8 ผู้ชายคนแรกที่สนใจ

เดวามองอาณาจักรขนาดใหญ่ ที่มีโกดังเรียงรายนับสิบโกดัง ด้านข้างเป็นท่าเรือและมีเครนขนาดใหญ่ กำลังยกตู้คอนเทนเนอร์ขึ้นจากเรือที่เข้ามาเทียบท่าจอด

“วาไม่อยากเห็น” เดวาถอนหายใจ เธอไม่อยากรับรู้เกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมาย ที่มิลเลอร์กำลังทำอยู่

“รังเกียจธุรกิจของครอบครัวฉันหรือไง” มาเฟียหนุ่มถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก หากไม่ชอบธุรกิจของครอบครัวเขา แล้วมาเป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวเขาทำไม

“วาเปล่า”

“งั้นลงรถได้แล้ว” มิเลอร์ตัดบท ก่อนจะดันหลังเดวาให้ขยับตัวลงจากรถ เมื่อเพทายเปิดประตูให้

เดวายอมก้าวลงจากรถอย่างเสียไม่ได้ รองเท้าผ้าใบสีขาวแตะพื้นคอนกรีตของลานกว้าง จนเกิดเสียงดังเมื่อเธอเผลอชะงักเท้า บริเวณรอบพื้นที่มีชายในชุดสูทสีดำกระจายตัวอยู่หลายจุด ทำเอาเดวาที่หวาดระแวงสถานที่แห่งนี้อยู่แล้วยิ่งรู้สึกประหม่าเข้าไปใหญ่

เดวาขยับเข้าไปยืนใกล้มิลเลอร์โดยไม่รู้ตัว

มาเฟียหนุ่มปรายตามองร่างบางเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นมือเล็กที่กำชายเสื้อของตัวเองไว้หลวม ๆ ด้วยความตึงเครียด

“กลัวหรือไง” น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขายิ่งทำให้เดวาหน้าเสีย เดวารีบปล่อยชายเสื้อของมิลเลอร์แล้วยกแขนกอดอกกลบเกลื่อน

“วะ...วาไม่ได้กลัว”

“งั้นเหรอ” เอ่ยตอบ ก่อนจะเดินนำเดวาเข้าไปด้านในโกดังแรกที่เป็นสำนักงานใหญ่ เดวาที่ไม่สามารถทำอะไรได้ จำต้องรีบเดินตามหลังมิลเลอร์เข้าไปติดๆ

หวังว่าเขาคงจะไม่ล่อลวงเธอมาฆ่าทิ้ง พูดกับตัวเองในใจ

“เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์กับลูกสาวรออยู่ห้องประชุมในสำนักงานแล้วครับ” ทาม มือซ้ายของมิลเลอร์รีบเอ่ยรายงาน เมื่อเห็นเจ้านายและอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อเห็นเจ้านายหนีบสาวน้อยในชุดนักศึกษาติดมาด้วย

“พาเธอไปรอที่ห้องทำงานฉัน” หันไปสั่งเพทาย

“วะ...วาอยู่กับพี่มิลเลอร์ไม่ได้เหรอคะ” เดวารีบยื่นมือไปจับแขนของมิลเลอร์เอาไว้แน่น สีหน้าของคนตัวเล็กยังคงไม่คลายความเป็นกังวล

“ฉันไปคุยงานแป๊บเดียว” น้ำเสียงที่ใช้คุยกับเดวาอ่อนลงจนเห็นได้ชัด “ระหว่างนี้ให้เพทายอยู่เป็นเพื่อน เธอจะได้ไม่ต้องเดินไปไหนคนเดียว”

เดวาเม้มริมฝีปาก สีหน้าลังเล เธอไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งเรื่องงานของเขา แต่การต้องนั่งรอเพียงลำพังในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยก็ทำให้ใจหวิวไม่ต่างกัน

“...รีบกลับมานะคะ”

คำพูดและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนของเดวา ทำเอาบอดีการ์ดทั้งสองหันมองหน้ากันแทบจะทันที

ตั้งแต่ทำงานกับมิลเลอร์มา พวกเขาไม่เคยเห็นเจ้านายปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนออดอ้อนเช่นนี้

มิลเลอร์เพียงยกมือขึ้นแตะศีรษะของเดวาเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับคำขอเธอ

“อือ....”

เพียงคำตอบสั้นๆ จากเขา ก็มากพอจะทำให้เดวาใจชื้นจนยอมปล่อยแขนมิลเลอร์

“เพทาย”

“ครับนาย”

“ดูแลเธอ”

“รับทราบครับ”

เพทายอมยิ้มบาง ๆ ก่อนผายมือไปอีกทาง

“เชิญครับคุณเดวา ห้องทำงานของนายอยู่ทางนี้”

มิลเลอร์หันไปพยักหน้าให้ทาม ก่อนเดินตรงไปยังห้องประชุมที่อยู่สุดทางเดิน

บานประตูไม้บานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงนั่งรออยู่พร้อมหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับเดวา ทั้งสองลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นเขา ประตูค่อย ๆ ปิดลง เหลือเพียงเดวาที่ยืนมองตามแผ่นหลังของมิลเลอร์จนลับสายตา

ด้านในห้องประชุมของโกดัง

มิลเลอร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมกวาดมองบุคคลทั้งสองที่รออยู่ภายในห้องชายวัยหกสิบกว่าในชุดสูทสีเทาเข้มยืนรอทักทายมิลเลอร์พร้อมรอยยิ้มกว้าง

“คุณมิลเลอร์ ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงเสียที” ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่จะพาตัวเองเข้ามาดิลงานกับมิลเลอร์ได้ เจ้าสัวได้ทำเรื่องขอเข้าพบไว้นานหลายเดือน กว่ามิลเลอร์จะยอมให้เข้าพบ

“สวัสดีครับเจ้าสัว” มิลเลอร์เอ่ยทักทายเพียงเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปจับตามมารยาท

“เชิญนั่งครับ”

ทั้งสามนั่งลงตรงข้ามกัน หญิงสาวที่นั่งเคียงข้างเจ้าสัวส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม เธอคือ แพรวา บุตรสาวคนเดียวของเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์

หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมเข้ารูป เผยบุคลิกสง่างามและมั่นใจ ทุกอิริยาบถถูกอบรมมาอย่างดี สมกับเป็นลูกสาวนักธุรกิจชื่อดัง

“สวัสดีค่ะ คุณมิลเลอร์” เอ่ยเสียงหวาน พลางยื่นมือออกไป มิลเลอร์จับมือเธอตามมารยาท ก่อนจะปล่อยมือเธอแทบจะทันที

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแพรวา”

แพรวามอบรอยยิ้มอ่อนหวานตอบกลับ ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่คิดปิดบังความสนใจ

สมกับที่ร่ำลือ...

มิลเลอร์ทั้งหนุ่ม สุขุม และมีเสน่ห์ในแบบที่ผู้ชายทั่วไปยากจะเทียบได้ ยิ่งได้พบตัวจริงก็ยิ่งทำให้แพรวาอดละสายตาจากเขาไม่ได้

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ลอบสังเกตท่าทีของบุตรสาว พลันหัวเราะเบา ๆ อย่างพึงพอใจ เมื่อแผนที่ตนวางไว้เหมือนจะได้ผล

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แพรวาไม่เคยแสดงความสนใจผู้ชายคนไหนอย่างจริงจัง ต่อให้เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่หรือทายาทนักธุรกิจชื่อดัง เธอก็มักปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

แต่มิลเลอร์กลับเป็นข้อยกเว้น

เพียงได้พบกันครั้งแรก แววตาและรอยยิ้มของลูกสาวก็ฟ้องทุกอย่างจนคนเป็นพ่อมองออก

หากทั้งสองได้สานสัมพันธ์กัน ไม่เพียงแต่จะเชื่อมความรุ่งเรืองทางธุรกิจระหว่างสองตระกูลให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แต่ยังอาจกลายเป็นสายสัมพันธ์ในฐานะครอบครัวเดียวกันอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เจ้าสัวรู้ดีว่าการให้ฝ่ายหญิงเป็นผู้แสดงออกมากเกินไปอาจไม่เหมาะสม เขาจึงตั้งใจเพียงเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้ทำความรู้จักกัน ส่วนที่เหลือคงต้องปล่อยให้เป็นไปตามจังหวะของคนหนุ่มสาว

“ลูกสาวผมเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ เห็นบอกว่าอยากมาช่วยงานบริษัท ผมเลยถือโอกาสนี้พามาด้วย คุณมิลเลอร์คงไม่ว่าอะไร”

“ครับ” มิลเลอร์ตอบรับสั้น ๆ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความยินดีหรือความไม่พอใจอะไร

ในระหว่างนั้นก็เปิดแฟ้มเอกสาร ที่ทางเลขาฝั่งเจ้าสัวนำมาวางให้ เพื่อดูรายละเอียดของสัญญาทางธุรกิจ

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์อมยิ้ม พลางหันไปมองลูกสาว

“แพรวาเพิ่งเรียนจบด้านบริหารธุรกิจมา ถึงจะมีความรู้ แต่ประสบการณ์ยังน้อย ผมอยากให้เธอได้เรียนรู้จากคนเก่ง ๆ”

แพรวามองบิดา ก่อนหันมาสบตากับมิลเลอร์พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

“คุณพ่อชมเกินไปค่ะ”

“ไม่ได้ชมเกินหรอก” เจ้าสัวยิ้ม “คนรุ่นใหม่อย่างพวกคุณ น่าจะคุยกันรู้เรื่องมากกว่าผมเสียอีก”

“ถ้ามีโอกาส...หวังว่าคุณมิลเลอร์จะช่วยแนะนำแพร เรื่องการทำงานบ้างนะคะ”

“ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมยินดีครับ” คำตอบของมิลเลอร์สุภาพ แต่ก็ปิดช่องว่างทุกทางเสียจนแพรวาแอบเม้มริมฝีปาก

เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงรีบฉวยโอกาสชวนเธอพูดคุยต่อ แต่มิลเลอร์กลับรักษาระยะห่างไว้อย่างพอดีจนน่าสนใจ...

ทำเอาคนที่ชอบการเอาชนะ ชิงดีชิงเด่นจนติดเป็นนิสัย  ยิ่งอยากได้มิลเลอร์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว