7 มาเป็นเมียฉันสิ

หลายวันต่อมา….

ชีวิตที่แสนสงบสุขของเดวา ก็คล้ายกับว่าจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอไม่รู้ว่าทำไมหลายวันมานี้ถึงได้เผอิญเจอมิลเลอร์บ่อยเป็นว่าเล่น ซึ่งวันนี้ก็เช่นกัน หลังจากเรียนภาคเช้าเสร็จ เดวาปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆ และแวะมานั่งทำงานที่ร้านกาแฟประจำในตอนบ่าย

เดวาเปิดโน๊ตบุ๊กนั่งทำงานไม่ทันจะถึงยี่สิบนาทีเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ของชายสวมชุดสูทดูดี ก็เดินเข้ามานั่งยังโซฟา ร่วมโต๊ะกับเธอ

“ พี่มิลเลอร์ไม่ทำการทำงานเหรอคะ วาคิดว่าเราไม่น่าจะต้องเผอิญเจอกันบ่อยขนาดนั้น” เดวากระแนะกระแหนคนตรงหน้าออกไปอย่างเหลืออด

หลายวันมานี้รู้สึกว่าเธอกับรุ่นพี่หนุ่ม จะเผอิญเจอกันบ่อยเหลือเกิน

“ ทางผ่าน” มิลเลอร์ตอบคนตัวเล็กด้วยท่าทีสบาย ไม่แค่นั้นยังจงใจนั่งลงยังโซฟาฝั่งตรงข้าม เพื่อร่วมโต๊ะกับเดวาอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่เธอแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เขาร่วมโต๊ะด้วย

“ ผ่านมาแล้วก็ช่วยผ่านไปด้วยค่ะ วาต้องการความเป็นส่วนตัวในการทำงาน” เดวาต่อว่าอีกฝ่ายเสียงแข็ง ก่อนที่จะหันกลับมาสนใจหน้าจอที่กำลังทำงานค้างไว้ต่อ

“ พอดีฉันเป็นคนขี้เหงาน่ะ ขอนั่งด้วยคนนะ” มาเฟียหนุ่มถึงกับหลุดยิ้มมุมปาก ราวกับว่ากำลังสนุกกับการได้แกล้ง ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกรำคาญได้

เดวาพยายามข่มลมหายใจเข้าออก ระงับความน่าหงุดหงิดที่กำลังถูกก่อกวน หยิบสมุดและดินสอ ที่เธอร่างแบบเสื้อผ้าทิ้งไว้ขึ้นมาทำต่อ หลังจากเช็กงานในคอมเสร็จ

“ กำลังจะเปิดห้องเสื้อร่วมกับเอมิเหรอ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม” เอ่ยถามหลังกวาดสายตามองหน้าจอโน้ตบุ๊กและไอแพดของอีกฝ่าย รวมไปถึงสมุดพกที่เดวากำลังก้มหน้าก้มตาใช้ดินสอวาดแบบเสื้อผ้า ที่อยู่ในหัวลงบนกระดาษจนเกิดเป็นรูปร่างสวยงาม

“ ทุกอย่าง” เดวาหันไปเลิกคิ้วถามคนที่เดินย้ายมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างกายเธอ

“ อืม….”

“ งั้นขอเงินทุนสนับสนุนสัก สิบล้านหน่อยได้ไหมคะ ” แม้ว่าจะเป็นเงินจำนวนที่เยอะมาก แต่ระดับเจ้าพ่อมาเฟียอย่างมิลเลอร์แล้ว เงินจำนวนนี้คงเป็นเพียงแค่เศษเงินหลังตู้เย็นของเขาเท่านั้น

“ ขอเยอะขนาดนั้น ต้องมาเป็นเมียฉันแล้วมั้ย ” มิลเลอร์กอดอกเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย ร้อยล้านยังให้ได้หากเดวายอมตกลงที่จะมาเป็นผู้หญิงของเขา

“งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ” เดวารีบตอบปฏิเสธในทันที ความเจ้าชู้ของมิลเลอร์แพรวพราวมาตั้งแต่สมัยเรียน ใครได้อีกฝ่ายเป็นสามีบอกเลยโคตรซวย เธอยังจำภาพติดตาตอนผู้หญิงของเขามีเรื่องทะเลาะกัน มันหนักถึงขั้นเลือดตกยางออก

ส่วนมิลเลอร์นั้นทำตัวลอยนวลเหนือปัญหาทุกอย่าง ทว่ายังยืนกอดอกมองผู้หญิงพวกนั้นทะเลาะกันอย่างหน้าตาเฉย

“ ไม่อยากเป็นเมียฉันขนาดนั้นเลย”

“ ไม่อยากเป็นค่ะ พี่มีผู้หญิงเยอะจะตายใครจะอยากยุ่งด้วย” ทุกวันนี้ก็ยังควงดารานางแบบไม่ซ้ำหน้า ไหนจะสาวๆ นักศึกษาที่เขาซุกเลี้ยวไว้อีกมากมายนั้นอีก

“แต่ตอนนี้ฉันโสด”

“พี่โสดตลอดค่ะวารู้ แต่คู่ควงไม่เคยขาดอันนี้วาพูดถูกมั้ย ”

