เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 18

เช้าวันต่อมา เมฆานั่งอยู่ในห้องทำงาน แต่คำพูดของวายุเมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด"อาเขตสนใจคุณไอด้าครับ" เขาพยายามตั้งสมาธิกับเอกสารตรงหน้า แต่กลับอ่านบรรทัดเดิมซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง"คุณเมฆครับถึงเวลาประชุมแล้วครับ" สิงเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มประชุม เมฆาปิดแฟ้มลงแรง ๆ"เลื่อนไปก่อน""แต่...""ฉันบอกว่าเลื่อน"สิงรีบพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากห้องทันทีตั้งแต่ทำงานกับเมฆามาหลายปี เขารู้ดีว่าหากเจ้านายใช้น้ำเสียงแบบนี้ แปลว่าอารมณ์กำลังไม่ดีอย่างมากช่วงบ่ายไอด้าออกจากห้องผ่าตัดเร็วกว่าปกติ เพราะมีมี่โทรมาชวนไปชิมเมนูใหม่ที่ร้านเค้ก"เหนื่อยไหม" มีมี่ยื่นชามซุปให้เพื่อน"นิดหน่อย" ไอด้ายิ้มอ่อน"วันนี้คนไข้เยอะมาก""แต่หน้าแกดูไม่ได้เหนื่อยเพราะงานอย่างเดียว" มีมี่มองเธออย่างรู้ทันไอด้าหัวเราะเบา ๆ"ฉันโอเค" เธอพูดยิ้มๆ"ยังโกหกไม่เก่งเหมือนเดิม"ทั้งสองหัวเราะ บรรยากาศผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมาจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของไอด้าก็ดังขึ้นชื่อที่ปรากฏคือ เฮียเมฆหญิงสาวมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับ"ค่ะ""อยู่ไหน"น้ำเสียงของเขาเรียบเหมือนเดิม"อยู่กับมีมี่ค่ะ""โรงพยาบาล?""ไม่ค่ะ ร้านเค

เย็นวันนั้นเมฆากลับถึงคฤหาสน์เร็วกว่าปกติเมื่อเดินผ่านสวน เขาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ศาลาแสงแดดยามเย็นส่องกระทบใบหน้าหวานของเธอเธอดูสงบ...แต่ในความสงบนั้น กลับมีความเหงาซ่อนอยู่เมฆายืนมองอยู่ไกล ๆเขาเดินเข้าไปอยากพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยืนนิ่งเขาอยากพูดเรื่องเมื่อคืน เวลานั้นไอด้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดีเธอยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท พยายามทำตัวปกติ"เฮียเมฆ กลับมาแล้วเหรอคะ""อือ" เขาขานรับแค่นั้น พูดอะไรไม่ออกและบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นหญิงสาวก้มกลับไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ได้ชวนเขานั่งและไม่ได้ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหมเหมือนแต่ก่อนเมฆายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าบ้านระหว่างก้าวขึ้นบันได คำเตือนของมาดามมินนี่ก็ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด"ถ้าวันไหนเธอหมดใจ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน...เธอก็อาจไม่หันกลับมาอีก"เป็นครั้งแรกที่เมฆารู้สึกหวั่นใจเพราะผู้หญิงที่เคยมีแต่รอยยิ้มให้เขาตอนนี้รอยยิ้มแบบเดิมไม่มีแล้ว และเรื่องระหว่างเราเมื่อคืนเขาก็รู้สึกผิดกันอย่างมากเขาอยากจะขอโทษและอธิบายแต่ก็ทำไม่ได้...หลายวันผ่านไป ความอดทนของมาดามมินนี่ก็มาถึงขีดสุดข่าวของเมฆากับริต้ายังคงถูกนำเ

ตลอดทั้งสัปดาห์ ไอด้าแทบไม่ได้พักโรงพยาบาล KCT รับผู้ป่วยฉุกเฉินต่อเนื่อง ทั้งอุบัติเหตุและเคสผ่าตัดของบุคคลสำคัญ ทำให้เธอเข้าเวรแทบทุกวันเช้าวันนี้ก็เช่นกัน"คุณหมอไอด้าคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ"พยาบาลสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้าฝืนยิ้ม"แค่พักผ่อนน้อยค่ะ"ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนเธอเริ่มมีไข้ แต่เพราะไม่มีแพทย์เฉพาะทางเพียงพอ เธอจึงเลือกทำงานต่อหลังผ่าตัดนานกว่าห้าชั่วโมง ไอด้าเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าซีดเผือดภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว"คุณหมอ!"พยาบาลรีบประคองร่างบางที่เซถลา"ไหวไหมคะ""ไหวค่ะ..."เธอพยายามยืนให้ตรง แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงหัวหน้าพยาบาลแตะหน้าผากเธอแล้วตกใจ"ตัวร้อนมาก""รีบพาคุณหมอไปพัก!"ไอด้าถูกพาไปยังห้องพักแพทย์ ก่อนถูกบังคับให้ให้น้ำเกลือแม้ใจอยากกลับบ้าน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังค่ำวันเดียวกันที่คฤหาสน์ เมฆาเพิ่งกลับมาพร้อมริต้าเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาก็เห็นมาดามมินนี่กำลังโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ว่าไงนะยังไม่กลับ?"เมฆาหยุดฟังโดยไม่ตั้งใจมาดามมินนี่วางสาย ก่อนหันไปสั่งแม่บ้าน"เตรียมซุปไว้ด้วย คุณไอด้าเป็นไข้สูง ต้องพักที่โรงพยาบาลอีกสักพัก" หั

ก๊อก ก๊อก ก๊อก"คุณเมฆครับ" สิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย"อืม""วันนี้มีประชุมกับฝั่งฮ่องกงตอนบ่ายครับ"เมฆาพยักหน้าแต่สายตายังคงอยู่ที่โทรศัพท์ไม่มีข้อความจากไอด้า เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด"ออกไปก่อน"สิงมองเจ้านายเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาและวายุรู้ดีเจ้านายของพวกเขากำลังผิดปกติ นั้นอาจเป็นเพราะนายหญิงก็ได้ช่วงสายที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้ตามปกติวันนี้เธอดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บน้อยลงแต่เพราะเธอเริ่มหันกลับมาดูแลตัวเองหลังเลิกงาน เธอไม่ได้รีบกลับคฤหาสน์เหมือนทุกครั้งเธอแวะไปหามีมี่ที่ร้านเค้ก และเดินเล่น"วันนี้มาได้ด้วยเหรอ" มีมี่ถามอย่างดีใจไอด้ายิ้ม"วันนี้ไม่มีเวร""ก็ดีแล้ว" มีมี่วางเค้กมะพร้าวชิ้นหนึ่งตรงหน้า"กินบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดูแลคนอื่น"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ"รู้แล้วค่ะ" ช่วงเวลานี้...เธอได้หัวเราะอย่างสบายใจโดยไม่ต้องคอยคิดว่าใครจะไม่พอใจขณะเดียวกันเมฆากลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติเขาเดินเข้าไปในห้องรับแขกแต่ไม่พบไอด้า เขาจึงเอ่ยถามแม่บ้าน"ไอด้าล่ะ" "คุณไอด้ายังไม่กลับค่ะ" "ยังไม่กลับ?" คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดน