4 เก็บเป็นความลับ

หลายนาทีต่อมา....

“รีบไปแต่งตัว ฉันจะได้ให้คนไปส่ง”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แกมสั่ง ขณะพูดสายตาของมิลเลอร์ยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้า ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองหญิงสาวเลยด้วยซ้ำ

ท่าทีที่เต็มไปด้วยความเย็นชานั้น ทำให้เดวาเผลอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนแอบเบ้ปากใส่แผ่นหลังกว้างของเขาอย่างอดไม่ได้

ไอ้มาเฟียขี้เก๊ก

“เอ่อ...” เดวาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยขอร้องเขาออกมาในที่สุด “เรื่องเมื่อคืน...ช่วยเก็บไว้เป็นความลับได้ไหมคะ”

น้ำเสียงของเดวาสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด หากเป็นไปได้ เธออยากให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน   หายไปจากความทรงจำของทั้งคู่เสียด้วยซ้ำ

มิลเลอร์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์งาน ก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอเมื่อตลกกับคำขอเธอ ใครเขาอยากยุ่งเกี่ยวกับเธอต่อไม่ทราบ  ยัยเด็กนี่สำคัญตัวเองผิดเกินไปจริงๆ เขามีผู้หญิงมากมายเข้าหาแค่กระดิกนิ้ว สาวๆ เหล่านั้นก็แทบจะคลานมาแทบเท้า เด็กสาวอย่างเดวาแค่จิ้มครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

มิลเลอร์ปิดจอแล็ปท็อปลง ก่อนเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย

“วางใจเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องให้ต้องเกี่ยวข้องกับเด็กอย่างเธอเหมือนกัน” คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล็ก ๆ ที่ทิ่มลงกลางอกของเดวา

แม้จะเป็นคำพูดที่ตัวเองต้องการได้ยิน แต่พอมันออกมาจากปากของมิลเลอร์ กลับทำให้ตัวเดวาเองรู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูก

“...ขอบคุณค่ะ ” ตอบเขาเสียงเบา พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไม่ดีทั้งหมดเอาไว้ภายในใจ

เมื่อตกลงกันเป็นที่เข้าใจแล้ว มิลเลอร์จึงพยักหน้าไปทางห้องแต่งตัวของตนเอง “เสื้อผ้าอยู่ข้างใน ฉันให้คนไปซื้อชุดใหม่มาให้แล้ว”

เดวาหันมองตามก่อนเอ่ยขอตัว

“งั้น...วาขอตัวนะคะ”

เดวากระชับชุดคลุมอาบน้ำไว้แน่นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว บนโซฟาด้านในมีชุดเดรสจากแบรนด์หรูวางไว้อย่างเป็นระเบียบ  พร้อมรองเท้าและของใช้จำเป็นสำหรับผู้หญิงครบ

เดวายืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย แม้เจ้าตัวจะพยายามไม่ใส่ใจกับการกระทำเหล่านั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามิลเลอร์ ดูใส่ใจผู้หญิงที่นอนด้วยมากกว่าที่คิด และเขาก็คงจะทำแบบนี้ให้กับผู้หญิงของเขาทุกคน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เดวาก็พยายามส่ายหน้าเบา ๆ ขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว เพราะสิ่งเดียวที่เธอต้องการในตอนนี้ คือพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

หลายชั่วโมงต่อมา….

ทันทีที่กลับถึงห้องพัก เดวาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในสภาพที่หมดแรง ร่างกายของเธอยังคงอ่อนล้าอยู่มาก ขณะที่ความคิดภายในหัวกลับยุ่งเหยิงจนแทบหาทางออกไม่เจอ ร่างบางพลิกตัวนอนหงาย มองเพดานห้องนิ่ง ๆ ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก

“เฮ้อ…”

“ทำไมเรื่องซวยแบบนี้ต้องเกิดกับเราด้วยนะ”

“เจอพี่เขาครั้งหน้า แกล้งเป็นบ้าหรือความจำเสื่อมเลยดีไหม”

เดวาค้นคิดกับตัวเอง แต่ในจังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดในหัวของเธอทำให้เดวาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

“ฮัลโหล...”

[ ทำไมแกรับสายฉันช้าจังเลยล่ะ เมื่อเย็นวานโทรหาก็ไม่รับ] ปูเป้เพื่อนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“นอนเพิ่งตื่นน่ะ” เดวาตอบ พลางใช้นิ้วนวดขมับที่ยังปวดตุบ ๆ

[เมื่อคืนเมามากเลยเหรอ ฉันขอโทษแกด้วยนะวาที่เมื่อวานไม่ได้ไปด้วย แกไม่ได้ถูกสายรหัสแกล้งอะไรใช่ไหม ]

ปูเป้ยังคงไม่คลายความกังวลในใจ ซึ่งคำถามนั้นทำให้เดวานิ่งไปชั่วขณะ พร้อมภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง มือบางเผลอกำโทรศัพท์แน่น ก่อนฝืนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ก็ไม่นะ” เธอจะกล้าบอกเพื่อนได้ยังไง ว่าถูกไอ้พวกรุ่นพี่นั้นวางยาหวังรุมข่มขืน อีกอย่างเธอไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทในกลุ่มอีกสองคน นั้นมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยไหม

[แล้วไปงั้นแค่นี้ก่อนนะ แกพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัย ]

“อืม…เจอกัน”

หลังจากคุยสายเสร็จเดวาหอบหิ้วร่างกายตัวเอง ออกมาหาอะไรกินรองท้องที่ครัว พร้อมกับอัดยาแก้ปวดลดไข้แล้วเข้านอนในทันที

 เธอจะไม่ยอมไปเรียนในสภาพป่วยเป็นผักแบบนี้เป็นอันขาด