวก็สิ้นใจตายนางเดินเข้าไปดูผลงานด้วยความพึงพอใจ หมูป่าตัวนี้ใหญ่พอที่จะเลี้ยงคนงานได้หลายวัน ซ้ำยังเหลือไปขายให้เหลาอาหารในต

“พวกเราไม่ได้ใช้กำลังโต้ตอบขอรับ ข้าท่องบทกวีที่กล่าวถึงคุณค่าของคนว่าอยู่ที่สติปัญญาและความเพียร มิใช่อาภรณ์หรือชาติกำเนิด ส่วนเหวินเทียนก็ยกคำสอนในคัมภีร์เรื่องความถ่อมตนตอกกลับไป ศิษย์พี่ผู้นั้นเถียงไม่ออก อับอายจนต้องเดินหนีไปเอง หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาดูถูกพวกเราอีกขอรับ”“ยิ่งไปกว่านั้น พี่หญิงใหญ่จ่ายค่าเล่าเรียนตรงเวลา ซ้ำยังซื้อพู่กันและหมึกชั้นดีให้พวกเราใช้ ศิษย์คนอื่นเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าครอบครัวของเราไม่ได้ขัดสนอย่างที่ศิษย์พี่ผู้นั้นกล่าวหา ตอนนี้ทุกคนปฏิบัติต่อพวกเราอย่างให้เกียรติขอรับ” หานเหวินเทียนกล่าวเสริมหานจื่อเยว่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ น้องชายของนางรู้จักใช้ปัญญาแก้ไขปัญหาแทนการใช้กำลัง นี่คือวิสัยทัศน์ของผู้ที่จะเป็นใหญ่ในภายภาคหน้า“พวกเจ้าทำถูกต้องแล้ว การตอบโต้ด้วยสติปัญญาย่อมสง่างามและได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า จงจำไว้ว่าหน้าที่ของพวกเจ้าคือการตักตวงความรู้และสอบเข้ารับราชการ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองหรือเรื่องทางบ้าน พวกเจ้าจงตั้งใจเรียนและสอบให้ได้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“พวกเราเข้าใจแล้วขอรับพี่หญิงใหญ่ พวกเราจะตั้งใจเรียนและสอ

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อยังอยากให้เด็กในหมู่บ้านสามารถอ่านออกเขียนได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถสอบเป็นขุนนางได้ แต่อย่างน้อยหากพวกเขาอ่านออกเขียนได้ ก็สามารถเข้าไปหางานทำในเมืองได้ ไม่ต้องทนลำบากทำไร่ทำนาหรือถูกนายจ้างเอาเปรียบเพียงอย่างเดียว” หานจื่อเยว่พูดเสริม “พ่อเข้าใจความตั้งใจของเจ้าแล้ว พ่อขอบใจเจ้ามากจื่อเยว่ พ่อจะรับหน้าที่นี้และตั้งใจสอนพวกเขาอย่างเต็มความสามารถ” หานเยี่ยนโจวถอนหายใจเขามองบุตรสาวด้วยความตื้นตัน “ข้าก็จะเรียนหนังสือกับท่านพ่อด้วยขอรับ ข้าจะเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียน”หานอี้เฉินที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ รีบชูมือขึ้น “ดีมาก อี้เฉินของแม่ต้องตั้งใจเรียนให้เหมือนพี่รองและพี่สามของเจ้านะ” แม่หานลูบหัวบุตรชายคนเล็กด้วยความเอ็นดู “ส่วนที่ดินผืนใหม่ที่ข้าซื้อมา ข้าได้เตรียมเมล็ดพันธุ์เอาไว้แล้ว ข้าจะให้ชาวบ้านมาช่วยกันลงมือปลูกผักและผลไม้ก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้ได้ผลผลิตมาทำกำไรให้เร็วที่สุด ส่วนข้าวสาลีนั้น คงต้องรอให้ถึงฤดูการเพาะปลูกในปีหน้าจึงจะเริ่มลงมือปลูกได้เจ้าค่ะ” “เรื่องหาคนงานมาช่วยปลูกผัก เจ้าไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้เช้าพ่อจะไปพบหัวหน้าหมู่บ้านกับหลี่เจิ้ง ให้เขาช

