Mag-log inShare
บทที่10
Petsa ng paglalathala:
2026-09-07 11:57:41เช้าวันรุ่งขึ้น เมฆาออกจากคฤหาสน์แต่เช้า เพราะริต้าบอกว่าอยากไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่งนอกเมือง
"เมฆา...ริต้ารบกวนหรือเปล่าคะ"หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วขณะนั่งอยู่บนรถ "ไม่" เมฆาตอบสั้น ๆ พลางหักพวงมาลัยออกจากประตูคฤหาสน์ "ช่วงนี้เธออยู่คนเดียวมาตลอด ควรออกไปข้างนอกบ้าง" ริต้ายิ้มอ่อน ก่อนแอบมองเสี้ยวหน้าของเขา "ขอบคุณนะคะ" ขณะเดียวกัน ไอด้ากำลังตรวจคนไข้อยู่ที่โรงพยาบาล KCTทันทีที่พักกลางวัน มีมี่ก็ถือกล่องเค้กเดินเข้ามาหา "คุณหมอคนสวย วันนี้ไม่ยอมกินข้าวอีกแล้วใช่ไหม"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ "งานเยอะ" "อย่ามาอ้าง"มีมี่ดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม "ฉันเห็นข่าวแล้ว"ไอด้าชะงัก "ข่าวอะไร" มีมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนยื่นให้เพื่อนดูหน้าจอแสดงภาพข่าวบันเทิงจากเพจดัง "นักธุรกิจหนุ่ม เมฆา อนันธรากุล ควงอดีตคนรักทำบุญ เติมบุญรับเช้าวันใหม่"ในภาพ เมฆากำลังถือร่มให้ริต้า ทั้งยังคอยประคองเธอขณะเดินขึ้นบันไดวัดภาพดูเหมือนคู่รักที่รักกันมากหัวใจของไอด้าเจ็บแปลบแต่เธอเลือกวางโทรศัพท์ลง พร้อมฝืนยิ้ม "ก็ดีนี่"มีมี่มองหน้าเพื่อนอย่างเป็นห่วง "แกโอเคแน่นะ" "อือ" "อย่าฝืน"ไอด้าสูดลมหายใจเข้าลึก "ชินแล้ว"เพียงสองคำสั้น ๆกลับทำให้มีมี่พูดอะไรไม่ออก ช่วงบ่าย เมฆาพาริต้าไปเดินเลือกซื้อของใช้ต่อที่ห้างสรรพสินค้าหรูระหว่างเดินอยู่ในโซนเครื่องสำอาง จู่ ๆ ริต้าก็หยุดเดิน "เมฆา..." "หืม" "ริต้ารู้สึกเหมือนมีคนตาม" ชายหนุ่มหันมองรอบ ๆ ทันทีสายตาคมกวาดมองผู้คนอย่างระแวดระวังแม้สุดท้ายจะไม่พบอะไรผิดปกติ แต่เขาก็เดินเข้ามายืนข้างริต้า ก่อนยกมือโอบไหล่เธอไว้ "อยู่ใกล้ฉันนะ" ริต้าพยักหน้าช้า ๆ "ค่ะ"ภาพนั้นถูกนักข่าวที่บังเอิญอยู่ในห้างถ่ายเอาไว้ได้อีกครั้ง ตกเย็น ไอด้าเลิกงานเร็วกว่าปกติเธอแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อวัตถุดิบทำขนมให้มาดามมินนี่ตามที่เคยรับปากระหว่างเลือกแป้งทำเค้ก เสียงผู้หญิงสองคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "เห็นข่าวคุณเมฆาหรือยัง" "เห็นสิ นึกว่าคุณริต้าเป็นภรรยาตัวจริงเสียอีก" "ส่วนภรรยาที่แต่งงานด้วยคงไม่มีความหมาย" คำพูดเหล่านั้นเหมือนเข็มนับร้อยเล่มทิ่มแทงหัวใจไอด้าก้มหน้าลง เงียบ ๆเธอไม่คิดจะหันไปโต้เถียงเพราะสิ่งที่คนอื่นพูด...มันก็เป็นความจริงในสายตาของเมฆา ค่ำวันนั้น เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไอด้าเดินเข้าครัวทันทีเธอใช้เวลาทำเค้กช็อกโกแลตอยู่นานเกือบสองชั่วโมงกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน มาดามมินนี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "หอมจัง" "เสร็จพอดีเลยค่ะ"ไอด้าหั่นเค้กใส่จาน ก่อนยื่นให้ผู้เป็นแม่ของเมฆา "ลองชิมดูนะคะ"มาดามมินนี่ชิมคำแรกก็ยิ้มกว้าง "อร่อยมาก" "จริงเหรอคะ" "ถ้าเมฆาได้กิน มันต้องชอบแน่"รอยยิ้มของไอด้าค่อย ๆ จางลง "เฮียเมฆ..."