เสียงสุดท้าย

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังก้องไปทั่วถนน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายไม่หยุด

"รถคันหน้าพลิกคว่ำ! มีผู้บาดเจ็บติดอยู่ในรถ!"

หมอกรีบกระโดดลงจากรถพยาบาลพร้อมทีมกู้ชีพ มือคว้ากระเป๋าปฐมพยาบาลวิ่งฝ่าฝนไปยังรถเก๋งสีดำที่พลิกตะแคงอยู่ริมถนน กระจกแตกกระจาย เศษเหล็กบิดเบี้ยวจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นรถหรูมาก่อน

"คนเจ็บยังมีชีพจร!"

หมอกคุกเข่าลงข้างรถ พยายามชะโงกหน้าเข้าไปมอง แต่เพียงเสี้ยววินาที... หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนหยุดเต้น

"...แก้ว"

ริมฝีปากสั่นเอ่ยชื่อคนรักออกมาแผ่วเบา ร่างของแก้วใจพาดอยู่กับพวงมาลัย เลือดไหลอาบหน้าผาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงจากเลือดที่ซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาคู่สวยปิดสนิท ราวกับไร้การตอบสนอง

"แก้วใจ..." หมอกกำมือแน่นจนสั่น

"คุณหมอ!" เสียงเจ้าหน้าที่เรียกสติ

หมอกสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้กลับมาเป็นหมอ แม้หัวใจจะแตกสลายอยู่ตรงหน้าก็ตาม

"ตั้งสติ... เราต้องช่วยเขา" เขาเอ่ยกับตัวเองมากกว่าจะบอกใคร "เครื่องตัดถ่างพร้อม! ระวังคอผู้ป่วย! ให้ออกซิเจนเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งถูกปล่อยออกมารัวเร็ว แต่ดวงตาของหมอกกลับไม่เคยละจากใบหน้าของคนรักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"แก้ว... ฟังพี่นะ... อย่าหลับ"

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรแบบพกพาที่ดังเป็นจังหวะอ่อนแรง หมอกสอดมือเข้าไปจับมือของแก้วใจไว้แน่น มือคู่นั้น... เย็นเฉียบ

"แก้ว... นายสัญญากับพี่แล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน" น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นเริ่มสั่นเครือ "ห้ามผิดสัญญา... ได้ยินไหม"

เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องตัดถ่างค่อย ๆ ง้างประตูรถ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังลั่นจนชวนสะเทือนใจ ทันทีที่เปิดช่องได้ หมอกรีบมุดเข้าไปประคองศีรษะแก้วใจ

"ความดันตก!" "ชีพจรอ่อนลงครับ!"

หัวใจของหมอกแทบหยุดเต้น "ไม่... แก้ว มองพี่สิ" เขาตบแก้มคนรักเบา ๆ "แก้วใจ! ลืมตา!"

เปลือกตาของอีกฝ่ายกระตุกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาพร่ามัวมองมาที่หมอก ริมฝีปากซีดขยับแผ่วเบาแทบไร้เสียง

"...หมอก..."

คำเรียกเพียงคำเดียว ทำให้น้ำตาของหมอหนุ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เขารีบเช็ดมันทิ้ง ตอนนี้เขาห้ามอ่อนแอ เขาต้องช่วยชีวิตคนที่รักให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ภายในรถพยาบาล เสียงไซเรนกรีดร้องฝ่าความมืดของค่ำคืน รถพยาบาลแล่นด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ภายในห้องโดยสารด้านหลังเต็มไปด้วยความโกลาหล

"ความดัน 70/40 ครับ!" "ชีพจร 38 กำลังตกลงเรื่อย ๆ!" "ออกซิเจนอิ่มตัว 82%!"

