เบื้องหลังอุบัติเหตุ

ห้องผ่าตัด 3 ไฟสีแดงเหนือประตูสว่างขึ้น "Case Emergency" แพทย์ พยาบาล และวิสัญญีแพทย์ต่างประจำตำแหน่ง เสียงเปิดประตูดังขึ้น หมอกเดินเข้ามาในชุดปลอดเชื้อ เมื่อสวมหน้ากากแล้ว... สีหน้าอ่อนโยนที่ใช้กับแก้วใจเมื่อครู่ หายไปจนหมด เหลือเพียงแววตานิ่งสงบของศัลยแพทย์มือหนึ่ง

พยาบาลประจำห้องผ่าตัดยิ้มบาง ๆ "พร้อมค่ะคุณหมอ" หมอกพยักหน้า "เริ่มได้" ทันทีที่การผ่าตัดเริ่มขึ้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ไม่มีความลังเล ไม่มีความรีบร้อน ทุกคำสั่งหนักแน่นและแม่นยำ "คีม" พยาบาลส่งเครื่องมือเข้ามือแทบจะพร้อมกับที่หมอกเอ่ย "ดูดเลือด" "ครับ" "แรงดันตก"

หมอกเงยหน้ามองจอมอนิเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบกลับอย่างนิ่งสงบ "เพิ่มเลือด" "ครับ" ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างรู้หน้าที่ของตัวเอง เพราะคนที่ยืนอยู่หัวโต๊ะ... คือศัลยแพทย์ที่ได้รับการยอมรับว่า ยิ่งสถานการณ์วิกฤตเท่าไร เขายิ่งนิ่งเท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป จนในที่สุด... "เสร็จเรียบร้อย" หมอกวางเครื่องมือลง เสียงถอนหายใจโล่งอกดังขึ้นทั้งห้อง พยาบาลยิ้มกว้าง "คนไข้ปลอดภัยค่ะ" หมอกพยักหน้า "ขอบคุณทุกคน" เขายกมือไหว้ทีมผ่าตัดเล็กน้อยตามนิสัย ก่อนเดินออกจากห้อง

หน้าห้องผ่าตัด ญาติของคนไข้รีบลุกขึ้นทันที "คุณหมอ..." หมอกถอดหน้ากากออก รอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาอีกครั้ง "การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีครับ" ญาติถึงกับร้องไห้ออกมา "ขอบคุณนะคะ" หมอกยกมือไหว้รับ "จากนี้คนไข้จะถูกส่งไปพักฟื้นใน ICU ก่อนนะครับ" เขาอธิบายทุกขั้นตอนอย่างใจเย็น จนญาติคลายความกังวล เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หมอกจึงเดินออกมา แต่แทนที่จะกลับห้องพักแพทย์ เขากลับเดินตรงไปยังห้องพักพิเศษของแก้วใจทันที

อีกด้านหนึ่ง ชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ชายร่างสูงสองคนยืนพิงรถสีดำ คนหนึ่งสวมเสื้อยืดสีดำ กำลังหมุนกุญแจรถเล่น อีกคนยืนกอดอก สีหน้าเรียบนิ่ง ทั้งคู่คือ... เสือ และ ทิวทัด

หมอกเดินมาหยุดตรงหน้า ไม่มีการทักทาย เพราะทั้งสามรู้จักกันดีตั้งแต่สมัยเรียน หมอกยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ ภายในมีภาพรถของแก้วใจ ผลตรวจจากบริษัทประกัน และรายงานเบื้องต้นของตำรวจ

"ช่วยกูหน่อย" เสือเปิดแฟ้มดูคร่าว ๆ "สงสัยว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ" หมอกพยักหน้า "รถคันนั้นเพิ่งเข้าศูนย์ก่อนเกิดเหตุสามวัน" "ระบบเบรกไม่มีปัญหามาก่อน" ทิวทัดเปิดดูรูปใต้ท้องรถ ก่อนขมวดคิ้ว "ถ้ามันแตกพร้อมกันขนาดนี้... กูว่าแปลก"

หมอกสูดหายใจเข้าลึก แววตาที่เคยอ่อนโยน กลับเย็นชาลงอย่างน่ากลัว "กูไม่สนว่าเป็นใคร" "แต่ถ้ามีคนทำ... กูจะเอามันเข้าคุก" เสือยิ้มมุมปาก "นึกว่าจะพูดว่าเอามันตาย" หมอกส่ายหน้า "กูเป็นหมอ" "หน้าที่กูคือช่วยชีวิตคน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ "แต่... ถ้ามันทำร้ายคนของกู" "กูจะทำให้มันได้รับโทษตามกฎหมาย...ทุกข้อหา"

ทิวทัดยิ้มบาง ๆ "แบบนี้สิ... หมอกคนเดิม" เสือปิดแฟ้มดังปึก "โอเค" "เรื่องนี้... ปล่อยให้พวกกู" หมอกพยักหน้า "อย่าให้แก้วรู้" "จนกว่าจะได้หลักฐาน" "กูไม่อยากให้เขากังวล" เสือกับทิวทัดมองหน้ากัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ "มึงนี่... เป็นห่วงแฟนไม่เคยเปลี่ยน"

หมอกยิ้มเพียงนิดเดียว ก่อนหันกลับขึ้นลิฟต์ จุดหมายของเขา... ยังคงเป็นห้องพักพิเศษชั้นสิบสอง เพราะต่อให้ต้องผ่าตัดอีกกี่เคส หรือต้องตามล่าความจริงอีกกี่คืน สถานที่ที่เขาอยากกลับไปที่สุด ก็ยังคงเป็น... ข้างเตียงของแก้วใจ

สามวันต่อมา อาการของแก้วใจดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง แพทย์เริ่มให้ลุกนั่งและฝึกเดินระยะสั้น ๆ โดยมีนักกายภาพคอยดูแล ส่วนหมอก... ชีวิตกลับเข้าสู่ตารางงานเหมือนเดิม แต่ไม่ว่าเขาจะมีเคสหนักแค่ไหน ทุกครั้งที่ว่าง เขาจะกลับมาหาแก้วใจเสมอ

08.45 น. ห้องผ่าตัดหัวใจและทรวงอก เสียงประกาศดังขึ้นทั่วแผนก "ทีมผ่าตัดพร้อมหรือยัง" "พร้อมครับ" ผู้ป่วยชายวัยห้าสิบแปดปี ถูกเข็นเข้าสู่ห้องผ่าตัด ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดเฉียบพลัน หากช้ากว่านี้เพียงไม่กี่นาที... อาจไม่มีโอกาสรอด

อาจารย์แพทย์หันมามองหมอก "เคสนี้ นายเป็นหัวหน้าทีม" หมอกพยักหน้ารับ ไม่ปฏิเสธ ไม่ลังเล เพียงเดินไปประจำตำแหน่ง "เริ่มจับเวลา" เสียงนาฬิกาดังขึ้น ทุกวินาทีมีค่าต่อชีวิตคนไข้ "มีด" "ครับ" "Clamp" "ครับ" "ดูดเลือด"

คำสั่งสั้น กระชับ และแม่นยำ แม้เลือดจะไหลออกมาอย่างรวดเร็ว แต่สีหน้าของหมอกกลับไม่เปลี่ยนเลย "ความดันตก" วิสัญญีแพทย์รายงาน หมอกยังคงเย็บหลอดเลือดต่อ "เพิ่มเลือด" "เพิ่มยา" "เตรียมชุดสำรอง" ทุกคำสั่งออกมาแทบจะพร้อมกัน ทีมผ่าตัดตอบรับอย่างรวดเร็ว เพราะทุกคนเชื่อใจผู้ชายที่ยืนอยู่หัวโต๊ะ

หน้าห้องผ่าตัด ญาติของคนไข้ต่างนั่งกุมมือกันแน่น หลายคนร้องไห้ เวลาผ่านไปเกือบหกชั่วโมง ไฟสีแดงเหนือห้องผ่าตัดดับลง ประตูค่อย ๆ เปิดออก หมอกเดินออกมา แม้หน้ากากจะปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ทุกคนก็จำเขาได้

หญิงวัยกลางคนรีบวิ่งเข้ามา "คุณหมอ..." หมอกถอดหน้ากากออก รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้น "การผ่าตัดสำเร็จครับ" หญิงคนนั้นทรุดลงร้องไห้ ก่อนยกมือไหว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมอกรีบรับไหว้ "ไม่ต้องไหว้ผมหรอกครับ" "กลับไปกอดคนไข้ตอนเขาฟื้นดีกว่า" หญิงคนนั้นร้องไห้หนักกว่าเดิม "ขอบคุณค่ะ... ขอบคุณที่ช่วยสามีฉันไว้" หมอกเพียงยิ้ม แล้วเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

บนชั้นสิบสอง ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ หมอกเพิ่งเปิดประตูเข้ามา แก้วใจกำลังฝึกเดินกับนักกายภาพ ก้าวแรก... ยังสั่น ก้าวที่สอง... เกือบเสียหลัก หมอกรีบเดินเข้าไป แต่กลับหยุดอยู่ห่างออกไป เขาไม่ได้รีบเข้าไปรับ นักกายภาพหันมามอง หมอกเพียงพยักหน้าเบา ๆ เหมือนกำลังบอกว่า "ให้เขาลองก่อน"

แก้วใจกัดฟัน พยายามก้าวต่อ หนึ่งก้าว... สองก้าว... สามก้าว... ก่อนจะเดินถึงเก้าอี้ได้สำเร็จ เสียงปรบมือดังขึ้น นักกายภาพยิ้มกว้าง "เก่งมากครับ" หมอกเดินเข้าไปช้า ๆ ยื่นขวดน้ำให้ เปิดฝาไว้เรียบร้อย "เหนื่อยไหม"

แก้วใจพยักหน้า "เหนื่อย" หมอกย่อตัวลงตรงหน้า ใช้ผ้าสะอาดซับเหงื่อบนหน้าผากให้อย่างเบามือ "วันนี้เก่งมาก" คำชมสั้น ๆ ทำให้แก้วใจยิ้มเหมือนเด็ก

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านของเมือง โกดังร้างแห่งหนึ่ง เสือวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ทิวทัดโยนรูปถ่ายหลายใบตามลงมา ทั้งสองมองหน้ากัน สีหน้าไม่เหมือนคนที่เพิ่งได้ข่าวดี

"เจอแล้ว" ทิวทัดพูดเรียบ ๆ "รถไม่ได้เบรกแตกเอง" เสือเปิดภาพจากกล้องวงจรปิด ชายคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ป เดินเข้าไปใกล้รถของแก้วใจในลานจอดรถ ก่อนขับออกไปอย่างรวดเร็ว ภาพต่อมา... เป็นรายงานจากผู้เชี่ยวชาญ "พบท่อน้ำมันเบรกถูกตัดด้วยเครื่องมือเฉพาะ" ไม่ใช่การเสื่อมสภาพ ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็น... การจงใจฆ่า

เสือสูดหายใจลึก "งานนี้... มีคนอยากให้แก้วใจตาย" ทิวทัดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ต่อสายหาหมอก ปลายสายรับแทบจะทันที "ว่าไง" ทิวทัดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มึงคิดถูก" "มันไม่ใช่อุบัติเหตุ" "มีคนลงมือ"

ปลายสายเงียบสนิท ไม่มีเสียงตกใจ ไม่มีเสียงโวยวาย มีเพียงเสียงหายใจของหมอก ที่หนักขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนตอบกลับมาสั้น ๆ "หลักฐานแน่นไหม" "แน่น" "งั้น..." หมอกหันไปมองแก้วใจที่กำลังหัวเราะกับนักกายภาพอยู่ในห้อง แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่... ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง "ช่วยหาตัวมันให้เจอ" "ที่เหลือ... ปล่อยให้กฎหมายจัดการ"

แต่ในใจของหมอก เขาให้คำมั่นกับตัวเองเพียงข้อเดียว จะไม่มีใครแตะต้องแก้วใจได้อีก...ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