เธอเว้นช่วง ก่อนยิ้มบาง ๆ "คงไม่ว่างมาชิมหรอกค่ะ"มาดามมินนี่ได้แต่ถอนหายใจและเกือบสามทุ่ม เมฆาจึงกลับมาถึงบ้านทันทีที่เดินเข้ามา กลิ่นเค้กอบใหม่ก็ลอยเข้าจมูก "กลิ่นอะไร" แม่บ้านที่ได้ยินรีบตอบ "คุณไอด้าทำเค้กค่ะ"เขาหันมองไปยังโต๊ะอาหาร เห็นเค้กก้อนเล็กวางอยู่ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง "สำหรับคุณแม่ค่ะ หวังว่าจะถูกปากนะคะ — ไอด้า" ไม่มีชื่อของเขา ไม่มีข้อความฝากถึงเขาเมฆานิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อก่อน ไม่ว่าไอด้าจะทำอะไร ก็จะเตรียมส่วนของเขาไว้เสมอแต่วันนี้... กลับไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียวมาดามมินนี่เดินลงมาพอดี "มองหาอะไร"เมฆาหันไปถาม "เค้ก..." "หมดแล้ว"คำตอบสั้น ๆ ทำให้เขาชะงัก "หมด?" "ใช่"มาดามมินนี่มองหน้าลูกชาย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ "ลูกสะใภ้แม่แบ่งให้ทุกคนในบ้านนะ ยกเว้นคนที่ไม่เคยเห็นค่าความตั้งใจของเธอ" เมฆาไม่ได้ตอบเขามองเค้กที่เหลือเพียงเศษเล็ก ๆ บนจานว่างก่อนจะรู้สึกวูบโหวงในใจอย่างประหลาดสิ่งที่เคยได้รับโดยไม่ต้องร้องขอกำลังค่อย ๆ หายไปจากชีวิตของเขาทีละอย่าง เช้าวันต่อมา ห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาล KCT เต็มไปด้วยทีมแพทย์และผู้บริหารระดับสูง ไอด้านั่งอยู่ข้างหัวโต๊ะในฐานะแพทย์ผู้รับผิดชอบเคสพิเศษ ขณะที่ท่านชีโร่ ผู้เป็นพ่อ นั่งอยู่ด้านหน้าเพื่อชี้แจงเรื่องการรักษาคนไข้รายสำคัญ "อีกหนึ่งชั่วโมง คนไข้วีไอพีจะมาถึง" ชีโร่มองเอกสารในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้น "เขาคือคุณอาเขต จากฮ่องกง" ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบลงทุกคนรู้จักชายคนนี้ดีเจ้าพ่อมาเฟียแห่งฮ่องกง ผู้มีอิทธิพลไปทั่วเอเชีย และยังเป็นศัตรูทางธุรกิจของเมฆา อนันธรากุล ชีโร่พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เขาคือคนไข้ของเรา ทุกคนต้องดูแลเขาอย่างดีที่สุด" "ครับ" "ค่ะ" เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกันไม่นานนักคนที่พวกเขารอก็มาถึงเกือบเที่ยง รถโรลส์-รอยซ์สีดำหลายคันแล่นเข้ามาจอดหน้าอาคาร VIPบอดี้การ์ดในชุดสูทลงจากรถก่อนกระจายกำลังรักษาความปลอดภัยจากนั้น ชายร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก็เดินลงมาจากรถเขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบจนคนรอบข้างไม่กล้าสบ อาเขตเมื่อเขาเดินเข้ามาภายในอาคาร สายตาก็หยุดลงที่หญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวเพียงคนเดียว "สวัสดีครับคุณหมอ" พอได้ยินเขาทักไอด้ารีบยกมือไหว้อย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะ ดิฉันหมอไอด้า เป็นผู้ดูแลเคสของคุณค่ะ" อาเขตมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกยิ้มมุมปาก "เราพบกันอีกแล้วนะครับ" "ค่ะ" "แต่วันนี้คุณสวยกว่าครั้งก่อน" คำชมตรงไปตรงมาทำให้พยาบาลหลายคนแอบยิ้มแต่ไอด้ากลับตอบเพียง.. "เชิญด้านในค่ะ" หลังการตรวจร่างกายเสร็จสิ้นอาเขตนั่งอยู่ในห้องรับรอง VIP ขณะที่ไอด้ากำลังอธิบายผลตรวจ "จุดโดนกระสุนเก่า ที่เคยผ่าตัดไม่มีปัญหาแล้วค่ะแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนเยอะ ๆ" ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆแต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอมากกว่าเอกสารในมือ "คุณหมอ" "คะ" "คุณแต่งงานแล้วจริงหรอครับ"คำถามนั้นทำให้ไอด้าชะงัก "ค่ะ" "สามีดูแลคุณดีไหม" เธอนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนยิ้มตามมารยาท "ก็ดีค่ะ"อาเขตหัวเราะเบา ๆ "คนที่ตอบว่า 'ก็ดี' ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีความสุข" ไอด้าไม่ตอบเธอเพียงปิดแฟ้ม ก่อนลุกขึ้น "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะ" "เดี๋ยวก่อน" อาเขตเรียกเธอไว้ "คืนนี้พอจะทานข้าวกับผมได้ไหม"หญิงสาวส่ายหน้าทันที "ขอโทษนะคะ คงไม่ได้" "เพราะสามี?" "เพราะไม่เหมาะสมค่ะ" อาเขตยิ้มออกมาแม้จะถูกปฏิเสธ แต่เขากลับยิ่งชื่นชมผู้หญิงตรงหน้า ตกเย็น ไอด้าเดินออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมแฟ้มเอกสารในมือจู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักเธอกำลังจะวิ่งไปที่รถของตัวเอง แต่กลับพบว่าล้อหน้าข้างหนึ่งแบนสนิท "แย่แล้ว..." หญิงสาวถอนหายใจขณะกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "รถมีปัญหาหรอครับ?" เธอหันกลับไปอาเขตกำลังกางร่มสีดำเดินเข้ามา "ยางแบนค่ะ" เขาเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนหันไปสั่งลูกน้อง "เปลี่ยนล้อให้คุณหมอ" "ครับ นาย" "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเรียกช่างได้" อาเขตส่ายหน้า "ฝนตกหนักผมไม่ปล่อยให้ผู้หญิงยืนตากฝนหรอก" จากนั้นไม่ถึงชั่วโมงรถก็เปลี่ยนล้อเสร็จเรียบร้อยไอด้ายกมือไหว้ขอบคุณ "ขอบคุณมากนะคะ" "ถ้าจะขอบคุณ เปลี่ยนเป็นครั้งหน้าทานข้าวกับผมสักมื้อแล้วกัน" เขายิ้มบาง ๆไอด้าหัวเราะเบา ๆ "เอาไว้ถ้ามีโอกาสค่ะ" คำตอบไม่ได้รับปากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเหมือนครั้งก่อนอาเขตมองตามรถของเธอจนลับสายตา ก่อนพูดกับลูกน้องเสียงเรียบ "ส่งคนคุ้มกันคุณหมอด้วย"ลูกน้องมองหน้ากัน "นายครับ...เธอเป็นภรรยาของคุณเมฆานะครับ"อาเขตยกยิ้มมุมปาก "ฉันรู้" "แล้วยังจะ....คือนาย" "ภรรยา ที่เขาคนนั้นไม่ต้องการนะหรอฉันไม่แค่" เขาพูดช้า ๆ พลางมองสายฝนที่ตกไม่หยุด อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงานของเมฆาวายุรีบเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร "คุณเมฆครับ" "อะไร" "อาเขตเข้ามาที่โรงพยาบาล KCT วันนี้"เมฆาเงยหน้าทันที "แล้วไง" วายุกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก "ได้ข่าวว่า...เขาสนใจคุณไอด้าครับ" มือของเมฆาที่กำลังเซ็นเอกสารหยุดชะงักปลายปากกากดลงบนกระดาษจนหมึกกระจายเป็นรอยดำแม้ใบหน้าจะยังเรียบนิ่งแต่ดวงตากลับเย็นเยียบอย่างน่ากลัว เป็นครั้งแรก... ที่เพียงแค่ได้ยินชื่อผู้ชายอีกคนคู่กับชื่อของไอด้าเขากลับรู้สึกเหมือนมีไฟกำลังลุกไหม้อยู่กลางอก โดยไม่อาจหาคำอธิบายให้กับความรู้สึกนั้นได้เลย.