เสียงรายงานอาการดังต่อเนื่อง ขณะที่มือของหมอกยังคงกดห้ามเลือดบริเวณหน้าท้องของแก้วใจ เลือดสีแดงสดไหลทะลุผ้าก๊อซจนมือของเขาเปื้อนไปหมด หมอกพยายามกดแรงขึ้น แต่เลือดกลับไม่ยอมหยุด

"...แก้ว" เขาเรียกชื่อคนรักเบา ๆ พลางใช้มืออีกข้างลูบแก้มที่ซีดขาว "ฟังพี่นะ... ห้ามหลับ"

เปลือกตาของแก้วใจสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้พร่ามัวจนแทบมองอะไรไม่เห็น

"หมอก..." เสียงแผ่วเบาราวกับสายลม

หมอกฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอ "พี่อยู่นี่... ไม่ต้องกลัว พี่จะพาแก้วกลับบ้าน"

แก้วใจยิ้มบาง ๆ ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดสั่นระริก "แก้ว...หนาว..."

เพียงคำเดียว หัวใจของหมอกแทบแตกสลาย เขารีบถอดเสื้อกาวน์ของตัวเองคลุมร่างคนรัก ก่อนจับมือที่เย็นเฉียบขึ้นมาแนบแก้ม

"ไม่หนาวนะ พี่อยู่ตรงนี้... อีกนิดเดียวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว"

เจ้าหน้าที่รีบเสียบสายน้ำเกลือเพิ่ม พร้อมเตรียมเลือดฉุกเฉิน แต่เสียงเครื่องติดตามคลื่นหัวใจกลับดังช้าลงเรื่อย ๆ

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...

"คุณหมอ ชีพจรตกเหลือ 30!"

หมอกสูดหายใจลึก พยายามบังคับไม่ให้มือสั่น "อะดรีนาลีนหนึ่งมิลลิกรัม! เตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ!"

ทุกคนรีบทำตามคำสั่งทันที แต่สายตาของหมอกยังคงจับจ้องเพียงใบหน้าของแก้วใจ

"แก้ว มองพี่"

คนบนเตียงค่อย ๆ หันมาตามเสียงเรียก ดวงตาแดงช้ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"...ถ้า...แก้ว..."

"ไม่ต้องพูด" หมอกรีบส่ายหน้า "เก็บแรงไว้"

แต่แก้วใจกลับยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดแตะหลังมือของหมอกเบา ๆ

"...รัก...หมอกนะ"

เวลาทั้งหมดราวกับหยุดนิ่ง หัวใจของหมอกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มลงแนบหน้าผากกับมือของคนรัก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหลังมือซีดขาว

"พี่ก็รักแก้ว... รักมาก... เพราะฉะนั้น นายต้องอยู่... พี่ขอร้อง... อย่าทิ้งพี่ไป..."

ทันใดนั้น เสียงเครื่องติดตามหัวใจเปลี่ยนเป็นจังหวะผิดปกติ

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บบบบบบบบ—

"หัวใจหยุดเต้น!" เจ้าหน้าที่ตะโกนลั่น

"เริ่ม CPR!"

หมอกชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเปลี่ยนตัวเองจากคนรักกลับมาเป็นหมออีกครั้ง เขาขึ้นคร่อมเตียง ใช้สองมือกดลงกลางหน้าอกของแก้วใจอย่างต่อเนื่อง

"หนึ่ง! สอง! สาม! สี่!"

ทุกแรงกดเหมือนกำลังกดลงบนหัวใจของตัวเอง

"กลับมาสิแก้ว... พี่ขอร้อง... นายยังสัญญาว่าจะอยู่กับพี่... นายห้ามผิดสัญญา!"

น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่สองมือของเขาไม่เคยหยุดกดแม้แต่วินาทีเดียว รถพยาบาลยังคงแล่นฝ่าความมืด พร้อมเสียงไซเรนที่ดังก้องราวกับกำลังร้องไห้ไปกับชายคนหนึ่ง... ที่กำลังยื้อชีวิตของคนที่เขารักสุดหัวใจ