บทที่5

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์เพลิงผา แต่บรรยากาศภายในกลับเงียบผิดปกติ

ไอด้าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหมือนทุกวัน เธอช่วยป้านวลเตรียมอาหารเช้า จัดโต๊ะ และชงกาแฟแก้วโปรดของเมฆาอย่างพิถีพิถัน แม้เจ้าตัวจะไม่เคยเอ่ยปากชมสักครั้ง แต่เธอก็ยังทำด้วยความเต็มใจ

"คุณหนูคะ วันนี้พักบ้างก็ได้นะคะ เดี๋ยวป้าจัดการเอง"

ป้านวลเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้าส่งยิ้มอ่อน

"ไม่เป็นไรค่ะป้า ไอด้าอยากทำ"

เธอเพิ่งวางจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากบันไดเมฆาเดินลงมาก่อนใคร ตามมาด้วยริต้าในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย ใบหน้าของหญิงสาวยังดูซีด แต่กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ภาพที่ทั้งสองเดินลงมาพร้อมกัน ทำให้มือของไอด้าที่กำลังรินกาแฟชะงักไปครู่หนึ่ง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ เฮียเมฆ"เธอทักด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนทุกวัน

"อืม"เมฆารับคำสั้น ๆ ก่อนเลื่อนเก้าอี้ให้ริต้านั่ง

"นั่งก่อน เดี๋ยวเวียนหัว"การกระทำเพียงเล็กน้อยนั้น ทำให้หัวใจของไอด้ากระตุกวูบตลอดเวลาที่แต่งงานกัน เขาไม่เคยเลื่อนเก้าอี้ให้เธอเลยสักครั้ง

"ขอบคุณนะคุณเมฆ"

ริต้ายิ้มหวานไอด้ารีบก้มหน้าตักโจ๊กใส่ถ้วย ก่อนยกไปวางตรงหน้าเมฆา

"โจ๊กร้อน ๆ ค่ะ"

ชายหนุ่มมองถ้วยตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนมันไปไว้หน้าริต้า

"ริต้า กินรองท้องก่อนนะ"หญิงสาวยิ้มเกรงใจ

"แล้วนายล่ะ"

"ฉันกินอะไรก็ได้"

คำพูดนั้นเหมือนมีดเล่มเล็กที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจของคนฟังไอด้าฝืนยิ้ม พลางหันไปตักโจ๊กถ้วยใหม่ให้เขาโดยไม่พูดอะไร

ระหว่างมื้ออาหาร บทสนทนามีเพียงเมฆาและริต้าทั้งคู่พูดถึงร้านกาแฟร้านหนึ่งที่เคยไปด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน พูดถึงเพลงที่เคยฟัง และสถานที่ที่เคยเที่ยวไอด้านั่งเงียบ ๆเธอเหมือนเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ร่วมโต๊ะอาหาร

"จำได้ไหม ตอนนั้นนายทำเค้กไหม้ทั้งก้อน"

ริต้าหัวเราะเบา ๆเมฆาหลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก

"ก็เธอเป็นคนบอกว่าง่าย"ไอด้าเงยหน้าขึ้นทันทีเธอไม่เคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้จากเขาเลยรอยยิ้มที่อบอุ่น...และจริงใจหัวใจของเธอค่อย ๆ หนักอึ้ง

หลังอาหารเช้าจบลง เมฆากำลังจะออกไปทำงาน แต่ริต้ากลับเอ่ยเรียกไว้

"คุณเมฆ"เขาหันกลับมา

"ฉันอยู่คนเดียวได้ นายไม่ต้องเป็นห่วง"เมฆาส่ายหน้า

"เธอเพิ่งหาย ยังไม่แข็งแรง เดี๋ยวฉันให้หมอจากโรงพยาบาลมาตรวจ"ไอด้าได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"ถ้าเฮียไม่รังเกียจ...วันนี้ไอด้าหยุดช่วงบ่ายได้ค่ะ ไอด้าดูแลคุณริต้าให้ก็ได้"

เมฆามองเธอครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ไม่เป็นไร ฉันให้พยาบาลพิเศษมาดูแลแล้ว"

