บททั้งหมดของ The Night Before I DO-With You : บทที่ 21 - บทที่ 30

SERENA'S POV Tahimik ang buong bahay nang gabing iyon. Ilang oras lang ang nakalipas, puno ito ng tawanan, musika, at mga taong nagdiriwang para sa amin, ngayon, kami na lang ni Adrian.Asawa ko na siya.Napatingin ako sa wedding ring sa daliri ko habang nakaupo sa gilid ng kama. *Mrs. Hayes.* Napangiti ako nang bahagya, ang bilis ng lahat. Parang kahapon lang, hindi ko alam kung saan papunta ang buhay ko, at ngayon, asawa na ako ni Adrian. “Serena?” Napalingon ako, nasa doorway si Adrian.Wala na ang formal suit niya. Nakasuot na lang siya ng puting polo at dark pants, bahagyang magulo ang buhok. Pero kahit ganoon, hindi ko pa rin maiwasang mapangiti nang makita siya. “Hi, husband.” Napangiti siya. “Hi, wife.” Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko ilang segundo kaming tahimik. Then he took my hand. Tinitigan niya ang wedding ring ko.

Serena’s POV Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas para umalis sa harap ng pintuang iyon. Ang alam ko lang, ayokong marinig pa ang kahit anong sasabihin nila. Tuluyan akong umalis at nag pasyang umuwi na lamang, narinig ko pa Ang pag tawag Ng butler sakin, pero di ko ito pinansin at diri-diritsong umalis. Pinunasan ko agad ang mga luha ko, diko alam kung napansin ito ng butler pero Wala na ako paki alam dun. Ayoko muna makita ako ni Adrian Ng ganto. Kung haharap ako sa kanya ngayon, alam kong hindi ko mapipigilan ang sarili ko. Baka sigawan at sampalin ko siya. O baka mas malala—baka tanungin ko siya kung bakit niya piniling magsinungaling sa akin sa loob ng napakahabang panahon. Kaya napag pasyahan kong piliing umalis, tahimik, magpapanggap wala akong narinig, walang alam na kahit ano..

Serena’s POVHindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa loob ng sasakyan.Nasa passenger seat ang lumang phone ni Sebastian.Sa kamay ko naman ang memory card na ibinigay ni Nate.Isang maliit na bagay.Pero pakiramdam ko, hawak ko ang mismong sagot sa lahat ng tanong na ilang taon kong dala.Huminga ako nang malalim.Hindi ako handa.Pero pagod na akong matakot.Isinaksak ko ang memory card sa phone.May isang video file.**11:18 PM — LAST RECORDING**Nanlamig ang mga daliri ko.Pinindot ko ito.Mabilis na nag-black ang screen bago lumitaw ang isang madilim na lugar. May mahinang ingay ng hangin at pagkatapos narinig ko ang boses ng kapatid ko.“Serena…”Napahawak ako sa bibig ko.**Sebastian.**Boses niya.Totoo.Buhay.Parang ilang segundo lang ang lumipas mula noong huli ko siyang narin

Serena’s POVHindi ako makapagsalita. Nakatitig lang ako sa litrato sa screen ng phone ko.Si Sebastian.Si Adrian.At isang lalaking hindi ko kilala.Pero may isang pangalan na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.**Daniel Hayes.**“Adrian's brother?” tanong ko.Tumango si Nate.“Half-brother.”“Bakit hindi ko siya kilala?”“Because he disappeared years ago.”“Disappeared?”“Yes.”Napailing ako.“Paano naging posible na may kapatid si Adrian na hindi ko man lang narinig?”“Because the Hayes family erased him from the picture.”Napatingin ako sa kanya.“Why?”“That's what we're trying to find out.”Hindi ako natuwa sa sagot.“Hindi na ako naghahanap ng clues, Nate.”Tumayo ako.“Gusto ko ng pangalan. Gusto ko ng address. Gusto ko ng kahit anong magdadala sa akin kay Daniel.”

LUCAS’ POV “Adrian…” Hindi ko maalis ang tingin ko sa screen ng phone niya. **DON’T GIVE HER THE VIDEO.** **OR SERENA WILL DIE BEFORE SHE CAN WATCH IT.** Dalawang mensahe. Pero sapat na iyon para biglang bumigat ang buong opisina. Tahimik si Adrian habang nakatitig sa screen. Hawak niya ang maliit na black case na may lamang USB. The original video. The video he'd been hiding for years. “Who sent this?” tanong ko. “Unknown number.” “Can you trace it?” “I’ll try.” Kinuha niya ang phone niya, pero mabilis kong hinawakan ang braso niya. “Wait.” Napatingin siya sa akin. “Think first.” “Lucas, Serena is out there.” “I know.” “She has no idea what she's dealing with.” “Exactly. Kaya hindi ka pwedeng basta pumunta sa kanya.” Napailing siya. “You think I shou