9  ยิ่งยากยิ่งท้าทาย

การดีลธุรกิจระหว่างมิลเลอร์และเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ กินเวลายาวนานไปเกือบสองชั่วโมง รายละเอียดงานและข้อสัญญาถูกหยิบยกขึ้นมาพูดคุยอย่างต่อเนื่อง แต่เนื้อหาทั้งหมดกลับไม่เข้าหัวแพรวาเลยแม้แต่น้อย

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในห้อง เธอเผลอลอบมองชายหนุ่มตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งเห็นมิลเลอร์พูดคุยเรื่องงานด้วยท่าทีสุขุม เด็ดขาด และมีเหตุผล หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม เพราะผู้ชายที่ทั้งหล่อและเก่ง ทว่าตอนนี้ยังโสดมันหาได้ยากจริง ๆ

“นอกจากธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่คุณมิลเลอร์นำเข้ามาแล้ว ยังมีรถหรูอีกใช่มั้ยครับ ช่วงนี้ผมกำลังมองหารถสักคันให้แพรวาเขาพอดี ”

“ ผมแค่ทำหน้าที่ประสานงานให้เพื่อนครับ ถ้าเจ้าสัวสนใจรถหรู ผมแนะนำให้แวะไปที่โชว์รูมของ ฟรานซิส โดยตรงน่าจะดีกว่า ทางนั้นเขาน่าจะดูแลและบอกรายละเอียดเรื่องรถได้ดีกว่าผม ” สิ้นคำ มาเฟียหนุ่มก็หันไปพยักหน้าให้ทามทันที

“ทาม เดี๋ยวส่งรายละเอียดการติดต่อให้เจ้าสัวด้วยนะ”

“ครับนาย”

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์หัวเราะกับคำตอบและท่าทีของมิลเลอร์ เดิมทีเขาเพียงหาเรื่องชวนคุย เพื่อเปิดโอกาสให้ลูกสาวได้สานต่อบทสนทนากับมิลเลอร์  แต่ชายหนุ่มกลับโยนเรื่องไปให้ลูกน้องจัดการหน้าตาเฉย ไม่เปิดช่องว่างให้คุยต่อแม้แต่น้อย

แพรวาเองก็รู้สึกได้เช่นกัน เธอจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเปิดเกมเสียเอง

“จริงสิ...” หญิงสาวส่งยิ้มหวาน “แพรกำลังมองหารถสปอร์ตอยู่พอดี ไม่ทราบว่าคุณมิลเลอร์พอจะมีรุ่นแนะนำไหมคะ”

มิลเลอร์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารมองสบตาแพรวาเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบๆตามนิสัย

“เรื่องรถ ฟรานซิสเชี่ยวชาญกว่าผมครับ”

“....” เป็นอีกครั้งที่แพรวาถึงกับหน้าเหวอ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอคิดจะถอดใจ

“เรื่องสัญญา เราตกลงตามนี้นะครับ” มิลเลอร์เอ่ยตัดบท พลางปิดแฟ้มเอกสารลง การเจรจาครั้งนี้กินเวลามานานพอสมควร และเขาไม่คิดจะปล่อยให้บทสนทนาออกนอกประเด็นไปมากกว่านี้

“ครับ” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ยิ้มกว้าง พลางลุกขึ้นจับมือกับมิลเลอร์ตามธรรมเนียม “หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกหลายโครงการ”

“เช่นกันครับ” มิลเลอร์ตอบก่อนปล่อยมือ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

สิ้นคำร่างสูงก็หมุนตัวเดินไปยังประตูห้องประชุมทันที ไม่เปิดโอกาสให้สองพ่อลูกหาเรื่องชวนคุยเพื่อรั้งให้เขาต้องอยู่ต่อ

แพรวารีบลุกขึ้นยืนริมฝีปากเผยอเหมือนจะเอ่ยเรียก แต่สุดท้ายก็ไม่ทันเพราะประตูห้องประชุมถูกปิดลงเสียก่อน

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเข้าหามาเฟียหนุ่มได้อีกตอนไหน เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์เหลือบมองลูกสาว ก่อนหัวเราะในลำคอ

“ถูกเมินจนเสียอาการเลยหรือ”

แพรวาหันมองบิดา ก่อนบิดยิ้มออกมาอย่างไม่คิดยอมแพ้

“แบบนี้มันก็ท้าทายดีนะคะ ยิ่งกับคนที่ชอบเอาชนะแบบแพร ”

ขณะเดียวกันทันทีที่เดินออกจากห้องประชุม มาเฟียหนุ่มก็มุ่งตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที เมื่อมาถึงและผลักประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นก็ทำเอาอีกฝ่ายชะงักฝีเท้า

เดวานั่งกอดอกอยู่บนโซฟา แก้มกลมป่องขึ้นเล็กน้อย ทันทีที่เห็นมิลเลอร์ เดวาก็เงยหน้าขึ้นมอง สายตาคู่สวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ไหนบอกว่าแป๊บเดียวไงคะ วาหลับไปสามตื่นยังไม่เห็นพี่กลับมาเลย”

“งอแงอะไร ก็ฉันแค่ติดงาน” มิลเลอร์ไหวไหล่เบาๆ ก่อนเดินเข้ามาหาสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

“นานขนาดนี้ ก็ไม่ควรหนีบ วามาด้วยตั้งแต่แรกไหม” คนตัวเล็กบ่นเสียงอู้อี้ พลางหันหน้าหนีราวกับไม่อยากมองเขา

มิลเลอร์ส่ายหน้าอย่างระอา แต่สุดท้ายก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

“ยัยเด็กขี้โวยวาย” ก่อนจะใช้นิ้วเคาะหน้าผากเดวาเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

“โอ๊ย!” เดวารีบยกมือขึ้นลูบหน้าผาก พลางส่งสายตามองค้อนเขา

“เจ็บนะ!”

“อย่าเวอร์น่า...”

“ก็คนมันผิวบางนี่คะ”

มิลเลอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะคลายเนกไทออกจากคอ ถอดเสื้อสูทพาดไว้บนพนักโซฟา แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเดวาอย่างสบายอารมณ์

ความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมประจำกายของกันและกัน

“หิว....” น้ำเสียงเดวาเต็มไปด้วยความงอแง เพราะเรื่องกินสำหรับเธอมันคือเรื่องใหญ่มาก

“แล้วทำไมไม่บอกเพทาย”

“วาไม่กล้า” ยู่หน้าใส่มิลเลอร์ ต่อให้เพทายจะถามเธอหลายครั้งว่าต้องการอะไรมั้ย เธอก็ยังรู้สึกเกรงใจอีกฝ่ายอยู่ดี

มิลเลอร์มองนาฬิกาบนข้อมือ ก่อนจะเอ่ยเสนอทางเลือก

“ไปกินที่ห้างได้มั้ย ตอนนี้เพิ่งจะหนึ่งทุ่ม กินเสร็จแล้วแวะซื้อของขวัญวันเกิดให้ เอมิ ด้วยกัน”

“วาก็ว่าจะไปซื้อให้ยันเอมิพอดี เราหารกันมั้ยคะ”

“เอามาสิ 5 แสน”

“หะ...ห้าแสนเลยเหรอคะ” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ตอนนี้ทั้งบัญชีมีแค่ 5 พัน จะให้เธอไปหาเงินครึ่งล้านมาจากไหนก่อน

ถึงบ้านเธอจะค่อนข้างมีฐานะ แต่ทางบ้านก็ค่อนข้างที่จะจำกัดการใช้เงินของเธออยู่เหมือนกัน

“ฉันว่าจะซื้อนาฬิกาให้ยัยนั่น ราคา หนึ่งล้าน หารกันก็คนละห้าแสนก็ถูกมั้ย”

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ วาขอซื้อให้ยัยเอมิเองไม่หารแล้ว”

“ตามใจ” เขาลุกขึ้นยืน หยิบกุญแจรถจากโต๊ะทำงาน “ไม่หารก็ลุก”

เดวากะพริบตาปริบ ๆ มอง

“ไปเลยเหรอคะ”

“ก็ไหนเธอบอกว่าหิว” สีหน้าและน้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มเริ่มจะหงุดหงิด ผู้หญิงทำไมมันเข้าใจอยากจังวะ

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่วานะ” เดวาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“อะไรของเธออีก ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” มิลเลอร์หมดคำจะพูด