Pinakabagong kabanata
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่18
หลังจากวันนั้น เมฆาไม่สามารถสลัดภาพของไอด้าออกจากหัวได้ผู้หญิงที่เคยเดินเข้าหาเขาก่อนเสมอผู้หญิงที่เคยยิ้มให้เขา แม้ในวันที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจ ผู้หญิงที่เคยรอเขากลับบ้านทุกคืนตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเธอไม่ได้เย็นชาไม่ได้ประชด ไม่ได้ทำตัวให้เขารู้สึกผิดแต่เธอเพียงหยุดพยายามและนั่นกลับทำให้เขาเจ็บมากที่สุดเช้าวันนี้เมฆาลงมาที่ห้องอาหารเร็วกว่าปกติเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังรอใครบางคนจนกระทั่งเห็นไอด้าเดินลงมาเธออยู่ในชุดทำงานเรียบหรู พร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"เธอเอ่ยทักทุกคนรวมถึงเขาแต่เพียงเท่านั้นไม่มีรอยยิ้มพิเศษไม่มีคำถามเหมือนเมื่อก่อนเมฆามองเธอนั่งลงตรงข้ามก่อนจะเอ่ยขึ้น"วันนี้กลับกี่โมง"ไอด้าชะงักเล็กน้อย"ยังไม่แน่ค่ะ""ทำไม""มีเคสผ่าตัดหลายเคส"เธอตอบตามความจริงเมฆาพยักหน้า"อย่าหักโหมมาก เราไม่ได้ขาดเงินทองอะไร"คำพูดนั้นทำให้ไอด้าเงยหน้ามองเขาเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาพูดเหมือนเป็นห่วงเธอ"ค่ะ"เธอตอบสั้น ๆก่อนลุกขึ้นเตรียมออกไปทำงานเมฆามองตามเขาอยากพูดมากกว่านั้นอยากบอกว่าเมื่อคืนเขานอนไม่หลับอยากบอกว่าเขาเป็นห่วงแต่สุดท้าย...คำพูดเหล่านั้นกลับติด
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่17
ก๊อก ก๊อก ก๊อก"คุณเมฆครับ" สิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย"อืม""วันนี้มีประชุมกับฝั่งฮ่องกงตอนบ่ายครับ"เมฆาพยักหน้าแต่สายตายังคงอยู่ที่โทรศัพท์ไม่มีข้อความจากไอด้า เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด"ออกไปก่อน"สิงมองเจ้านายเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาและวายุรู้ดีเจ้านายของพวกเขากำลังผิดปกติ นั้นอาจเป็นเพราะนายหญิงก็ได้ช่วงสายที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้ตามปกติวันนี้เธอดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บน้อยลงแต่เพราะเธอเริ่มหันกลับมาดูแลตัวเองหลังเลิกงาน เธอไม่ได้รีบกลับคฤหาสน์เหมือนทุกครั้งเธอแวะไปหามีมี่ที่ร้านเค้ก และเดินเล่น"วันนี้มาได้ด้วยเหรอ" มีมี่ถามอย่างดีใจไอด้ายิ้ม"วันนี้ไม่มีเวร""ก็ดีแล้ว" มีมี่วางเค้กมะพร้าวชิ้นหนึ่งตรงหน้า"กินบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดูแลคนอื่น"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ"รู้แล้วค่ะ" ช่วงเวลานี้...เธอได้หัวเราะอย่างสบายใจโดยไม่ต้องคอยคิดว่าใครจะไม่พอใจขณะเดียวกันเมฆากลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติเขาเดินเข้าไปในห้องรับแขกแต่ไม่พบไอด้า เขาจึงเอ่ยถามแม่บ้าน"ไอด้าล่ะ" "คุณไอด้ายังไม่กลับค่ะ" "ยังไม่กลับ?" คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดน
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่16
หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ไอด้าเริ่มกลับไปทำงานตามปกติ แม้มาดามมินนี่จะพยายามบังคับให้พักอีกสองสามวัน แต่เธอก็ยืนยันว่าอาการดีขึ้นแล้วเช้าวันนั้น เมฆาเดินลงมาที่ห้องอาหารก็เห็นไอด้านั่งดื่มนมอยู่เพียงลำพังหญิงสาวดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัดใต้ดวงตามีรอยคล้ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ"เฮียเมฆ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"เธอเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบาง ๆ"อือ"เมฆานั่งลงฝั่งตรงข้ามสายตาเผลอมองเธออยู่หลายครั้งแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ริต้าก็เดินเข้ามา"เมฆา"หญิงสาวยิ้มหวานก่อนนั่งลงข้างเขา"วันนี้ไปเป็นเพื่อนริต้าได้ไหมคะ"เมฆาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า"ช่วงบ่ายนะ""ขอบคุณนะคะ"ไอด้าก้มหน้าลงเงียบ ๆ แล้วดื่มนมจนหมดแก้วจากนั้นก็ลุกขึ้น"ไอด้าไปทำงานก่อนนะคะ"เธอยกมือไหว้มาดามมินนี่ ก่อนเดินออกจากบ้านเมฆามองตามหลังเธอโดยไม่รู้ตัวเขาสังเกตเห็นว่า...ช่วงนี้เธอไม่เคยรอเขาอีกแล้วบ่ายวันเดียวกันเมฆาพาริต้าไปเลือกซื้อของที่ห้างหรูใจกลางเมืองระหว่างเดินอยู่ในโซนเครื่องประดับ ริต้าก็หยุดอยู่หน้าร้านแบรนด์ดัง"สร้อยเส้นนี้สวยจัง"เธอพูดพร้อมมองสร้อยเพชรในตู้โชว์เมฆาเพียงพยักหน้า"ถ้าชอบก็ซื้อ"ริต้ายิ้มกว้างแต่ในจังหวะที่พนักงานกำ
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่15
ตลอดทั้งสัปดาห์ ไอด้าแทบไม่ได้พักโรงพยาบาล KCT รับผู้ป่วยฉุกเฉินต่อเนื่อง ทั้งอุบัติเหตุและเคสผ่าตัดของบุคคลสำคัญ ทำให้เธอเข้าเวรแทบทุกวันเช้าวันนี้ก็เช่นกัน"คุณหมอไอด้าคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ"พยาบาลสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้าฝืนยิ้ม"แค่พักผ่อนน้อยค่ะ"ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนเธอเริ่มมีไข้ แต่เพราะไม่มีแพทย์เฉพาะทางเพียงพอ เธอจึงเลือกทำงานต่อหลังผ่าตัดนานกว่าห้าชั่วโมง ไอด้าเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าซีดเผือดภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว"คุณหมอ!"พยาบาลรีบประคองร่างบางที่เซถลา"ไหวไหมคะ""ไหวค่ะ..."เธอพยายามยืนให้ตรง แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงหัวหน้าพยาบาลแตะหน้าผากเธอแล้วตกใจ"ตัวร้อนมาก""รีบพาคุณหมอไปพัก!"ไอด้าถูกพาไปยังห้องพักแพทย์ ก่อนถูกบังคับให้ให้น้ำเกลือแม้ใจอยากกลับบ้าน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังค่ำวันเดียวกันที่คฤหาสน์ เมฆาเพิ่งกลับมาพร้อมริต้าเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาก็เห็นมาดามมินนี่กำลังโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ว่าไงนะยังไม่กลับ?"เมฆาหยุดฟังโดยไม่ตั้งใจมาดามมินนี่วางสาย ก่อนหันไปสั่งแม่บ้าน"เตรียมซุปไว้ด้วย คุณไอด้าเป็นไข้สูง ต้องพักที่โรงพยาบาลอีกสักพัก" หั
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่14
เช้าวันต่อมา ไอด้ารีบออกจากคฤหาสน์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะมีการผ่าตัดด่วนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าบนโต๊ะอาหารเหลือเพียงเมฆา ริต้า และมาดามมินนี่บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน"ไอด้าออกไปแล้วเหรอครับ" เมฆาถามขึ้นลอย ๆแม่บ้านรีบตอบ"ค่ะ คุณไอด้าออกไปตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้ว บอกว่าวันนี้มีเคสฉุกเฉิน" เมฆาพยักหน้า ก่อนก้มหน้าดื่มกาแฟมาดามมินนี่มองลูกชายเงียบ ๆเธอสังเกตมาหลายวันแล้วว่า เมฆามักถามหาไอด้าเป็นคนแรก แม้เจ้าตัวจะยังไม่ยอมรับก็ตามเช้าวันนี้เมฆาแวะไปหาฟรานซิสที่ผับหรูแม้ร้านจะยังไม่เปิด แต่เจ้าของร้านก็นั่งตรวจบัญชีอยู่ในห้องทำงาน"มาแต่เช้า มีเรื่องอะไร" ฟรานซิสเงยหน้าขึ้นถามเมฆาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาก่อนตอบเพื่อน"ก็ไม่มีอะไร""ไม่มีแล้วหน้าเหมือนอมทุกแบบนี้?" เมฆาเงียบฟรานซิสหัวเราะเบา ๆ"เพราะไอด้าอีกล่ะสิ""ไม่ใช่""โกหกคนอื่นได้ แต่โกหกฉันไม่ได้" เมฆาเอนหลังพิงโซฟา ก่อนถอนหายใจ"ฉันแค่รู้สึกว่า..." เขาหยุดคิดในสิ่งที่จะพูด"ว่าอะไร""พักนี้เธอเปลี่ยนไป" ฟรานซิสยิ้มมุมปาก"ดีไม่ใช่เหรอ""ดีตรงไหน""เมื่อก่อนนายรำคาญที่เธอตาม ตอนนี้เธอไม่ตามแล้วก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ" เมฆา
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่13
เย็นวันนั้นเมฆากลับถึงคฤหาสน์เร็วกว่าปกติเมื่อเดินผ่านสวน เขาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ศาลาแสงแดดยามเย็นส่องกระทบใบหน้าหวานของเธอเธอดูสงบ...แต่ในความสงบนั้น กลับมีความเหงาซ่อนอยู่เมฆายืนมองอยู่ไกล ๆเขาเดินเข้าไปอยากพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยืนนิ่งเขาอยากพูดเรื่องเมื่อคืน เวลานั้นไอด้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดีเธอยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท พยายามทำตัวปกติ"เฮียเมฆ กลับมาแล้วเหรอคะ""อือ" เขาขานรับแค่นั้น พูดอะไรไม่ออกและบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นหญิงสาวก้มกลับไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ได้ชวนเขานั่งและไม่ได้ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหมเหมือนแต่ก่อนเมฆายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าบ้านระหว่างก้าวขึ้นบันได คำเตือนของมาดามมินนี่ก็ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด"ถ้าวันไหนเธอหมดใจ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน...เธอก็อาจไม่หันกลับมาอีก"เป็นครั้งแรกที่เมฆารู้สึกหวั่นใจเพราะผู้หญิงที่เคยมีแต่รอยยิ้มให้เขาตอนนี้รอยยิ้มแบบเดิมไม่มีแล้ว และเรื่องระหว่างเราเมื่อคืนเขาก็รู้สึกผิดกันอย่างมากเขาอยากจะขอโทษและอธิบายแต่ก็ทำไม่ได้...หลายวันผ่านไป ความอดทนของมาดามมินนี่ก็มาถึงขีดสุดข่าวของเมฆากับริต้ายังคงถูกนำเ
Maaari mong magustuhan
เด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก88.6K viewsแค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene55.5K viewsเมียมาเฟีย
มดตัวจี๊ด28.7K viewsเด็กฝึกงานของแม็กเครย์
รีล์ม17.3K viewsเจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา
กะหล่ำหมี489 viewsBAD STORIES หนี้มาเฟีย | 20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ536 viewsเทพบุตรร้ายล่ารัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 2
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง132 viewsใต้กลลวงของคนเลว
อามีทอฟอ56 views
