บทที่2

หลังจากการตัดสินใจของเมฆา บรรยากาศในห้องรับรองก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเริ่มพูดคุยเรื่องกำหนดการแต่งงานราวกับเรื่องทุกอย่างได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้วมีเพียงคนสองคนที่นั่งเงียบคนหนึ่งไม่เต็มใจอีกคนไม่กล้าแสดงความดีใจ

ไอด้าพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ในหัวกลับว่างเปล่าเธอได้แต่มองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตักนี่คือสิ่งที่เธอฝันมาตลอด...แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกมีความสุขเลย

"งานแต่งจะจัดอีกสามสัปดาห์ ฉันคิดว่าไม่ควรปล่อยให้ช้ากว่านี้" เสียงมาดามวรดาดังขึ้น

"ผมเห็นด้วย"ท่านเพลิงผาพยักหน้า

"หลังแต่งงาน ไอด้าจะย้ายเข้าคฤหาสน์เพลิงผาทันที"เมฆายกคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้คัดค้านชายหนุ่มเพียงนั่งนิ่ง สีหน้าเย็นชาจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ไอด้าเผลอเหลือบมองเขาภาพของเมฆาในวันนี้แตกต่างจากความทรงจำวัยเด็กเหลือเกินเมื่อก่อนเขาเป็นพี่ชายใจดีแม้จะพูดน้อย แต่ก็มักปกป้องเธอจากเด็กคนอื่นเสมอตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

ที่ระยะห่างระหว่างพวกเขากลายเป็นกำแพงสูงขนาดนี้

"ไอด้า ลูกโอเคไหม" เสียงของแม่เรียกให้เธอหลุดจากภวังค์หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

"โอเคค่ะคุณแม่" แม้หัวใจจะไม่ได้โอเคเลยก็ตามหลังการพูดคุยสิ้นสุดลงผู้ใหญ่แยกย้ายกลับไอด้าเดินออกมาที่สวนด้านหลังคฤหาสน์เพื่อสูดอากาศ

ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าเบา ๆเธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาหม่นบางครั้งเธอก็สงสัยเหมือนกันว่าการรักใครสักคนข้างเดียวเป็นเวลาหลายปีมันคุ้มค่าหรือเปล่า

"มายืนทำอะไรตรงนี้"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังไอด้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปมองก็พบว่าเมฆายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวชายหนุ่มถอดสูทออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกยิ่งทำให้ดูหล่อจนยากจะละสายตา

"ไม่มีอะไรค่ะ แค่ออกมารับลม"

เมฆาพยักหน้าความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่จนไอด้าเริ่มรู้สึกอึดอัด

"ยินดีด้วย"ประโยคสั้น ๆ ของเขาทำให้เธองุนงง

"คะ"

"เธอคงอยากแต่งงานกับฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของไอด้ากระตุกเธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ฉันไม่ได้ดีใจขนาดนั้นหรอกค่ะ" เมฆาหัวเราะในลำคอเบา ๆแต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเลย

"งั้นเหรอ"

ไอด้าก้มหน้าเธอไม่อยากให้เขาเห็นแววตาของตัวเองในตอนนี้เพราะกลัวเหลือเกินว่าเขาจะรู้ความจริงกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอรักเขามานานแค่ไหนและกลัวที่สุด...คือการถูกปฏิเสธ

"ไอด้า"

ชายหนุ่มเรียกชื่อเธออีกครั้งหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสายตาคมเข้มสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอโดยตรงก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบ

"อย่าคาดหวังอะไรจากฉัน" ลมหายใจของไอด้าชะงัก

"เฮีย..." เขาพูดเสียงเบา

"การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ต้องการไม่ใช่เพราะฉันรักเธอ" เมฆาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยคำพูดทุกคำเหมือนมีดค่อย ๆ กรีดลงบนหัวใจแต่ไอด้ายังคงยืนตรงไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา

"ไอด้ารู้ค่ะ"เธอฝืนยิ้ม

"ดี"เมฆาพยักหน้า

"เพราะฉันไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด"

ไอด้ากำมือแน่นเล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บแต่ความเจ็บนั้นยังน้อยกว่าคำพูดของเขามากนักชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้เธอยืนอยู่เพียงลำพังกลางสวนเสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ หายไปเหลือเพียงเสียงลมและเสียงหัวใจของเธอที่ปวดร้าวในที่สุดหยดน้ำตาหยดแรกก็ไหลลงมาไอด้ารีบยกมือเช็ดออกพลางหัวเราะให้กับตัวเองเบา ๆ

"อย่างน้อยก็ได้อยู่ข้างเฮีย" เธอพึมพำกับสายลมแม้ว่าจะเป็นในฐานะภรรยาที่เขาไม่เคยต้องการก็ตาม

หลังงานแต่ง

แสงสีทองอ่อนจากโคมไฟระย้าสะท้อนบนพื้นหินอ่อนภายในคฤหาสน์เพลิงผา หลังจากพิธีแต่งงานจบลง แขกเหรื่อทยอยเดินทางกลับจนเหลือเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนรับใช้ไม่กี่คน

ไอด้ายืนอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ที่ถูกจัดไว้เป็นห้องหอ มือเรียวกำช่อดอกไม้สีขาวไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักของเขา แต่ลึก ๆ เธอก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ ว่า การได้เริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกันอาจทำให้เมฆาเปิดใจให้เธอสักวัน

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากปลายทางเดินเมฆาเดินเข้ามาในชุดสูทสีดำที่ถอดเนกไทออกแล้ว ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยล้าจากงานแต่งที่กินเวลาทั้งวัน เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ก่อนจะผลักประตูห้องเข้าไปโดยไม่เอ่ยคำใดไอด้าสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเดินตามเข้าไปอย่างเงียบ ๆ

ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหรา เตียงคิงไซซ์ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาด กลีบกุหลาบถูกโปรยเป็นรูปหัวใจตามธรรมเนียมของคู่บ่าวสาว กลิ่นหอมของดอกลิลลี่ลอยอบอวลไปทั่วห้องแต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบอย่างประหลาดเมฆาถอดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะ ก่อนหันมามองหญิงสาวเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าห้อง

"เราคุยกันให้ชัดเจนดีกว่า"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย จนไอด้ารู้สึกเหมือนกำลังคุยเรื่องงานมากกว่าชีวิตคู่เธอพยักหน้าช้า ๆ

"ค่ะ...เฮียเมฆ"

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินสรรพนามที่คุ้นหูตั้งแต่สมัยเด็ก ก่อนจะละสายตาไปทางหน้าต่าง

"การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ต้องการและจะทำหน้าที่สามีในสายตาคนอื่นให้ดีที่สุด แต่เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราคงเป็นไปไม่ได้" เขาพูดโดยไม่อ้อมค้อมหัวใจของไอด้าบีบรัดทันทีแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากเขาโดยตรง ความเจ็บปวดกลับรุนแรงกว่าที่คิด

"เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเกินหน้าที่" เขาหยิบกุญแจห้องอีกดอกขึ้นมาวางบนโต๊ะ

"ห้องข้าง ๆ ถูกจัดไว้ให้แล้ว ตั้งแต่คืนนี้เราจะแยกห้องนอน" คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงกลางหัวใจของเธอ

ไอด้าก้มหน้าลง ซ่อนดวงตาที่เริ่มแดงเรื่อเธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขาไม่อยากให้เขารู้ว่าเพียงคำพูดไม่กี่ประโยคก็สามารถทำให้หัวใจของเธอแตกสลายได้

"เข้าใจไหม"

"ค่ะ"

เธอตอบเพียงสั้น ๆเมฆามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรอคำถามหรือการโต้แย้งแต่ไม่มีหญิงสาวเพียงรับกุญแจห้องอีกดอกไว้ พร้อมยกยิ้มบาง ๆ

"ไอด้าจะไม่ทำให้เฮียลำบากใจค่ะ"

คำตอบนั้นกลับทำให้เมฆารู้สึกแปลก ๆเขาคิดว่าเธอคงร้องไห้ งอแง หรือพยายามเรียกร้องสิทธิ์ในฐานะภรรยาแต่เธอกลับยอมรับทุกอย่างอย่างสงบจนเขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรไอด้าหันหลังเดินออกจากห้องอย่างช้า ๆทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้มเธอใช้มือปิดปากตัวเอง ไม่ยอมให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา

'ไม่เป็นไรนะไอด้า...'

'เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเขาไม่ได้รักเธอ'

'อย่างน้อย...เธอก็ยังได้อยู่ข้าง ๆ เขา'

หญิงสาวยกมือแตะแหวนแต่งงานที่นิ้วนาง ก่อนฝืนยิ้มให้ตัวเอง

"สักวันหนึ่ง...เฮียอาจจะเห็นไอด้าอยู่ในสายตาก็ได้"

ภายในห้องนอนใหญ่ เมฆายืนมองประตูที่ปิดสนิทอยู่นานเขาคิดว่าตัวเองควรรู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการแต่ไม่รู้ทำไม ภาพรอยยิ้มฝืน ๆ และดวงตาที่พยายามกลั้นน้ำตาของไอด้า กลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายเขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนพึมพำกับตัวเอง

"อย่าใจอ่อน...นี่ก็แค่การแต่งงานตามหน้าที่"

ทว่าคำพูดนั้นกลับฟังดูเหมือนเป็นการเตือนตัวเองมากกว่าจะเป็นความจริง

...