คำตอบนั้นทำให้ไอด้ารู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความจำเป็นทั้งที่เธอเป็นหมอและเป็นภรรยาของเขาแต่กลับไม่มีโอกาสได้ช่วยเหลืออะไรเลยเมฆาหยิบกุญแจรถ ก่อนเดินออกจากบ้านทันทีที่เสียงรถหายไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้งริต้าหันมายิ้มให้ไอด้า

"ขอบคุณนะคะ...ที่ยอมให้ฉันมาพักที่นี่"ไอด้ายิ้มตอบอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรค่ะถ้าต้องการอะไร เรียกไอด้าได้ตลอดนะคะ"ริต้าพยักหน้า ก่อนมองแหวนแต่งงานบนนิ้วของหญิงสาว

"คุณโชคดีนะ"คำพูดนั้นทำให้ไอด้อชะงัก

"คะ?"

"เมฆาเป็นคนดี"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ

"ค่ะ...เฮียเป็นคนดี"

แต่ประโยคต่อมาของริต้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ เลือนหาย

"เมื่อก่อน...เขาเคยบอกว่าจะสร้างบ้านหลังใหญ่ แล้วอยู่ด้วยกันจนแก่"ริต้าหัวเราะทั้งน้ำตา

"ไม่คิดเลยว่าเวลาจะเปลี่ยนทุกอย่าง"ไอด้ารู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัดเธอไม่รู้ว่าริต้าตั้งใจเล่า หรือเพียงแค่คิดถึงอดีตแต่ทุกคำกลับก้องอยู่ในหัว

บ้านหลังใหญ่...

คำสัญญา...ชีวิตที่เคยวาดฝันร่วมกันหญิงสาวก้มมองแก้วน้ำในมือ ก่อนสูดลมหายใจลึก

"อดีตก็คืออดีตค่ะ"เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ตอนนี้เฮียมีชีวิตของเฮียแล้ว"

ริต้ายิ้มบาง ๆ โดยไม่ตอบอะไรแต่ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น กลับมีประกายบางอย่างที่ไอด้าอ่านไม่ออก

หญิงสาวเดินออกไปช่วยป้านวลในครัว โดยไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่ริต้าก้าวเข้ามาในบ้าน ความสงบในชีวิตคู่ของเธอก็เริ่มสั่นคลอนและคนที่กำลังเจ็บปวดที่สุด...อาจไม่ใช่คนที่พูดมากที่สุด หากแต่เป็นคนที่เลือกเก็บทุกความรู้สึกไว้ใต้รอยยิ้มเสมอ.

เช้าวันถัดมา คฤหาสน์เพลิงผากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เมื่อเหล่าคนรับใช้ต่างเร่งมือเตรียมอาหารและจัดบ้านตามหน้าที่ไอด้าสวมผ้ากันเปื้อนสีอ่อน ยืนช่วยป้านวลจัดดอกไม้ลงแจกันตรงห้องรับแขก แม้เมื่อคืนจะนอนไม่หลับ แต่เธอยังคงฝืนยิ้มให้ทุกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณหนูไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าทำเอง"ป้านวลเอ่ยอย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรค่ะป้า ไอด้าอยากช่วย"

หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน ก่อนก้มหน้าจัดดอกกุหลาบสีขาวอย่างตั้งใจไม่นานนัก เสียงรองเท้าส้นเตี้ยก็ดังมาจากบันไดริต้าเดินลงมาช้า ๆ ในชุดกระโปรงสีครีม ใบหน้าดูสดใสกว่าวันก่อนมาก

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไอด้ายิ้มตอบทันที

"เมื่อคืนพักผ่อนสบายไหมคะ"

"ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ"ริต้าหันไปมองโต๊ะอาหาร ก่อนเอ่ยเบา ๆ

"ให้ฉันช่วยอะไรได้บ้างไหม"

"ไม่ต้องเลยค่ะ คุณริต้าเป็นแขก พักผ่อนดีกว่านะคะ"

คำตอบของไอด้าทำให้ริต้ายิ้มบาง ๆ แต่ภายในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาดผู้หญิงคนนี้...อ่อนโยนกว่าที่เธอคิดไว้มากระหว่างนั้น เสียงรถของเมฆาก็ดังเข้ามาในบริเวณบ้านชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าเคร่งเครียดจากการประชุมช่วงเช้าสายตาคมกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนหยุดอยู่ที่ริต้า

