2 หมดความอดทน

เสียงเหี้ยมดังขึ้นในระหว่างที่เด็กหนุ่มสองคน กำลังช่วยกันประคองร่างเล็กของหญิงสาวหน้าตาดีไปขึ้นรถ ในสภาพเมามายแทบไร้สติ

เด็กหนุ่มทั้งสองเป็นต้องชะงักเท้า ก่อนจะหันไปมองตามเสียง เบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบชายผู้เป็นเจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้ จับจ้องมองเขม็งราวกับกำลังจะหมายเอาชีวิตพวกเขาทั้งสองคน

“เอาไงดีวะมึง” หนึ่งในนั้นหันไปกระซิบขอความเห็นกับเพื่อน

เพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าชายที่กำลังยืนปรากฏตัวตรงหน้านั้นคือใคร และเบื้องลึกเบื้องหลังของเขาเหี้ยมโหดมากแค่ไหน แต่ที่งงคือเขาเข้ามายุ่งอะไรกับพวกตนด้วย เพราะรุ่นน้องสาวคือเหยื่อสังเวยราคะของพวกเขาในวันนี้

หลังจากที่ยอมเสียเงินเลี้ยงเหล้ารุ่นน้องในสายรหัส รวมไปจนถึงรุ่นน้องในสาขา พวกเขาจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มถึงหกหลัก เพราะตั้งใจจะมอมเหล้า เดวา รุ่นน้องในสายที่พวกเขาหมายตาเป็นการเฉพาะ

“คุณไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเรานะครับ” สอง หนุ่มรุ่นพี่ในสายรหัสเดวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขัดใจ เพราะการมอมเหล้าผู้หญิง วางยาปลุกเซ็กซ์ หรือวันไนต์ตามจุดต่างๆ ของสถานบันเทิงหรูแห่งนี้ มันล้วนแต่เป็นเรื่องปกติ ที่นักท่องราตรีใครๆ เขาก็ทำกัน

ที่สำคัญพวกเขาทำมาหลายครั้งแล้ว การ์ดของที่นี่เห็นก็ต่างปล่อยผ่าน แต่พอเป็นรุ่นน้องสาวคนนี้ทำไมถึงได้มีปัญหา แม้กระทั่งเจ้าของสถานบันเทิงยังอุตส่าห์ออกโรงปกป้องด้วยตัวเอง

หรือว่ารุ่นน้องเป็นเด็กของเขา

“......” ด้านมาเฟียหนุ่มไม่พูดอะไรโต้ตอบกลับ มีเพียงสาวเท้าเดินขยับเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนเด็กหนุ่มทั้งสอง   รับรู้ถึงความกดดันที่อันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวของมาเฟียหนุ่ม

“คุณ”

“ปล่อยเธอมา ถ้าพวกมึงยังอยากกลับไปแบบมีลมหายใจ” เสียงของมาเฟียหนุ่มหนักแน่นในทุกคำสั่ง

ไหนจะแววตาคมกริบที่เริ่มมืดดำขึ้นเรื่อยๆ จนเด็กหนุ่มทั้งสองจำใจต้องรีบปล่อยตัวรุ่นน้องสาว แล้วถอยหลังออกห่างในท่าทีหวาดกลัว ก่อนจะรีบวิ่งหนีในที่สุดเมื่อไม่อาจทนเผชิญหน้า กับความน่ายำเกรงของคนตรงหน้าได้

มิลเลอร์ก้มมองเพื่อนสนิทน้องสาว ที่กำลังเมามายจนเกือบหมดสติอยู่ในอ้อมกอดแขนตนเอง ดวงตาคมเข้มของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

“ นี่เธอพาตัวเองมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ได้ยังไง เดวา…” ริมฝีปากหนาพึมพำตำหนิคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ

หลายนาทีต่อมา....

ร่างบางที่กำลังนั่งขดตัวอย่างไม่เป็นสุขอยู่บนเบาะข้างคนขับ ลมหายใจของเธอเริ่มกระชั้นถี่และไม่สม่ำเสมอขึ้นเรื่อยๆ เพราะฤทธิ์ยาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายทำให้สติพร่าเลือน จนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

“เดวา...นั่งนิ่ง ๆ ”

มิลเลอร์เอ่ยดุคนตัวเล็กเสียงเข้ม สายตาเขายังคงจับจ้องถนนเบื้องหน้า มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่นขณะขับรถ

“ตัวหอมจัง...” คนเมาพึมพำออกมาอย่างไม่มีสติ ทว่ายังยืนใบหน้าเข้าไปคลอเคลียกับแผ่นอกกว้างของมาเฟียหนุ่มราวกับลูกแมวตัวน้อย อีกทั้งมือไม้ยังซุกซนเลื่อนมาลูบวนไปตามเป้ากางเกงของอีกฝ่าย จนปลุกความเป็นชายของเขาที่เคยหลับใหล ให้ดีดผงาดขึ้นมาอย่างมีอารมณ์กับการยั่วยวนของเมา

“ยัยเด็กบ้านี่ พอเมาแล้วทำไมนิสัยเสียจังเลยวะ” มิลเลอร์สถบออกมาเสียงดังด้วยความหัวเสีย พยายามปัดมือเดวาออกจากเป้ากางเกงก็แล้ว ผลักหัวออกก็แล้วเดวาก็ยังกลับมาวอแวกับร่างกายเขาไม่หยุด

ภาพจำเด็กสาวที่เคยเรียบร้อยขี้อายที่มิลเลอร์เคยเห็น ตอนนี้ได้ถูกลบหายไปจากหัวของเขาทั้งหมด

“อือ...อย่าหวง” เสียงหวานงึมงำในลำคอออกมาด้วยความขัดใจ มือไม้ซุกซนลวนลามชายข้างๆ ทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเสียด้วยซ้ำ

“เดวา เอามือเธอออกไปเดี๋ยวนี้” มิลเลอร์จำต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่อยากมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนใกล้ตัว ให้ตัวเองต้องมีปัญหาตามหลัง

“อดทนหน่อย...เดี๋ยวรีบเอายาถอนพิษยาปลุกเซ็กซ์ให้กิน”

มิลเลอร์พยายามพูดเรียกสติเดวาตลอดทาง ก่อนจะเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งไปข้างหน้าเร็วขึ้น แต่ฤทธิ์ยาที่ค่อนข้างแรงในตัว กลับทำให้เดวากระสับกระส่ายไม่หยุด

ยิ่งกลิ่นกายความเป็นชายที่โคตรจะหอม เจือกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ยามเขาพูด ไม่ต่างจากน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง กลายเป็นตัวกระตุ้นเพิ่มความรู้สึกวาบหวิวในกายหญิงสาวให้ลุกโชนมากขึ้นไปอีก เธอพยายามเบียดกายขยับเข้ามาแนบชิดชายหนุ่มอย่างโหยหา สีหน้าแววตาอ้อนออดว่าเธอต้องการสัมผัสจากเขา

“ชะ ช่วย...วาด้วย...” เดวาพยายามขยับตัวปีนป่ายเข้าไปนั่งบนตักแกร่งอย่างไม่มีสติ ใจกลางสาวของเธอที่กำลังร้อนรุ่ม ผลิตน้ำหวานสีใสไหลเปียกชุ่มออกมาเต็มชั้นใน

“นั่งดีๆ ได้ไหม เดี๋ยวก็ได้ตายคู่หรอก ” มิลเลอร์จำใจต้องหักรถเข้าจอดข้างทาง เพื่อเคลียร์กับคนบนตัก ที่กำลังร่อนสะโพกใส่เขาไม่หยุด

ร่อนใส่เขาขนาดนี้ เดี๋ยวก็ได้มีเผลอลืมตัวแทงสวนกันบ้างหรอก

“ชะ...ช่วยหน่อย สอดใส่เขามาในตัววาเฉยๆ ก็ได้ ” เดวาที่เริ่มทนต่อฤทธิ์ยาไม่ไหว ร้องขอความเมตตาจากคนตรงหน้าเสียงสั่น มือไม้ที่เริ่มอยู่ไม่สุขก็รีบจัดการปลดเปลื้องชุดของตัวเองออก

มิลเลอร์หลับตาพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ เพราะเขารู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีสติมากพอ จะรับรู้ว่ากำลังพูดหรือทำอะไรอยู่ หมดฤทธิ์ก็ไม่รู้จะจำเรื่องราวได้ไหม

“ฟังฉันนะ เธอถูกวางยาอยู่ ช่วยตั้งสติหน่อย ”

 มิลเลอร์เพิ่งจะรู้ก็วันนี้ ว่าที่ทำงานของเขากับเพนต์เฮาส์  มันช่างไกลกันมากขับรถไม่ถึงสักที

“วาไม่สน มัน...ทรมาน...” เดวาส่ายหน้าน้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ เสียงสะอื้นแผ่วเบาของคนตัวเล็ก ทำให้มิลเลอร์เริ่มไขว้เขวในใจ

เขาปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก ก่อนหยิบน้ำดื่มจากช่องเก็บของส่งให้

“ดื่มน้ำก่อน”

“ไม่ดื่ม” เดวารับขวดน้ำมาถือไว้ในมือ ก่อนจะโยนออกไปทันที

“แม่งดื้อจังวะ” มิลเลอร์ไม่คิดเลยว่า การช่วยเดวาจากการไม่ให้ถูกข่มขืน จะทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากแบบนี้

“การเป็นคนดีทำไมแม่งยากจังวะ” เสียงเข้มสถบออกมาด้วยความหัวเสียอีกครั้ง

มิลเลอร์ไม่เคยต้องใช้ความอดทนมากมายขนาดนี้มาก่อน

 ยิ่งเดวาร่อนสะโพกบดเบียดใส่เขาไม่หยุด ความอดทนที่เคยกดไว้ก็เริ่มจะขาดสะบั้นลงทุกที

“ ถะ...ถ้าไม่ทำ ก็พาวาไปส่งบาร์โฮสต์เลย วาทรมานจะตายอยู่แล้ว ”

“เออ! ทำก็ทำ”

สุดท้ายก็เป็นมิลเลอร์  ที่ใจไม่แข็งพอจนเผลอแตะต้องเพื่อนสนิทน้องสาวเสียเอง  

หวังว่าตื่นมาเธอจะจำมันได้ ว่าฉันคือผัวคนแรกของเธอ !