บทที่6

หลังจากริต้าเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ได้หลายวัน บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมฆาใช้เวลาส่วนใหญ่ดูแลแฟนเก่า ทั้งพาไปพบแพทย์ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ และสั่งให้คนในบ้านดูแลเป็นพิเศษ ขณะที่ไอด้าซึ่งเป็นภรรยาตามกฎหมายกลับกลายเป็นเหมือนคนไร้ตัวตน

เช้าวันหนึ่ง ไอด้าตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเอง เพราะรู้ว่าเมฆาชอบเมนูโปรด แม้เขาจะไม่เคยเอ่ยปากชม เธอหวังเพียงว่าเขาจะหันมายิ้มให้สักครั้ง แต่เมื่อทุกอย่างพร้อม ริต้ากลับเดินลงมาพร้อมอาการหน้าซีด เมฆารีบเข้าไปประคองและพาริต้าไปนั่งที่หัวโต๊ะ ก่อนตักอาหารให้ด้วยตัวเอง

ไอด้านั่งเงียบ มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เมฆาแทบไม่หันมามองเธอเลย แม้แต่คำถามว่าเธอกินข้าวหรือยังก็ไม่มี

หลังอาหาร เมฆาพาริต้าออกไปข้างนอก โดยบอกเพียงว่าจะพาไปซื้อของจำเป็น ปล่อยให้ไอด้ายืนมองรถที่แล่นออกจากคฤหาสน์เพียงลำพังพอในช่วงบ่าย ไอด้าแวะไปหาร้านเค้กของมีมี่ เพื่อนสนิทที่สังเกตเห็นสีหน้าหม่นหมองของเธอตั้งแต่ก้าวเข้าร้าน มีมี่รับฟังทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ ก่อนบอกกับเธอว่า

"คนที่รักเราจริง จะไม่ทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องแข่งขันกับใคร"

คำพูดนั้นทำให้ไอด้าน้ำตาไหล เธอยอมรับว่าแม้จะเป็นภรรยา แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในบ้านของตัวเอง

ตกเย็น เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเห็นเมฆาหัวเราะกับริต้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ภาพนั้นทำให้เธอฝืนยิ้ม ก่อนเดินขึ้นห้องโดยไม่รบกวนทั้งสองเมื่อประตูห้องปิดลง ไอด้าทรุดนั่งข้างเตียง น้ำตาที่กลั้นมาตลอดทั้งวันไหลออกมาไม่หยุด เธอกอดหมอนแน่น พยายามปลอบตัวเองว่า "สักวันเฮียเมฆคงเห็นคุณค่าของเรา"แต่ลึก ๆ ในใจ เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าความอดทนของตัวเองจะเหลืออีกนานแค่ไหนตอนนี้เธอและเขาถูกสั่งให้นอนห้องเดียวกันเมฆาเดินกลับเข้าห้องในดึกคืนนั้น เขาเห็นดวงตาที่บวมแดงของไอด้า แต่เลือกไม่ถามอะไร ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นกำแพงระหว่างทั้งสอง ขณะที่ไอด้าหันหลังให้เขาและแอบร้องไห้อีกครั้ง

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ แต่ความอบอุ่นกลับไม่เคยเดินทางมาถึงหัวใจของไอด้าเลยแม้แต่น้อย

เธอลงมาชั้นล่างพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ตามปกติ แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนเผลอหลับไปทั้งน้ำตา

“คุณไอด้าคะ วันนี้จะรับกาแฟเหมือนเดิมไหมคะ” แม่บ้านถามด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ยังไม่ทันที่เธอจะนั่ง เสียงฝีเท้าของเมฆาก็ดังขึ้น เขาเดินลงมาพร้อมริต้าที่เกาะแขนเขาแน่น สีหน้าของหญิงสาวดูอิดโรยราวกับคนป่วยเมฆารีบเลื่อนเก้าอี้ให้ริต้านั่ง ก่อนหันไปสั่งแม่บ้านทันที

“เอาโจ๊กอุ่น ๆ มาให้ริต้า แล้วน้ำผลไม้คั้นสดด้วย”

“ค่ะ คุณเมฆา”

ไอด้านั่งเงียบ มองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวดเธอเป็นภรรยา...แต่กลับไม่เคยได้รับการดูแลแบบนี้เลยไม่นานมาดามมินนี่ก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ขมวดคิ้วทันที

“เมฆา” ชายหนุ่มเงยหน้ามองผู้เป็นแม่

“ครับ”

“คนที่นั่งตรงนั้นคือเมียแกนะ” เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ

“ผมก็ไม่ได้ไล่เธอไปไหน”

คำตอบนั้นทำให้มาดามมินนี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจไอด้ารีบยิ้มบาง ๆ

“คุณแม่คะ ไอด้าไม่เป็นไรค่ะ” ยิ่งเธอพูดแบบนั้น มาดามมินนี่ยิ่งสงสาร

หลังอาหารเช้า เมฆากำลังจะพาริต้าออกไปซื้อของไอด้ารีบเดินเข้าไปหา

“เฮียเมฆคะ...วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ชวนเราไปทานข้าวเย็นที่บ้าน จำได้ไหมคะ”เมฆาหยุดเดิน ก่อนตอบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ

“ยกเลิกก่อนนะ”หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ

“แต่คุณพ่อกับคุณแม่รออยู่นะคะ”

“ฉันบอกว่ายกเลิก”

“งั้นไอด้าไปคนเดียวก็ได้ค่ะ” เมฆาหันกลับมาทันที

“ถ้าเขาถาม ก็บอกว่าฉันไม่ว่าง”

“ค่ะ...” ริต้ายืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“เมฆา...อย่ายกเลิกเพราะริต้าเลยนะคะ ริต้าเกรงใจ”ชายหนุ่มหันไปมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

“ไม่เกี่ยวกับเธอ”ประโยคนั้นเหมือนมีดคมกริบที่แทงซ้ำลงบนหัวใจของไอด้าทั้งที่เธอเป็นภรรยาแต่สายตาอ่อนโยนแบบนั้น เขาไม่เคยมอบให้เลย

ตกเย็น

ไอด้านั่งอยู่ที่บ้านพ่อแม่เพียงลำพังคุณนายมิวกี้มองซ้ายมองขวา ก่อนถามขึ้น

“เมฆาไม่มาด้วยเหรอลูก”ไอด้าฝืนยิ้ม

“เฮียเมฆติดงานค่ะ”

ชีโร่เหลือบมองลูกสาวเพียงครู่เดียวแม้เธอจะยิ้ม แต่คนเป็นพ่อกลับมองออกทันทีว่าลูกกำลังโกหกหลังอาหารเสร็จ เขาเดินเข้ามาหาไอด้าที่ระเบียง

“ร้องไห้บ่อยไหม”คำถามสั้น ๆ ทำให้หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น

“ไม่นะคะ”ชีโร่ลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ

“พ่อเลี้ยงลูกมา พ่อรู้”

เพียงประโยคเดียว น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันก็ไหลออกมาเธอโผกอดพ่อแน่น

“ฮึก...ไอด้าเหนื่อยค่ะ”

ชีโร่หลับตาลงอย่างเจ็บปวดหากไม่ใช่เพราะภรรยาขอไว้ เขาคงไม่มีวันยกลูกสาวให้ผู้ชายแบบเมฆา

“ถ้าวันไหนไม่ไหว กลับบ้านนะลูก”

“ค่ะ...”

ในเวลาเดียวกันเมฆากำลังเลือกสร้อยเส้นหนึ่งให้ริต้า

“สวยไหม”ริต้ายิ้มหวาน

“แพงเกินไปหรือเปล่าคะ”

“ถ้าเธอชอบ ก็ซื้อ”ฟรานซิสที่ยืนมองอยู่ส่ายหน้าเบา ๆเมื่อเดินออกมาจากร้าน เขาก็ดึงแขนเพื่อนทันที

“เมฆ”

“อะไร”

“นายรู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

“ก็ซื้อของให้คนที่ลำบากไง”ฟรานซิสหัวเราะในลำคอ

“แล้วเมียนายล่ะ”เมฆานิ่งไป

“เกี่ยวอะไร”

“เกี่ยวสิ เพราะตอนนี้ทั้งเมืองรู้แล้วว่านายพาแฟนเก่ามาเดินห้าง ซื้อของราคาเป็นล้าน แต่ปล่อยเมียตัวเองกลับบ้านคนเดียว”ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“มันเรื่องของฉัน”ฟรานซิสมองหน้าเพื่อนอย่างผิดหวัง

“หวังว่าวันหนึ่งนายจะไม่เสียใจ”เมฆาไม่ตอบเขาคิดเพียงว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด