3 ไม่อาจยอมรับความจริง

เช้าวันต่อมา…

เดวารู้สึกตัวตื่นเพราะแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามากระทบใบหน้า พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นผ่านศีรษะไปจนกระทั่งถึงปลายเท้า เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ พลางพยายามนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่กลับจำได้เพียงความคลุมเครือของแสงไฟในผับ และเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มในหัว สลับกับภาพจำที่แสนเร่าร้อน ว่าเธอกำลังนัวเนียกับชายคนหนึ่งตั้งแต่บนรถ

ก่อนจะสะดุ้งเฮือกตกใจ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของเนื้อผ้าที่คลุมร่างกาย แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจหายวาบกว่านั้นคือความเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่ม เธอรีบดึงผ้าห่มมาคลุมกายอย่างตื่นตระหนก

“นี่มันอะไรกัน…” เดวาพึมพำเสียงสั่น ขณะมองไปรอบห้องนอนหรูหรา แต่ไร้ซึ่งความคุ้นเคยเนื่องจากไม่ใช่ห้องของตัวเอง

“คะ...ใครวะเนี่ย”

เดวารีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อตั้งสติ พร้อมกับสายตาที่สะดุดเข้ากับร่างหนาของชายคนหนึ่ง ที่กำลังนอนหันหลังอยู่ข้างกายเธอ เสี้ยวข้างของใบหน้าหล่อเหลาของเขา เผยให้เห็นชัดว่าอีกฝ่ายคือ มิลเลอร์ พี่ชายของเพื่อนสนิทเธออย่าง เอมิล่า ชายที่ทั้งน่ากลัวและเยือกเย็นในสายตาของเธอตลอดมาตั้งแต่เด็กจนโต

“ พะ...พี่มิลเลอร์? ” เดวากระซิบเรียกชื่ออีกฝ่าย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ

ร่างสูงที่นอนหลับดูสงบ ผมสีดำขลับยุ่งเล็กน้อย ดวงหน้าคมเข้มของเขาทำให้หัวใจของเดวาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอกำลังจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ทันใดนั้นเอง ดวงตาคมของเขาก็ลืมขึ้นช้าๆ

“ตื่นแล้วเหรอ? ” เสียงทุ้มต่ำแกมแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้น ก่อนจะยกตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สายตาของเขาจ้องเธออย่างไม่วางตา

เดวาเบิกตากว้างด้วยความอับอาย

“กะ….เกิดอะไรขึ้นคะทำไมวาถึงมาอยู่ที่นี่...” ในระหว่างนั้นก็พยายามบังคับลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ เพราะหัวใจของเธอในตอนนี้เต้นระรัวพร้อมจะทะลุออกมาจากอกแล้ว

มิลเลอร์ยังคงมองเดวาด้วยแววตาเรียบนิ่ง ยากเกินที่คนตัวเองจะอ่านแววตาลึกล้ำนั้นได้ ทุกอิริยาบถของการเคลื่อนไหวของมาเฟียหนุ่ม เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เขาเอื้อมมือไปหยิบซิการ์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะตอบคำถามคนตัวเล็กข้างกาย ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เธอถูกมอมเหล้าแล้วก็โดนยาปลุกเซ็กซ์ ฉันเลยช่วยเธอไว้ แต่เธอเมามากจนคุมสติตัวเองไม่ได้ก็เลยเป็นสภาพนี้ ”

เดวามองพี่ชายเพื่อนด้วยแววตาที่ไม่ค่อยมั่นใจ  ยอมรับว่าเธอจำอะไรแทบไม่ได้เลย

“แล้ว...แล้วทำไมวาถึง...”

เดวาก้มมองตัวเองรวมทั้งเขา ที่ต่างเปลือยเปล่ากันทั้งคู่ ซ้ำรอบเตียงยังมีเศษซากถุงยางที่ใช้แล้ว โยนทิ้งกระจัดกระจายเต็มไปหมด ไม่แปลกร่างกายที่เธอจะรู้สึกปวดร้าวระบมไปทั้งตัว ราวกับถูกรุมกระทืบมา

“วะ....วากับพี่พลาดมีอะไรกันงั้นเหรอ” เดวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

คำถามของเดวาทำเอามุมปากหนาผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แต่มันกลับไม่ใช่รอยยิ้มที่ทำให้เดวารู้สึกสบายใจเลยสักนิด!

“หลักฐานคาตาขนาดนี้ ถ้าไม่โง่ก็น่าจะมองออกว่าเมื่อคืนระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น แล้วก็หยุดใช้สายตาเหมือนกำลังโทษฉันได้แล้ว เพราะฉันไม่ได้เป็นคนแตะต้องเธอก่อน” มาเฟียหนุ่มตอบกลับเพื่อนสนิทน้องสาวด้วยท่าทีสบาย

“ มะ….หมายความว่ายังไงคะ ” ถ้าเขาไม่ได้เริ่มแล้วเธอเป็นคนเริ่มอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางคนอย่างเธอไม่มีทางทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น

ยิ่งทำกับคนตรงหน้ายิ่งไม่มีทางที่จะเป็นไปได้

“เธอขึ้นขย่มฉันเอง อ่า….ลืมบอก เมื่อคืนเธอใช้ปากให้ฉันด้วย แต่ทุกอย่างที่เธอทำแม่งโคตรห่วยแตก  เธอไม่เป็นงานอะไรสักอย่าง ”

คำพูดของมิลเลอร์ทำเอาเดวาถึงกับอ้าปากค้าง เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะต่อบทสนทนา แบบไหนกับอีกฝ่ายต่อดี

มิลเลอร์หยิบซิการ์ข้างหัวเตียงมาจุดสูบ ก่อนพ่นควันออกมาอย่างใจเย็นแล้วพูดต่อ “ แต่ให้อภัยได้ เพราะมันเป็นครั้งแรกของเธอ หัดบ่อยๆ เดี๋ยวก็เก่ง ”

ใบหน้าหวานของเดวาร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำพูดนั้น จะมาหงมาหัดอะไรกันแค่ครั้งเดียวมันก็แย่เกินพอแล้ว ต่อไปนี้เธอคงไม่เฉียดใกล้สถานที่อันตรายแบบนั้นอีกหรอก

“ พี่เป็นคนหน้าด้านแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ” เดวาไม่มีคำจะด่าพี่ชายเพื่อน ยอมรับว่าเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอีกฝ่ายในมุมนี้ เพราะปกติเธอกับชายหนุ่มแทบไม่คุยกันเลย ทว่าระหว่างทั้งสองแทบจะไม่อยู่ในวงโคจรชีวิต ของกันและกันเลยด้วยซ้ำ

พอเกิดเรื่องแบบนี้เข้า มันก็ทำให้เดวาอดที่จะเสียใจ และอดนึกโกรธตัวเองไม่ได้เลย ว่าทำไมถึงทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ กล้าที่จะพาตัวเองไปในที่อโคจร จนต้องถูกคนอื่นวางยามอมเหล้าจนได้

มาเฟียหนุ่มถึงกับหัวคิ้วหมุน เมื่อได้ยินคำถามของเดวา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ

“ หน้าด้านอะไร ฉันแค่พูดตามความจริงที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว เธออยากปฏิเสธไหมล่ะ ว่าเมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา ” มิลเลอร์หัวเราะในลำคอขณะโต้กลับ

“ วาเมา...แล้ววาก็จำอะไรไม่ได้หรอก!” เดวาโพล่งออกมาด้วยความอับอายแกมโกรธ “แต่วามั่นใจว่าวาไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นแน่!”

มิลเลอร์หัวเราะในลำคอ ราวกับมองเธอเป็นเด็กที่กำลังพยายามหัดโกหก

“งั้นก็คงเป็นฝันของฉันเอง แต่ถ้าเธอจะคิดแบบนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้น...มันเป็นเรื่องจริง และตอนทำฉันมีสติครบทุกอย่าง”

เดวามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน เธอพยายามหาคำพูดมาโต้แย้งแต่กลับพูดไม่ออก

“อีกอย่าง ฉันไม่ได้บังคับอะไรเธอ เธอต่างหากที่เข้ามาหาฉันเอง...และถ้าอยากพิสูจน์ว่าฉันพูดจริงหรือเปล่า ลองดูตัวเองในกระจกสิ”

เดวาหน้าเสีย เธอรีบลุกขึ้น จากเตียง แต่ความเจ็บกลางใจสาวที่จี๊ดขึ้นมาเมื่อเธอขยับตัวแรง ทำให้ ต้องทิ้งตัวลงนั่งกลับที่เดิมอย่างตั้งสติ

“ พี่ทำอะไรกับวาบ้างเนี่ย”

“ ก็ทำหลายท่า”

“ พี่มันบ้าที่สุดเลย” หันไปถลึงตาใส่พี่ชายเพื่อน อย่างไม่พอใจ

“ หึ ให้ช่วยอุ้มไปส่งไหม ตรงนั้นของเธอน่าจะเจ็บไม่น้อยนะ เหมือนว่ามันน่าจะฉีกด้วย แต่ตอนล้างฉันทายาให้แล้ว” มิลเลอร์พูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง ร่างสูงใหญ่ของเขาเผยให้เห็นรอยสักทั้งแผ่นหลัง เธอไม่รู้หรอกว่าเป็นรูปอะไรเพราะเลือกที่จะเบือนหน้าหนีก่อน

“ พี่หยุดพูดสักที วารู้แล้วค่ะว่าวากับพี่พลาดมีอะไรกัน พี่จะย้ำมันอะไรนักหนา” น่ารำคาญชะมัด

เดวากระชับผ้าห่มคลุมตัวเอาไว้แน่น ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงฝืนเดินฝ่าความเจ็บปวดไปยังห้องน้ำ จนกระทั่งพาตัวเองมายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

ขณะมองสำรวจเรือนร่างตัวเองในกระจก เดวาเห็นรอยจูบจางๆ บนลำคอและหัวไหล่มากสุดคงเป็นที่หน้าอก ที่แทบจะมีร่องรอยทุกตารางของผิวเนื้อ หัวใจของเดวาเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก

“ บ้าไปแล้ว…” เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง “ทำไมต้องมาเป็นคนใกล้ตัวด้วยเนี่ย ต่อไปจะมองหน้ากันได้ยังไง”

มิลเลอร์ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำ ยิ้มมุมปากขณะมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหัวเสียผ่านกระจก

เดวาได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ในห้องน้ำ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปกับสถานการณ์นี้

“ พี่ป้องกันใช่ไหม” เดวาหันกลับไปถามคนด้านหลัง แม้จะเห็นเศษซากถุงยางตอกย้ำ แต่เธอก็ยังอยากจะถามเพื่อความแน่ใจ

“ อืม…”

“ เฮ่อ…ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย” อย่างน้อยเขาก็ยังรู้จักที่จะป้องกัน

“ ฉันไม่ใช่เด็กหนุ่มที่พึ่งหัดมีเซ็กซ์ ต่อให้เธอจะซิงจะสดแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางจะไม่ป้องกันหรอกนะ ฉันไม่อยากเป็นพ่อให้เด็กที่ไหนในตอนนี้”

“ แล้วใครเขาอยากมีลูกกับพี่กัน”

“ ก็ดี” มิลเลอร์ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจใส่เดวา