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง"

"ดีขึ้นแล้วล่ะ"ริต้ายิ้มตอบเมฆาพยักหน้า ก่อนหันไปบอกป้านวล

"ตอนเย็นให้ทำอาหารอ่อน ๆให้ริต้าด้วย"

" เอ่อค่ะ คุณเมฆ"

ป้านวลรีบรับคำไอด้าที่กำลังรินชาให้ทุกคน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเธอสังเกตเห็นว่าเมฆาจำรายละเอียดของริต้าได้ทุกอย่าง ทั้งเรื่องยา เรื่องอาหาร และเวลาพักผ่อนแต่ตลอดเวลาที่แต่งงานกัน...เขาไม่เคยถามเธอสักครั้งว่าชอบหรือไม่ชอบอะไรหญิงสาวรีบเก็บความคิดนั้นไว้ ก่อนยกถ้วยชาร้อนวางตรงหน้าเขา

"เฮีย...เอ่อดื่มชาก่อนนะคะ"

เมฆารับถ้วยไปโดยไม่พูดอะไรแต่ยังไม่ทันได้ยกขึ้นดื่ม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"เมจิ"

ชื่อเลขาสาวปรากฏบนหน้าจอเมฆาลุกขึ้นรับสายทันที

เมฆา: มีอะไร

จากนั้นปลายสายรายงานเรื่องการประชุมด่วนกับนักลงทุนต่างชาติ ทำให้เขาต้องกลับบริษัทอีกครั้งชายหนุ่มวางสายแล้วหันมาทางริต้า

"ถ้ามีอะไร โทรหาฉัน"จากนั้นจึงหันมาทางไอด้า

"ถ้าเกิดเรื่องฉุกเฉิน พาเธอไปโรงพยาบาล"

เพียงประโยคสั้น ๆ เขาก็เดินออกจากบ้านไอด้ามองตามรถที่แล่นออกไป ก่อนก้มหน้าลงเงียบ ๆริต้าสังเกตเห็นทุกอย่าง

"คุณไอด้า..."หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

"คะ"

"คุณรักเมฆามากใช่ไหม"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ไอด้านิ่งไปครู่หนึ่งเธอยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบอย่างซื่อตรง

"ค่ะรักมาตั้งนานแล้ว"

ไม่มีการปิดบังไม่มีการเสแสร้งริต้าหลุบตาลง

"แล้ว...ไม่โกรธเหรอ ที่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่"ไอด้าส่ายหน้าเบา ๆ

"ถ้าคุณริต้าลำบากจริง ๆ ไอด้าก็ไม่อยากให้คุณต้องอยู่คนเดียว"

"แต่..."เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

"ไอด้าเชื่อว่า ถ้าวันหนึ่งคุณหายดีแล้ว คุณก็คงมีชีวิตของตัวเอง"

คำพูดนั้นทำให้ริต้ากำมือแน่นใต้โต๊ะเธอมองแหวนแต่งงานบนมือของไอด้าอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมา

รอยยิ้มที่ครั้งนี้...ยากจะอ่านความหมายในช่วงบ่าย ขณะที่ไอด้ากำลังช่วยป้านวลจัดยา เสียงของพี่สร้อยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

"คุณหนูคะ มีของมาส่งค่ะ"

ไอด้าเดินออกไปรับด้วยความสงสัย

เป็นช่อดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่ พร้อมการ์ดใบเล็ก

เธอเปิดอ่านอย่างช้า ๆ

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน...ริต้า"

ไม่มีชื่อผู้ส่ง

แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้บรรยากาศในบ้านเงียบลงทันทีริต้ามองการ์ดใบนั้น สีหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดขณะที่ไอด้าเริ่มรู้สึกว่า...

การกลับมาของผู้หญิงคนนี้ อาจไม่ได้มีเพียงเรื่องความรักในอดีตเท่านั้นแต่ยังมีความลับบางอย่าง กำลังคืบคลานเข้ามาในคฤหาสน์เพลิงผาอย่างเงียบงัน...