6 แค่รู้จักนิดหน่อย

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน...

เดวากับปูเป้มุ่งตรงมายังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง จุดหมายของทั้งคู่คือร้านจำหน่ายผ้าและอุปกรณ์ตัดเย็บ เพื่อเลือกวัสดุสำหรับโปรเจกต์วิชาออกแบบที่ใกล้ถึงกำหนดส่งทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน ทั้งสองก็ต้องตาลายกับเนื้อผ้าหลากชนิดที่เรียงรายอยู่เต็มชั้นวาง

“แยกกันดูไหม” เดวาหันไปบอกเพื่อน “ต่างคนต่างเลือกแบบที่ชอบก่อน แล้วค่อยเอามาเทียบกัน”

“โอเค แบบนั้นน่าจะเร็วกว่า” ปูเป้พยักหน้ารับอย่างไม่เรื่องมาก ก่อนทั้งคู่จะแยกกันเดินคนละโซน

เดวาใช้เวลาอยู่กับชั้นผ้าซาตินพักใหญ่ ก่อนจะหยิบผ้าสีเบจอ่อนขึ้นมาคลี่ดู เนื้อผ้าทิ้งตัวสวย สัมผัสนุ่มมือ และให้ความรู้สึกเรียบหรู หากนำมาตัดชุดคงจะได้รับความนิยมไม่น้อย

“เป้...มาดูนี่หน่อย” เธอหันไปเรียกเพื่อนที่กำลังเลือกผ้าอยู่ไม่ไกล “ฉันว่าผ้าสีนี้น่าจะเข้ากับธีมที่อาจารย์ให้มานะ”

ปูเป้เดินเข้ามาดู ก่อนทำหน้าครุ่นคิด “สวยนะ...แต่ฉันว่ามันเรียบไปนิด”

ปูเป้เอื้อมมือไปหยิบผ้าสีแดงไวน์จากชั้นข้าง ๆ ขึ้นมาเทียบ “สีนี้น่าจะ ดูโดดเด่นกว่าเยอะ”

“เด่นก็จริง แต่ฉันว่ามันอาจจะกลบดีไซน์มากกว่า” ทั้งสองสาวยืนแลกความคิดเห็นกันอยู่พักใหญ่ ก่อนปูเป้จะยอมวางผ้าลง

“งั้นเอาแบบนี้มั้ย เราเลือกในสไตล์ที่ตัวเองชอบไปก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาไปปรึกษาอาจารย์อีกที”

“เอาแบบแกว่าก็ได้” เดวาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากใช้เวลาเลือกซื้อผ้า อุปกรณ์ตัดเย็บ และของจุกจิกอีกหลายอย่างจนพอใจ ทั้งสองก็เดินออกจากร้านพร้อมถุงช็อปปิงหลายใบ

“ขอหาอะไรกินก่อนกลับได้ไหม” ปูเป้ชี้ไปยังร้านเบเกอรี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดิน พอเห็นของที่ต้องหอบหิ้วกลับห้อง เธอก็ไม่อยากพาตัวเองแวะไหนอีกแล้ว

“เอาสิ”

เดวายิ้มตอบรับคำชวนเพื่อนอย่างเห็นด้วย สภาพของเธอในตอนนี้ควรกลับไปถึงแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงมากกว่า และในระหว่างที่สองสาวกำลังเดินตรงไปยังร้านเบเกอรี่ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า...

อีกฟากหนึ่งของโถงห้างมีชายร่างสูงในชุดสูทสีดำ กำลังเดินออกมาจากร้านนาฬิกาหรู พร้อมลูกน้องอีกสองคนที่เดินตามหลังอย่างรักษาระยะ

“นายครับ ร้านอาหารที่จองไว้พร้อมแล้ว ” เพทายรายงานระหว่างเดินตามมิลเลอร์

“อืม” มาเฟียหนุ่มครางตอบรับลูกคนสนิทในลำคอ สายตาคมทอดมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้อารมณ์ แต่ในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านหน้าร้านเบเกอรี่ สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างบางคุ้นเคยโดยบังเอิญ

หญิงสาวในชุดนักศึกษากำลังยืนเลือกขนมอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เธอเขย่งตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบขนมปังบนชั้นบนสุด ก่อนจะหันมายิ้มขอบคุณพนักงานเมื่อรับถาดมาได้

มิลเลอร์ชะงักฝีเท้าที่เคยก้าวเดินอย่างมั่นคง และหยุดลงแทบจะในทันที

“มีอะไรหรือครับ? ”

เพทายถามเจ้านายด้วยความสงสัย เมื่อเห็นผู้เป็นนายหยุดเดินกลางทาง ทั้งที่ร้านอาหารที่จองโต๊ะไว้ก็อยู่ไม่ไกล

มิลเลอร์ไม่ได้ตอบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวเป้าหมายเพียงคนเดียว จากเดิมที่ตั้งใจจะเดินไปร้านอาหาร เขากลับเปลี่ยนทิศทาง มุ่งตรงไปยังร้านเบเกอรี่แทน โดยมีเพทายกับลูกน้องอีกสองคนเดินตามอย่างเงียบ ๆ

“เดวา...” เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเสียงหัวเราะของหญิงสาวทั้งสองหยุดลงพร้อมกัน

เดวาหันกลับไปตามต้นเสียง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ไม่ห่าง

บุคลิกสุขุม สีหน้าเรียบเฉย และออร่าความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองโดยไม่รู้ตัว ยิ่งด้านหลังยังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนยืนประกบอยู่ ยิ่งทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม

ปูเป้ที่ไม่เคยพบมิลเลอร์มาก่อน เผลอขยับมายืนชิดเดวาโดยอัตโนมัติ

“พี่มิลเลอร์...” เดวารีบยกมือไหว้ตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง เดวาไม่คิดหรือเตรียมใจว่าจะได้มาเจอเขาที่นี่

“กินข้าวหรือยัง” อยู่ดีๆ มิลเลอร์ก็ถามออกมา แม้แต่ตัวมิลเลอร์เองก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงต้องเดินมาถามเด็กสาวแบบนี้ มากกว่าการปล่อยผ่านและควรตรงไปยังร้านอาหารที่จองไว้

“ยังค่ะ” เดวาชูถุงเบเกอรี่ในมือขึ้นเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มสุภาพ “แต่วาซื้อขนมไว้แล้ว กำลังจะกลับห้องพอดี”

“ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ” คำชวนที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน ทำเอาทั้งเดวาและปูเป้ต่างนิ่งไปพร้อมกัน

ด้านเดวาเองเธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบชายหนุ่มด้วยความสุภาพ “ขอโทษนะคะ...วาไม่สะดวก”

เดวาไม่กล้าอยู่ตามลำพังกับเขาอีก และยิ่งไม่อยากให้มีเรื่องให้ทั้งสองต้องเกี่ยวข้องกันมากกว่านี้

มิลเลอร์จ้องมองเดวาด้วยแววตาเรียบนิ่ง สีหน้าไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ ออกมา แต่เลือกที่จะถามย้ำเธอกลับ

“แน่ใจ? ”

“ค่ะ” เดวาพยักหน้ารับ “วามีนัดกับเพื่อนแล้ว ไว้เป็นโอกาสหน้านะคะ”

เพราะมีปูเป้อยู่ด้วย เธอจึงกล้าที่จะยกเหตุผลนี้มาอ้าง ด้านปูเป้หันมองหน้าทั้งสองคนสลับไปมา ก่อนโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูเพื่อน

“แกรู้จักคุณเขาเหรอวะ”

เดวาเหลือบมองมิลเลอร์ ก่อนพยักหน้าตอบเพื่อน

“รู้จักนิดหน่อย...”

แค่รู้จักนิดหน่อยอย่างนั้นเหรอ มิลเลอร์เค้นยิ้มมุมปากกับคำตอบ

หลังจากค่ำคืนเร่าร้อนที่ทั้งสองผ่านมาด้วยกันอย่างถึงพริกถึงขิง เขากลับถูกนิยามความสัมพันธ์ไว้เพียงเท่านั้นเองน่ะเหรอ

โคตรตลกฉิบหาย

“คิดดีแล้วใช่ไหม...ที่ตอบแบบนั้น” มิลเลอร์ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหน ที่เมินเฉยใส่เขาเก่งได้เท่านี้มาก่อน

เดวาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แล้วต้องตอบแบบไหน เขาถึงจะพอใจกับคำตอบของเธอ

“คะ? ” เดวายังไม่ทันได้ถามต่อ มิลเลอร์ก็หันไปมองเพทายที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ไปส่งเด็กนั่น”

เพทายหันมองตามสายตาของผู้เป็นนาย ก็พบว่าคนที่ถูกสั่งให้ไปส่งคือปูเป้

“เชิญครับ” เพทายผายมือเชิญปูเป้

“เอ๊ะ...ไม่ต้องค่ะ!” ปูเป้รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธแทบจะทันที เธอไม่ได้โง่พอจะยืนขัดจังหวะบรรยากาศแปลก ๆ ระหว่างคนสองคนตรงหน้าต่อได้

“หนูกลับเองได้ค่ะ!” พูดจบก็รีบคว้าถุงผ้าและของที่ซื้อมา ยัดใส่มือเดวาอย่างรวดเร็ว “วา...เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะ”

เธอกระซิบบอกเพื่อนพร้อมบีบมือให้กำลังใจเดวา “สู้ ๆ ”

“เดี๋ยว...เป้!” เดวายังไม่ทันได้รั้งตัวไว้ ปูเป้ก็หันหลังวิ่งออกจากร้านไป ราวกับเธอกำลังวิ่งหนีผี

ระหว่างวิ่งหนีออกมาปูเป้ ก็ได้แต่พนมมือขอโทษเพื่อนอย่างเดวาอยู่ในใจเป็นร้อยเป็นพันรอบ สุดท้ายก็เหลือเพียงเดวาที่ยืนถือถุงเบเกอรี่อยู่กับมิลเลอร์ ท่ามกลางความเงียบที่ชวนอึดอัด

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบาอย่างอธิบายความรู้สึกออกมาไม่ถูก

“ผมช่วยครับ” เพทายรีบเข้าไปแย่งถุงมากมายในมือเดวามาถือเอง แม้เดวาจะอยากปฏิเสธแต่พอเห็นสายตาของมิลเลอร์ที่ส่งมากดดันเธออีกทาง ก็จำใจต้องยื่นให้ลูกน้องเขาถือในที่สุด

“ก็แค่นั้น” มิลเลอร์ไหวไหล่เบาๆ หมุนตัวเดินนำออกจากร้านเบเกอรี่มุ่งตรงไปยังร้านอาหาร ด้านหลังร่างสูงใหญ่มีหญิงสาวใบหน้าบูดบึ้งเดินตามหลังมาติดๆ

‘ไหนว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกันไง’ เดวาบ่นให้เขาในใจกับตัวเอง

“พี่มิลเลอร์นะพี่มิลเลอร์...”