มื้อกลางวันและมื้อเย็นของวันนั้นผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ปลาต้มเผ็ดของหานจื่อเยว่ได้รับคำชมจากทุกคนในครอบครัว เนื้อปลาสดหวานเข้ากับน้ำแกงรสจัดจ้านทำให้ทุกคนเจริญอาหาร ครอบครัวหานใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตในบ้านหลังใหม่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเช้าวันต่อมาวันหยุดพักการเรียนของสถานศึกษาชิงอวิ๋นหมดลง หลังจากครอบครัวหานรับประทานมื้อเช้าเสร็จแล้ว หานจื่อเยว่เตรียมตัวไปส่งน้องชายทั้งสองกลับเข้าสถานศึกษาในอำเภอหลิงซี หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนถือห่อผ้าและตำราเดินขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าสดชื่น หลังจากได้พักผ่อนและฝึกฝนร่างกายในช่วงเช้าตามที่พี่สาวสอน ร่างกายของพวกเขาดูมีเรี่ยวแรงและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก นอกจากนี้พวกเขาให้คำสัญญญาว่าตลอดเวลาที่พวกเขาอยู่ที่สถานศึกษาพวกเขาจะไม่ละเลยการฝึกฝนแม้แต่วันเดียวเมื่อรถม้าวิ่งออกจากหมู่บ้านชิงซาน หานจื่อเยว่เอ่ยกับน้องชายทั้งสองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอบอุ่น นางเอกก็อยากจะปูทางให้น้องชายตั้งแต่เนิ่นๆ การได้รู้จักและคบหาสหายที่ดีนับว่าเป็นสิ่งดี “อีกไม่กี่วันก

บรรดาสหายร่วมเรียนต่างหัวเราะและเห็นด้วยกับความคิดนี้ ทั้งศิษย์และอาจารย์ต่างเพลิดเพลินกับการสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้กันจนเวลาล่วงเลยไปพอสมควร หานเยี่ยนโจวเห็นว่าสมควรแก่เวลาพักผ่อน จึงให้บุตรชายพาสหายและอาจารย์หลินแยกย้ายกันไปพักผ่อนในห้องนอนที่จัดเตรียมไว้เมื่อแขกทุกคนเดินเข้าไปในห้องพัก พวกเขาต่างรู้สึกประทับใจกับความสะอาดและสวยงามของห้อง เตียงไม้เนื้อแข็งถูกปูด้วยฟูกยัดนุ่นที่หนานุ่ม ผ้าห่มและหมอนล้วนเป็นของใหม่ที่มีกลิ่นหอมของแสงแดดและปราศจากกลิ่นอับชื้น ความสะดวกสบายนี้ทำให้อาจารย์และบรรดาสหายร่วมเรียนล้มตัวลงนอนและหลับสนิทไปอย่างรวดเร็วกลางดึกยามจื่อ บรรยากาศรอบเชิงเขาชิงซานเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดดังแว่วมาตามสายลม หานจื่อเยว่ที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นตื่น นางลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมและเปิดประตูห้องนอนออกไปอย่างเงียบเชียบ นางเดินลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดินมุ่งหน้าไปที่ลานกว้างบริเวณหลังบ้านเมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่บริเวณนั้นและแขกทุกคนหลับสนิทไปแล้ว นางจึงเอาสิ่งของที่นางเตรียมเอาไว้ออกมาจากมิติเสินหนง เพียงพริบตาเดียว ร่างของหมูป่าตัวใหญ่สองตัวและกวางป่าที่อวบอ้วนอีกสามตัวก็ปราก