รอยยิ้มสุดท้าย

"วันนี้มีประชุมไหม"

หมอหมอกเอ่ยถามพลางมองคนข้างกายที่กำลังเปิดแฟ้มเอกสารตรวจรายละเอียดระหว่างรอคนขับรถมารับ

"มีครับ" แก้วใจเงยหน้าขึ้นตอบ "ประชุมเรื่องปรับปรุงทางเดินบริเวณห้องซักรีดครับ พื้นเดิมเริ่มชำรุดแล้ว ผมเลยให้ฝ่ายวิศวกรรมประเมินงบประมาณ"

"อ๋อ...ใช้งบเท่าไหร่"

"ถ้าปรับปรุงทั้งหมดให้ได้มาตรฐานก็ประมาณล้านกว่าครับ"

หมอหมอกหัวเราะเบา ๆ ก่อนแกล้งแซว

"ยอมจ่ายเป็นล้าน เพื่อให้พนักงานเดินได้ปลอดภัยและสบายขึ้น แต่ตัวเองกลับยอมกินมาม่าที่บ้าน"

แก้วใจหัวเราะเขิน ๆ ก่อนยักไหล่

"ก็เงินส่วนนั้นเป็นงบของบริษัทนี่ครับ ถ้าทำแล้วทุกคนทำงานได้ปลอดภัยขึ้น ผมว่าคุ้ม"

คำตอบเรียบง่ายของแก้วใจทำให้หมอหมอกยิ้มอย่างภูมิใจ เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่เคยเสียดายเงิน หากเป็นเรื่องคุณภาพชีวิตของลูกน้อง

วันนี้แก้วใจอยู่ในชุดสูทสีเข้มในฐานะผู้บริหารเต็มตัว บุคลิกอ่อนโยนที่เคยมีกลับแฝงด้วยความสุขุมและน่าเชื่อถืออย่างเห็นได้ชัด

ส่วนหมอหมอกในชุดกาวน์สีขาวก็ดูสง่างาม สมกับเป็นแพทย์ที่ทุกคนให้ความเคารพ

เมื่อทั้งคู่ยืนเคียงกัน ภาพที่เห็นช่างดูเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก

ไม่ไกลนัก เหล่าพยาบาลที่เดินผ่านต่างแอบมอง ก่อนกระซิบคุยกันด้วยรอยยิ้ม

"อาจารย์หมอกับคุณแก้ว...เข้ากันมากเลยนะ"

"เหมือนพระเอกกับนายเอกหลุดออกมาจากนิยายเลย"

"ดูสิ...ยืนด้วยกันแล้วยังกับถ่ายแบบ"

เสียงหัวเราะคิกคักดังเป็นระยะ แต่ทั้งสองคนไม่ได้สนใจสายตารอบข้างแม้แต่น้อย แก้วใจปิดแฟ้มเอกสารก่อนหันมาหาหมอหมอก

"อืม...พี่หมอขึ้นเวรตอนไหนครับ"

"พอคนขับรถมารับแก้ว พี่ก็เข้าตึกไปทำงานเลย วันนี้มีผ่าตัดช่วงสาย"

"งั้นตั้งใจทำงานนะครับ"

หมอหมอกยกมือขึ้นลูบศีรษะแก้วใจเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

"เราก็เหมือนกัน อย่าหักโหม ถ้าประชุมเสร็จแล้วก็โทรหาพี่"

"ครับ...พี่หมอ"

ทั้งคู่ยิ้มให้กันราวกับลืมไปว่ากำลังอยู่ท่ามกลางผู้คน และภาพนั้น...ก็ทำให้เสียงกรี๊ดเบา ๆ จากเหล่าพยาบาลดังขึ้นอีกครั้ง

"โอ๊ย...หวานกันตั้งแต่เช้าเลย"

รถยนต์สีดำคันหรูแล่นออกจากโรงพยาบาลอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่สำหรับการประชุมในช่วงสาย

ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกเอกสารเป็นระยะ แก้วใจก้มมองแฟ้มประชุมในมือ อ่านรายละเอียดรอบสุดท้ายอย่างตั้งใจ

"คุณแก้วครับ อีกประมาณสี่สิบนาทีก็ถึงแล้วครับ"

"ครับ ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความถึงหมอหมอก

'ตั้งใจตรวจคนไข้นะครับ เย็นนี้เจอกัน ❤️' ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับ

'ครับคนเก่ง บอกคนขับรถขับดี ๆ พี่รออยู่'

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าหวาน ก่อนเจ้าตัวจะเก็บโทรศัพท์ลง ไม่มีใครรู้เลยว่า... ข้อความนั้น จะเป็นข้อความสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้คุยกัน รถแล่นลงเนินยาวก่อนเข้าสี่แยกใหญ่ทันใดนั้น คนขับเหยียบเบรก

แต่...แป้นเบรกกลับจมลึกลงไปจนสุดเท้า รถไม่มีทีท่าว่าจะชะลอ

"เบรกไม่อยู่!"

คนขับตะโกนเสียงหลง มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผาก

"คุณแก้ว จับไว้ครับ!"

แก้วใจรีบเงยหน้าจากเอกสาร ยังไม่ทันตั้งตัวเสียงแตรรถดังระงมไปทั่วถนน

ปี๊น! ปี๊น! ปี๊น!

รถพุ่งฝ่าสี่แยกด้วยความเร็วสูง

"หลบ!"

โครม!!!

แรงกระแทกสนั่นหวั่นไหว เมื่อรถพุ่งชนรถบรรทุกที่กำลังเลี้ยว ก่อนเสียหลักหมุนหลายตลบ กระจกแตกกระจาย เหล็กบิดงอ เสียงโลหะเสียดสีกับพื้นถนนดังจนน่าสะพรึง รถพลิกคว่ำหลายรอบก่อนนิ่งสนิทกลางถนน

ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยเศษกระจกและควันสีขาว ผู้คนต่างร้องด้วยความตกใจ

"รีบเรียกรถพยาบาล!"

"มีคนติดอยู่ในรถ!"

"เร็ว!"

ไซเรนดังขึ้นจากระยะไกล แต่ภายในรถ...ไม่มีเสียงตอบรับจากแก้วใจอีกเลย ขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาล...

หมอหมอกกำลังอธิบายผลการรักษาให้ญาติคนไข้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จู่ ๆ เสียงโทรทัศน์ภายในแผนกก็ดังขึ้น

"ข่าวด่วน... เกิดอุบัติเหตุรถยนต์หรูเสียหลักพุ่งชนรถบรรทุก ก่อนพลิกคว่ำหลายตลบบริเวณ..."

หมอหมอกไม่ได้สนใจนัก จนกระทั่งภาพจากกล้องหน้ารถปรากฏ... ทะเบียนคันนั้น...คุ้นตาเหลือเกิน

หัวใจของเขากระตุกวูบ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจออย่างไม่กะพริบ เมื่อกล้องซูมเข้าที่สัญลักษณ์หน้ารถ...หมอหมอกรู้ทันที

นั่นคือรถของแก้วใจ

แฟ้มคนไข้ในมือร่วงลงกระแทกพื้น

"ไม่..."

เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก ใบหน้าที่เคยสุขุมซีดเผือดในพริบตา มือที่เคยมั่นคงสั่นจนควบคุมไม่ได้

"แก้ว..."

เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอีกฝ่าย ครั้งที่หนึ่ง...ไม่มีคนรับ

ครั้งที่สอง...ยังไม่มีคนรับ

ครั้งที่สาม...โทรศัพท์ของแก้วใจดังอยู่ในรถที่พลิกคว่ำ ท่ามกลางเสียงไซเรนและความโกลาหล แต่เจ้าของโทรศัพท์...ไม่อาจเอื้อมมือไปรับได้อีก

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังก้องไปทั่วถนน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายไม่หยุด

หมอกรีบกระโดดลงจากรถพยาบาลพร้อมทีมกู้ชีพ มือคว้ากระเป๋าปฐมพยาบาลวิ่งฝ่าฝนไปยังรถเก๋งสีดำที่พลิกตะแคงอยู่ริมถนน

กระจกแตกกระจาย เศษเหล็กบิดเบี้ยวจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นรถหรูมาก่อน

"คนเจ็บยังมีชีพจร!"

หมอกคุกเข่าลงข้างรถ พยายามชะโงกหน้าเข้าไปมอง แต่เพียงเสี้ยววินาที...หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนหยุดเต้น

"...แก้ว"

ริมฝีปากสั่นเอ่ยชื่อคนรักออกมาแผ่วเบา

ร่างของแก้วใจพาดอยู่กับพวงมาลัย เลือดไหลอาบหน้าผาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงจากเลือดที่ซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาคู่สวยปิดสนิท ราวกับไร้การตอบสนอง

"แก้วใจ..."

หมอกกำมือแน่นจนสั่น

"คุณหมอ!" เสียงเจ้าหน้าที่เรียกสติ

หมอกสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้กลับมาเป็นหมอ แม้หัวใจจะแตกสลายอยู่ตรงหน้าก็ตาม

"ตั้งสติ... เราต้องช่วยเขา"

เขาเอ่ยกับตัวเองมากกว่าจะบอกใคร

"เครื่องตัดถ่างพร้อม! ระวังคอผู้ป่วย! ให้ออกซิเจนเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งถูกปล่อยออกมารัวเร็ว แต่ดวงตาของหมอกกลับไม่เคยละจากใบหน้าของคนรักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"แก้ว... ฟังพี่นะ... อย่าหลับ"

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรแบบพกพาที่ดังเป็นจังหวะอ่อนแรง

หมอกสอดมือเข้าไปจับมือของแก้วใจไว้แน่น มือคู่นั้น...เย็นเฉียบ

"แก้ว... นายสัญญากับพี่แล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน"

น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นเริ่มสั่นเครือ

"ห้ามผิดสัญญา... ได้ยินไหม"

เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องตัดถ่างค่อย ๆ ง้างประตูรถ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังลั่นจนชวนสะเทือนใจ ทันทีที่เปิดช่องได้ หมอกรีบมุดเข้าไปประคองศีรษะแก้วใจ

"ความดันตก!"

"ชีพจรอ่อนลงครับ!"

หัวใจของหมอกแทบหยุดเต้น

"ไม่... แก้ว มองพี่สิ"

เขาตบแก้มคนรักเบา ๆ

"แก้วใจ! ลืมตา!"

เปลือกตาของอีกฝ่ายกระตุกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาพร่ามัวมองมาที่หมอก ริมฝีปากซีดขยับแผ่วเบาแทบไร้เสียง

"...หมอก..."

คำเรียกเพียงคำเดียว ทำให้น้ำตาของหมอหนุ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เขารีบเช็ดมันทิ้ง ตอนนี้เขาห้ามอ่อนแอ เขาต้องช่วยชีวิตคนที่รักให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม...