บทที่3

เช้าวันแรกหลังแต่งงาน...

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมของห้องนอนรับรองที่ถูกจัดไว้ให้ไอด้าเพียงคนเดียว หญิงสาวลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนมองไปรอบห้องอย่างเหม่อลอย

เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับการแต่งงาน แต่เพราะคำพูดของเมฆาที่ดังวนอยู่ในหัว

"ตั้งแต่คืนนี้ เราจะแยกห้องนอน"

ไอด้าสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนลุกขึ้นจัดเตียงอย่างเป็นระเบียบเหมือนที่เคยทำอยู่บ้าน เธอมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางซ้ายแล้วยิ้มบาง ๆ

"อย่างน้อย...ฉันก็ได้เป็นภรรยาของเฮีย"

แม้จะเป็นเพียงภรรยาในนามก็ตามเธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย มัดผมหางม้าต่ำ เผยใบหน้าหวานละมุนโดยแทบไม่แต่งหน้า ก่อนเดินลงมายังห้องอาหารกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วป้านวลกำลังจัดอาหารเช้าบนโต๊ะยาว เมื่อเห็นหญิงสาวก็ยิ้มกว้าง

"คุณหนูตื่นเช้าจังเลยค่ะ"

"มีอะไรให้ไอด้าช่วยไหมคะ"ป้านวลรีบส่ายหน้า

"ไม่ได้หรอกค่ะ คุณหนูเป็นนายหญิงของบ้าน"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ

"เรียกไอด้าเฉย ๆ ก็พอค่ะ" ความอ่อนโยนของหญิงสาวทำให้ป้านวลยิ่งเอ็นดูไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นเมฆาเดินลงมาจากชั้นสองในชุดสูทสีเทาเข้ม หล่อสง่าราวกับนายแบบ ดวงตาคมมองทุกอย่างด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนสายตาจะหยุดที่ไอด้าเพียงเสี้ยววินาที

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ เฮียเมฆ"หญิงสาวส่งยิ้มหวาน

"อืม"เขาตอบเพียงสั้น ๆ แล้วนั่งลงหัวโต๊ะไอด้านั่งลงตรงข้าม ก่อนตักโจ๊กใส่ถ้วยอย่างระมัดระวัง

"เฮีย...ลองชิมดูไหมคะ ป้านวลบอกว่าเป็นสูตรโปรดของเฮีย" เมฆาเหลือบมองถ้วยโจ๊ก ก่อนพูดเรียบ ๆ

"ไม่ต้องบริการฉันหรอก"

มือของไอด้าชะงักกลางอากาศรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง

"ค่ะ..."เธอวางช้อนกลับที่เดิมบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบจนน่าอึดอัดมีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเป็นระยะหลังรับประทานอาหารเสร็จ เมฆาลุกขึ้นทันที

"อีกครึ่งชั่วโมง เตรียมตัวด้วว"ไอด้าเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย

"คะ"

"วันนี้เธอเริ่มงานที่โรงพยาบาลในเครือ"

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงแม้จะเพิ่งเรียนจบ แต่เธอก็ได้รับมอบหมายให้เป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลที่อยู่ภายใต้การบริหารของสามี

"ค่ะ"

เธอตอบรับอย่างตื่นเต้นเมฆาหันกลับมาพูดเสียงเรียบ

"ที่ทำงาน...ฉันคือผู้บริหารส่วนเธอคือพนักงาน"

คำพูดนั้นทำให้ไอด้านิ่งไปแม้จะรู้ว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยความสัมพันธ์ แต่ก็อดรู้สึกหน่วงในใจไม่ได้ การแต่งงานมีแค่กลุ่มมาเฟียนักธุรกิจแต่ไม่มีนักข่าวเนื่องจากกลัวจะเป็นอันตรายมากเกินไปจึงไม่มีใครรู้มากนัก

"เข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ" หญิงสาวฝืนยิ้ม

"ดี"

เมฆาเดินออกจากบ้านโดยไม่หันกลับมามองไอด้ามองตามแผ่นหลังกว้างจนรถสปอร์ตสีดำแล่นพ้นประตูคฤหาสน์ป้านวลเดินเข้ามาแตะไหล่เบา ๆ

"คุณเมฆาเป็นคนปากแข็งค่ะ จริง ๆ แล้วคุณเมฆาไม่ใช่คนใจร้าย"ไอด้ายิ้มบาง

"ไอด้าเชื่อค่ะถ้าไม่เชื่อ...คงไม่แต่งงานกับเฮีย"

หญิงสาวหันกลับไปมองสวนกุหลาบด้านหน้าคฤหาสน์ ลมอ่อนพัดผ่านจนดอกไม้ไหวเอนเธอกำมือแน่นราวกับให้กำลังใจตัวเอง

"ถึงเฮียจะยังไม่รักตอนนี้...แต่ไอด้าจะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุดสักวันหนึ่ง...เฮียอาจจะมองเห็นหัวใจของไอด้าก็ได้"

รถยนต์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าโรงพยาบาลเอกชนในเครือเพลิงผา อาคารสูงทันสมัยตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูรถทันทีที่เห็นผู้บริหารใหญ่เดินทางมาถึง

เมฆาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาสวมสูทสีกรมเข้มตัดกับเนกไทสีเทา ดูสุขุมและน่าเกรงขามจนพนักงานต่างก้มศีรษะทักทาย

"สวัสดีครับท่านประธาน"

ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับ ก่อนหันไปมองหญิงสาวที่เพิ่งก้าวลงจากรถอีกฝั่งไอด้าสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด ทับชุดกระโปรงเรียบง่าย ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าหวานแต่งเพียงอ่อน ๆ แต่กลับโดดเด่นจนหลายคนอดมองไม่ได้

"จำที่พูดได้ใช่ไหม"

เมฆาเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าเธอไอด้าพยักหน้าช้า ๆ

"ที่นี่ไม่มีคำว่าเฮียเมฆ" เขาบอก

"ค่ะ ท่านประธาน"เธอรีบแก้คำเรียกด้วยรอยยิ้มบาง

"ดี"เขาเดินจากไปทันที ทิ้งให้ไอด้ายืนมองแผ่นหลังกว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจลึกแล้วก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลไม่นาน หัวหน้าแผนกอายุรกรรมก็พาเธอแนะนำตัวกับทีมแพทย์และพยาบาล

"วันนี้เรามีคุณหมอไอด้า มาร่วมงานกับเรานะครับ"

เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆไอด้ายกมือไหว้ทุกคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

เพียงไม่กี่นาที บรรยากาศตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง ทุกคนเริ่มพูดคุยกับเธออย่างเป็นกันเอง

"คุณหมอสวยมากเลย"

"จบจากต่างประเทศใช่ไหมครับ"

"ได้ข่าวว่าเกียรตินิยมด้วย"ไอด้าเพียงยิ้มเขิน ๆ ก่อนตอบอย่างถ่อมตัว

"ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะค่ะ"คำตอบนั้นยิ่งทำให้รุ่นพี่หลายคนเอ็นดูตลอดช่วงเช้า เธอตั้งใจตรวจคนไข้ทีละรายอย่างละเอียด ไม่รีบเร่ง แม้จะเป็นวันแรกก็ไม่เคยแสดงอาการเหนื่อยหรือรำคาญหญิงชราคนหนึ่งจับมือเธอไว้แน่นหลังตรวจเสร็จ

"ขอบใจนะหมอ...ไม่ได้เจอหมอใจเย็นแบบนี้มานานแล้ว"ไอด้ายิ้มอบอุ่น

"สุขภาพแข็งแรงนะคะคุณยาย"

ภาพนั้นบังเอิญอยู่ในสายตาของเมฆาที่กำลังเดินตรวจงานกับคณะผู้บริหารเขาหยุดมองเพียงครู่เดียวเลขาสาว เมจิ สังเกตเห็นจึงเอ่ยขึ้น

"คุณหมอคนใหม่ดูเก่งนะคะ"เมฆาเพียงตอบสั้น ๆ

"ก็ดีแล้ว"

เมจิหันไปมองไอด้าอีกครั้ง สีหน้าที่เคยอ่อนโยนเริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อย

ช่วงพักกลางวัน ไอด้านั่งรับประทานอาหารกับพยาบาลรุ่นพี่อย่างเรียบง่าย

ในขณะที่อีกด้านของอาคาร เมฆากำลังประชุมเรื่องโครงการขยายโรงพยาบาลการประชุมดำเนินไปได้เพียงครึ่งชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นชื่อบนหน้าจอทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

"วายุ"เมฆากดรับสาย

เมฆา: มีอะไร

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มของเพื่อนสนิทจะดังขึ้น

วายุ: ฉันเจอคนคนหนึ่ง...

เมฆา: ใคร

วายุ: ริต้า

มือที่กำลังถือปากกาชะงักทันทีดวงตาคมแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมฆา: แกแน่ใจเหรอ

วายุ: แน่ใจ

วายุถอนหายใจ

วายุ: แต่สภาพเธอ...ดูไม่ดีเลย

เมฆาลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้เลื่อนครูดพื้นไหน"เมื่อได้ยินชื่อสถานที่ เขาคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่แม้แต่จะอธิบายอะไรกับใครเมจิมองตามด้วยความสงสัยขณะที่อีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาล ไอด้าเงยหน้ามองนาฬิกา เธอตั้งใจว่าจะกลับบ้านพร้อมเมฆาในเย็นนี้เป็นวันแรก

...