Todos los capítulos de Wrong Chase: Capítulo 21 - Capítulo 30

Sinamahan ako ni Mommy Sonya sa magiging kwarto ko. Pagkarating ay agad akong namangha at nakanganga kong pinagmasdan ang magiging kwarto ko. Isang queen sized bed ang tumambad sa pagkapasok na pagkapasok ko. Kulay puti ang comforter na may desinyong bulaklak na gumamela. Sa tabi ng kama ay naroroon ang bedside table kung saan nakalagay ang lampshade.Mayroon ring napakalaking flatscreen tv sa harapan nito. Magiging buhay prinsesa nga ako kapag nagkataon.“Wala pang masyadong laman ang walk in closet mo't uutusan ko si Manang Lilia na ipagbili ka ng mga kailangan mo. Take a rest, anak and we'll call you later for dinner.” Tipid siyang ngumiti sa akin saka niya ako tuluyang iniwan sa napakalaki kong kwarto.Agad akong tumalon pahiga sa malambot na kama saka iyon marahang hinaplos.Hindi ako makapaniwala. Ang akala ko ay matatagalan pa bago ko sila makilala. Pero heto at nandito na agad sa bahay kung saan ako nararapat.Nakatulugan ko ang pagmumuni-muni. Nagising lamang ako ng marinig a

Maaga akong nagising kinabukasan. Sino ba namang hindi magigising sa lakas ng boses ni Kuya Diego?"LITTLE SISTER! GISING NA!" sigaw niya mula sa labas ng pinto.Alam niyo 'yong feeling na parang may glue ang mga talukap mo na parang kayhirap dumilat? Gano'n 'yong nararamdaman ko ngayon. Hindi ko alam kung bakit antok na antok ako."Kelsi, come on!" sabi niya na ngayon ay rinig kong nasa malapit ko lang. Mukhang nasa tabi ko lang siya."Mm... Sandali lang.""Breakfast is ready. Naghihintay na sina mommy at daddy sa dining table. I bet, hindi mo gugustuhing mapagalitan ni daddy sa pagiging late."Agad akong nagmulat ng mga mata at mabilis na bumangon."Istrikto ba si daddy?" sa nanlalaking mga mata ay tanong ko kay Diego. Mas lalo pang nanlaki ang mga mata ko nang nakita kong pormadong-pormado na siya. Bagong ligo, nakapantalong at puting polo shirt na may tatak na maliit na kuneho.Imbis na sagutin ako ay nagngising aso lamang siya saka agad na lumabas ng kwarto ko.My goodness! Kahit

Kumunot ang noo ko. Agad kong pinanlisikan ng mata si Ulan. Nakapameywang ko siyang hinarap."Anong sabi mo?""Orange chevrolet corvette, Judy. Here's the key." Imbis na pansinin ako ay si Judy ang hinarap niya."Okay po, Mr. Moreno. Let's go everyone!" pag aaya ni Judy sa mga kasama niya na otomatiko namang sumunod sa kanya."Bakit mo pa sila hinayaang bitbitin ang mga 'yon at dalhin sa kotse mo? Kung pwede naman nating bitbitin 'yon!" sabi ko kay Ulan nang naiwan kaming dalawa."Bakit? Sa tingin mo ba nagbibitbit ako ng gano'n kabigat?"Napataas ang dalawa kong kilay at mangha akong napatitig sa kanya. Hindi ako makapaniwala. Pasarap lang sa buhay ang alam niya!He smirked. "At para sa 'yo pa talaga? No fucking way!"Ginantihan ko din siya agad ng nakakainsultong ngisi. Naiinis ako sa pagmumukha niya.Nilagpasan ko siya at aalis na sana ako pero nahawakan na naman niya ako sa braso ko."And where are you going?"Pinagtaasan ko siya ng kilay. "Uuwi."Ngumisi na naman siya. "Alam mo b

Gustuhin ko mang magdilat ay hindi ko magawa. Para akong natuod sa kinauupuan ko. What the hell is he saying?“We have to be the closest. . . We have to make things work,” dagdag niya pa.Baliw na yata 'tong taong ito.Nakarinig ako ng iilang katok sa bintana ng kotse na nasa side ko kaya doon na ako nagpasyang magmulat ng mata at magbuga ng hangin. Lumipad agad ang paningin ko kay Ulan na lumalagpas ang paningin sa akin.“What are you two still doing there?”Napalingon ako kay mommy. Nagpang-abot ang aming mga mata ng ilang sandali bago ito naglipat ng tingin kay Ulan na nasa driver's seat.“Florence, kanina pa umuwi ang mommy mo. Umuwi ka na rin at maghanda sa party. You have to be there. Hindi ka pwedeng mawala,” sabi ni mommy sabay ngiti kay Ulan.“Darating po ako, tita.”Ngumiti pa si mommy bago lumayo sa pinto upang makalabas ako. Lumingon ako kay Ulan at isang ngiti ang iginawad niya sa akin na hindi ko nasuklian. Nagtagal siya ng ilang sandali dahil diniskarga pa ng mga katulo

“Oh! She's finally here. Kelsi, anak this is Mr. and Mrs. Lim,” pagpapakilala ni mommy sa mag asawang nasa kanyang harapan.Lim. Gaano ba karami ang may apelyidong Lim? Sila marahil ang parents nina Sidney at Tairon.Ngumiti sa akin ang lalaking Lim na agad ko rin namang sinuklian ng ngiti. Maging ang babaeng Lim ay tumingin at ngumiti rin sa akin. Pero hindi na muli pang nag iwas ng tingin.Nailang akong bigla.Mabuti na lamang at dumating si Ulan kaya napunta roon ang atensyon nila.Pero ako naman ngayon ang napatitig sa kanya. Hindi tulad ni Mommy Sonya ay mukha siyang mabait. Masyadong soft ang facial features niya na iisipin kong wala siyang naging kasalanan sa mundo.“Nasaan ba ang mga anak ninyo?” tanong ni daddy.“They're not coming. Alam niyo naman... Masyadong busy ang mga 'yon,” sagot ni Mrs. Lim.“I'm so happy at nandito na ulit si Kelsi. You know, ang akala talaga namin ay matagal na siyang namaalam,” litanya ni mommy habang nakaangkla ang braso sa akin. Nakangiti siya sa