“ ยังไม่ลืมภาพจำเมื่อก่อนอีกหรือไง ” เขาไม่ยุ่งกับผู้หญิงมาได้สักพักแล้ว  ยัยเด็กนี่ไม่อัปเดตข่าวบ้างเหรอ

“ ไม่ค่ะ ยิ่งเห็นพี่ปล่อยผู้หญิงทะเลาะกันจนเลือดตกยางออก วายิ่งไม่อยากเข้าใกล้”

“ แต่ก็ให้ฉันเข้าไปข้างในเธอแล้ว” มิลเลอร์ยิ้มมุมปาก มันเขี้ยวกับหญิงสาวที่เอาแต่ปฏิเสธเขาหัวชนฝา

“ เลิกพูดเรื่องนี้สักทีเถอะค่ะ อันไหนไม่ดีก็ลืมๆ มันไปบ้างเถอะ” เดวาแยกเขี้ยวใส่ เธอไม่ชอบเลยที่อีกฝ่ายเอาแต่ยกเรื่องใต้สะดือมาล้อเลียนเธอไม่เลิกแบบนี้

“ งั้นเธอก็ลืมเรื่องไม่ดีของฉันก่อนสิ”

“ ไม่”

“ งั้นก็หายกัน”

ก่อนที่เดวาจะได้อ้าปากเถียงต่อ เสียงโทรศัพท์ของมิลเลอร์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรอยยิ้มที่เคยติดมุมปากจะจางหาย กลายเป็นสีหน้าเรียบนิ่งจนเดวาเองยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

“ว่าไง” โทนเสียงที่คุยกับปลายสาย ต่างจากตอนคุยกับเดวาลิบลับ มิลเลอร์เงียบฟังลูกน้องจากปลายสายรายงานจนจบ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ

“กูจะรีบไป” มิลเลอร์กดตัดสายทันที ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทีที่เต็มไปด้วยความรีบร้อน ทำให้เดวาเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“มีเรื่องอะไรเหรอคะ”

“ไม่ใช่เมียฉันจะอยากรู้ไปทำไม”

เดวามุ่ยหน้าใส่เธอไม่ได้อยากรู้สักหน่อยก็แค่ถามตามมารยาท ในเมื่อมิลเลอร์ไม่มีมารยาทกับเธอ เดวาจึงเลิกให้ความสนใจกับมิลเลอร์ แล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

ดวงตาคมเหลือบมองหญิงสาว ที่ตั้งหน้าตั้งตาก้มวาดแบบราวกับไม่มีเขาอยู่ตรงนี้

“เดวา”

“......” หญิงสาวยังคงลากดินสอลงบนกระดาษ ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมอง

มิลเลอร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้า เมื่อเห็นอีกฝ่ายจงใจเมินเฉยเสียงเรียกตนเอง

“งอน? ”

“วาไม่ทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกค่ะ มีธุระก็รีบไปเถอะวาต้องการความเป็นส่วนตัวตอนทำงาน”

มิลเลอร์จ้องใบหน้าหวานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา

“งั้นไปกับฉัน”

“...คะ? ”

ยังไม่ทันที่เดวาจะตั้งตัว มิลเลอร์ก็หันไปส่งสายตาให้เพทาย

เพทายพยักหน้าให้เจ้านายเป็นอันรับรู้คำสั่ง ก่อนเดินเข้ามาเก็บแบบร่าง สมุดสเก็ตช์ และอุปกรณ์ของเดวาบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว

“เดี๋ยว...คุณ!” เดวารีบเอื้อมมือจะคว้ากระเป๋าตัวเอง แต่กลับถูกมิลเลอร์จับข้อมือไว้เสียก่อน

“ไปกัน”

“พี่จะพาวาไปไหน”

“ไปทำงาน”

“แต่วาไม่ได้จะไปด้วย!” เดวาพยายามดึงมือตัวเองกลับ แต่แรงของชายหนุ่มมีกว่ามาก สุดท้ายก็ถูกเขาพาเดินออกจากคาเฟ่ ท่ามกลางสายตาของลูกค้าในร้านที่แอบมองตาม

ทันทีที่มาถึงรถ เดวารีบชักมือกลับ

“อะไรของพี่อีกเนี่ย”

มิลเลอร์เปิดประตูรถให้ ก่อนตอบหน้าตาย

“แค่อยากพาไปด้วย”

“แต่วาไม่อยากไป”

“รู้”

“รู้แล้วยังจะบังคับอีกเหรอคะ”

“ใช่”

“พี่นี่...” เธอถอนหายใจแรง หมดคำจะโต้เถียง “เอาแต่ใจที่สุด”

เดวาพึมพำออกมาเสียงเบา ท่าทีไม่สบอารมณ์ แน่นอนว่ามิลเลอร์ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินชัดเต็มสองหู เขายกมุมปากเล็กน้อยอย่างไม่คิดถือสา

“เพิ่งรู้หรือไง”

“วารู้ตั้งนานแล้วค่ะ”

เดวากอดอกมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่ในเมื่อมันทำอะไรต่อไม่ได้จำต้องปล่อยเลยตามเลย