บทที่4

รถสปอร์ตสีดำของเมฆาจอดสนิทหน้าคลินิกเอกชนขนาดเล็กในย่านเก่า ใบหน้าคมเข้มที่เคยสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หลังได้รับโทรศัพท์จากวายุ เขารีบออกจากโรงพยาบาลทันทีโดยไม่แม้แต่จะบอกใคร

วายุยืนพิงรถรออยู่หน้าคลินิก เมื่อเห็นเพื่อนเดินลงมา เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ

"อยู่ข้างใน"

เมฆาไม่ตอบ เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปทันที

ภายในห้องพักผู้ป่วย หญิงสาวร่างบอบบางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแตก ดวงตาแดงก่ำราวกับร้องไห้มาหลายวัน เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูเก่าและหลวมกว่าตัวจนเห็นได้ชัดว่าเธอผอมลงมากเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ริต้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ทันทีที่สบตากับเมฆา น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่อาจกลั้น

"คุณเมฆ"

เสียงแผ่วเบาเรียกชื่อเขาเหมือนเมื่อหลายปีก่อนชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่ ความทรงจำในอดีตหวนกลับมาทีละฉาก ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นรักแรกของเขา ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่บอกลา

"ริต้า..."

เมฆาเอ่ยเสียงแหบพร่า

"เกิดอะไรขึ้นใครทำ"ริต้าส่ายหน้า ก่อนยกมือปาดน้ำตา

"ฉัน...ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก"

เธอฝืนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดวายุเหลือบมองทั้งคู่ ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"ฉันไปรอข้างนอกนะ"

ประตูห้องปิดลง เหลือเพียงความเงียบเมฆาขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาคมสำรวจบาดแผลตามแขนของหญิงสาว

"ใครทำ"

ริต้ารีบดึงแขนเสื้อปิดรอยช้ำ

"ไม่มีอะไร"

"ฉันถามว่าใครทำ!"น้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำให้เธอสะดุ้ง ก่อนหลบสายตา

"มันจบแล้ว..."

เมฆากำหมัดแน่นเขาไม่ชอบเห็นผู้หญิงที่เคยรักอยู่ในสภาพแบบนี้แม้ความรู้สึกในวันนี้จะไม่เหมือนเดิม แต่ความเป็นห่วงยังคงอยู่

"ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

"ไม่มีที่อยู่"

"ครอบครัวล่ะ"ริต้ายิ้มเศร้า

"ไม่มีใครแล้ว"

คำตอบนั้นทำให้เมฆานิ่งไปเขาไม่ใช่คนใจดี แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครซึ่งเคยมีความหมายต้องใช้ชีวิตอย่างลำบาก

"ไปอยู่กับฉันนะ"ริต้าเงยหน้าขึ้นทันที

"อะไรนะ"

"คฤหาสน์เพลิงผาฉันมีห้องว่าง"หญิงสาวรีบส่ายหน้า

"ไม่ได้...นายแต่งงานแล้ว"

เมฆานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ไอด้าเธอเข้าใจแน่นอน"

ทั้งที่ความจริง...เขาไม่เคยถามภรรยาสักคำริต้าก้มหน้าลง ก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลอีกครั้ง

"ขอบคุณนะ..."

ด้านนอกห้อง วายุยืนกอดอกอยู่เงียบ ๆเมื่อเมฆาเดินออกมา เขาก็ถามทันที

"คิดดีแล้วเหรอ"

"อืม ฉันปล่อยเธอไว้แบบนี้ไม่ได้"วายุถอนหายใจ

"แล้วเมียแกล่ะ"

คำถามนั้นทำให้เมฆาชะงักภาพใบหน้าหวานของไอด้าผุดขึ้นมาในหัวเพียงชั่วครู่หญิงสาวที่ยิ้มให้เขาทุกเช้าหญิงสาวที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรแต่สุดท้ายเขาก็สลัดภาพนั้นออก

"ไอด้าเป็นคนเข้าใจเหตุผล"วายุมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"บางครั้ง...คนที่ไม่พูด ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ"เมฆาไม่ตอบเขาเดินกลับเข้าไปพยุงริต้าออกจากคลินิกด้วยตัวเอง

ในเวลาเดียวกัน...

ไอด้านั่งรออยู่ในห้องรับรองของโรงพยาบาล หลังเลิกงานมาเกือบชั่วโมงเธอมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าโทรศัพท์ยังคงเงียบ

ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า หญิงสาวยกยิ้มปลอบใจตัวเอง

"เฮียคงประชุมอยู่..."

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความสั้น ๆ

"ไอด้ารออยู่ที่โรงพยาบาลนะคะ ถ้าเฮียเสร็จงานแล้วบอกไอด้าได้เลยค่ะ"

ข้อความถูกส่งออกไปแต่เจ้าของเครื่องอีกคนกำลังขับรถออกจากคลินิก โดยมีหญิงสาวจากอดีตนั่งอยู่ข้างกายเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเพียงแวบเดียว ก่อนหน้าจอจะดับลง...และเมฆาไม่ทันได้เห็นข้อความของภรรยาที่เฝ้ารอเขาด้วยความหวัง

เสียงรถยนต์คันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์เพลิงผาในช่วงหัวค่ำ ไฟหน้ารถสาดกระทบสวนดอกกุหลาบที่ไอด้าใช้เวลาช่วงเย็นช่วยป้านวลดูแล ก่อนจะดับลงเมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน

หญิงสาวที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขกรีบลุกขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นเมฆาเดินลงจากรถ

"เฮียเมฆ..."

คำทักทายที่เตรียมไว้ต้องชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปากเพราะคนที่เดินลงมาจากฝั่งผู้โดยสาร ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหญิงสาวหน้าตาซีดเซียวในชุดเรียบง่าย ที่เมฆากำลังประคองอย่างทะนุถนอม

ไอด้านิ่งงันหัวใจเหมือนถูกบางอย่างบีบรัดอย่างรุนแรงเธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกเจ็บโดยไม่มีเหตุผลเมฆาเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

"นี่ริต้า เธอจะมาอยู่ที่นี่สักพัก"

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงป้านวลกับพี่สร้อยหันมามองหน้ากันอย่างตกใจส่วนไอด้ายังคงยืนนิ่ง มือที่ถือแก้วน้ำเย็นเริ่มสั่นเล็กน้อยเธอพยายามฝืนยิ้ม

"ค่ะ...เดี๋ยวไอด้าให้คนไปจัดห้องรับรองให้นะคะ"เมฆาพยักหน้า

"ห้องฝั่งตะวันออก ห้องข้างห้องฉัน"

ประโยคสุดท้ายทำให้รอยยิ้มของไอด้าแข็งค้างห้องข้างห้องเมฆา...คือห้องที่อยู่ติดกับห้องนอนใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์เธอเม้มริมฝีปากแน่น แต่ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ได้ค่ะ"

ริต้ามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนยกมือไหว้เบา ๆ

"ขอโทษนะคะ...ที่มารบกวน"ไอด้ารีบส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรค่ะ"แม้คำพูดจะอ่อนโยน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามผู้หญิงคนนี้คือใคร...ทำไมเมฆาถึงดูแลเธอด้วยตัวเองทำไมสายตาของเขาที่มองผู้หญิงคนนั้น ถึงต่างจากเวลาที่มองเธอเหลือเกิน

หลังจากพาริต้าขึ้นไปพัก เมฆากำลังจะเดินตามขึ้นชั้นบน แต่ไอด้าเรียกเขาไว้เบา ๆ

"เฮียเมฆคะ"ชายหนุ่มหยุดเดิน

"มีอะไร"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใน

"เธอ...เป็นใครคะ"เมฆานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ

"คนรู้จักเธอไม่มีที่ไป ฉันเลยพามาพักที่นี่"

ไอด้าพยักหน้าช้า ๆเธออยากถามมากกว่านั้นแต่ไม่รู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์หรือเปล่าสุดท้ายจึงเลือกถามเพียงเบา ๆ

"เฮีย...กินข้าวหรือยังคะ"

เมฆาส่ายหน้า

"ยัง"รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

"งั้นไอด้าจะอุ่นกับข้าวให้นะคะ"แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เธอชะงัก

"ไม่ต้อง ฉันจะไปกินกับริต้า"

เพียงประโยคเดียว...หัวใจของเธอเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ๆเมฆาเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำป้านวลที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสงสารเมื่อเมฆาหายลับขึ้นชั้นสอง เธอจึงเดินเข้ามาหาไอด้า

"คุณหนู..."ไอด้ารีบยกมือปาดหางตา ก่อนฝืนยิ้ม

"ไอด้าไม่เป็นไรค่ะ"

แต่ยิ่งพูด น้ำเสียงก็ยิ่งสั่นป้านวลถอนหายใจเบา ๆ

"บางที...คุณเมฆาอาจมีเหตุผล"หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา

"ไอด้าเชื่อค่ะเฮียคงมีเหตุผลจริง ๆแต่..."

เธอเงยหน้ามองบันไดที่เมฆาเพิ่งเดินขึ้นไปเหตุผลนั้น คงไม่ใช่สำหลับไอด้า" เธอเงยหน้ามองบันไดที่เมฆาเพิ่งเดินขึ้นไป

คืนนั้นทั้งคฤหาสน์เงียบสงบมีเพียงไอด้าที่นั่งอยู่คนเดียวบนโต๊ะอาหารใหญ่อาหารทุกอย่างเย็นชืดเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังคงว่างเปล่าหญิงสาวมองจานอาหารตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ วางช้อนลงเธอไม่มีแรงแม้แต่จะกิน

ขณะเดียวกัน บนชั้นสอง เมฆากำลังวางแก้วยาไว้ข้างเตียงของริต้า

"กินยาแล้วพักผ่อน"ริต้าส่งยิ้มอ่อน

"ขอบคุณนะคุณเมฆ"

ภาพนั้น...บังเอิญสะท้อนผ่านช่องกระจกตรงทางเดินและคนที่เดินถือผ้าห่มขึ้นมาให้แขกพิเศษ กลับเห็นทุกอย่างเต็มตา

ไอด้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูเธอก้มมองผ้าห่มในมือ ก่อนค่อย ๆ หันหลังเดินกลับห้องของตัวเองอย่างเงียบงันหยดน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนผืนผ้าสีขาว...

มันเจ็บ...