บททั้งหมดของ Wrong Chase: บทที่ 31 - บทที่ 40

Ibinalik ko sa kanya ang cellphone niya saka ko kinuha ang PE uniform ko.Maging sa pagbibihis ay hindi mawala-wala sa isip ko na nasa news na kami agad. Siguradong anytim ay puputok ang balita dito sa school.Ang ikinakatakot ko ay ang mararamdaman ni Sidney kapag nalaman niya ang tungkol dito. Hindi ko alam kung bakit. Hindi naman kami magkaibigan pero may kung ano sa aking gusto siyang protektahan. Ang wierd ko!Wala na si Chel pagkalabas ko. Pero isang malakas na sampal ang sumalubong sa akin."MANG AAGAW KA TALAGA NO!" sigaw sa akin ni Sidney. May kasama siyang tatlong babae na ngayon ko lang nakita. Pinipigilan siya ng mga ito sa tuwing akma siyang susugod sa akin."Wala akong inaagaw sa 'yo!"Sarkastiko siyang natawa. "Kababalita nga lang. Fiancé mo na ang boyfriend ko!""Sino bang boyfriend ang tinutukoy mo?"Mas lalo pa siyang natawa."Maang-maangan ka talaga no? Tapos ang landi mo pa!" Dahan-dahan siyang pumalakpak habang umiiling din ng dahan dahan. "Ang galing!""Naghiwala

“Ayos ka lang?”Lutang man ay pinilit ko ang sarili kong lingunin ang mga kaibigan kong dinulugan na ako sa table ko.“Woah! Kinikilig pa rin ako!” Nailipat ko ang paningin ko kay Curly nang marinig ko ang tili niya. Kitang kita ko kung paano niyang paypayan ang sarili niya na para bang siya'y naiiinitan.Napabuga ako ng hangin saka pasiring na inilipat ang paningin sa kanila.“Saan ka naman kinilig?”“Aba! Sa paraan pa lang ng pagtitig at paghaplos niya sa 'yo...” ani Chel habang nakapikit at hinahaplos ang kanyang pisngi, ginagaya ang paraan ng paghaplos ni Ulan sa pisngi ko kanina. “At 'yong kiss! Ahh! May feelings siya sa 'yo, Kelsi!” tili niya.Napuno ng tili ang lamesa namin. Nawalan ng pakialam ang mga kaibigan ko sa kung sinumang makarinig sa ingay nila.Natawa ako't napapailing. Kung alam lang nila na halos isumpa na ako ng lalaking 'yon. Mahal na mahal kaya no'n si Sidney. At sigurado akong sa pagkakataong ito ay nag iisip na siya ng plano sa kung paanong makukuha ang mana n

“O-oo naman.”“And one more thing... Stay away from Florence because he's mine,” sabi niya bago ako nilagpasan at naunang lumabas ng CR.What? But he's my fiance!Nais ko pa sana siyang habulin at sabihing hindi naman niya pagmamay-ari si Ulan. Pero para saan pa? Para ko lang ding ipinakita sa kanya na nakikipag-agawan ako kahit na ang totoo ay hindi naman talaga.Ang tagpo naming iyon ni Sidney ay hindi na nawala pa sa isip ko. Lumipas na ang ilang araw pero iyon pa rin ang nasa isip ko. Nakokonsensya ako. Para bang may nagsasabi sa akin na sabihin ko ang katotohanan at isiwalat ang sekreto ni Tanya Lim. Pero sa tuwing naiisip ko ang sinabi sa akin ni Sidney ay napapaisip ako kung anong karapatan kong makialam sa problema ng pamilya nila.“Miss Guttierez!”Agad akong napatayo matapos marinig ang apelyido kong isinigaw na naman ng professor na nasa harap. Nanlalaki ang mga mata at habol ko ang aking hininga dulot ng kaba habang sinasalubong ang seryosong mga mata ni Aldrin.“Kanina pa

Naiwan akong nakatulala pa rin sa pwesto niya kanina. Naikunot ko ang noo ko. Ako ba talaga si Kelsi?Napahawak ako sa kwintas na suot ko. Tama ba talaga ang pamilyang inuwian ko? Doon ba talaga ako nararapat? Guttierez ba talaga ako?“Hoy! Anong ginawa sa 'yo ni Sidney ha?” si Chel na bigla na lang sumilip sa mukha ko.“Ayos ka lang ba, Kelsi?” si Chubby.“Hindi talaga mapapagkatiwalaan ang magandang mukha no'n!” si Curly.Isa-isa ko silang tiningnan. Si Chubby ay magkaiba man sa maraming bagay maging sa appearance ay may mga aspeto namang masasabi mo pa rin magkapatid sila.I bit my lower lip. “Sabihin niyo nga sa akin, magkamukha ba kami ni Sidney?”Bakas sa kanilang mga mukha ang pagkagulat, nagtataka kung bakit gano'n na lang ang naging tanong ko.“Bakit mo naman naitanong 'yan?” ani Chel na nag iwas ng tingin sa akin.“Hindi no!” si Curly.“Mas maganda ka do'n,” si Chubby.“Bakit, Kelsi?” muling tanong ni Chel.Ilang sandali pa akong nakatingin sa kanila bago ako umiling at ngum

“I-Ipinapatay sila?” nanginginig ang boses na sambit ko. Hindi ko napigilan ang tuloy tuloy na pagbuhos ng mga luha ko.Naaalala ko pa kung paano silang nasawi sa aksidenteng kinasangkutan namin.Naglipat ako ng tingin kay Sir Tairon nang hawakan niya ang isa kong kamay na nakapatong sa lamesa.“Paano po nangyaring ako po ang kapatid niyo? Noong nakita ako nina nanay ay may suot-suot akong kwintas.”I took out the necklace I am wearing. Gulat na napatingin doon si Sir Tairon at Sidney.“Kuya...” si Sidney.Hindi nakaligtas sa paningin ko ang paglunok ni Sir Tairon.“Hintayin na lang natin ang result ng test. For now, ihahatid ka namin sa school dahil siguradong hinahanap ka na ni Diego.”Hinatid nga nila ako pabalik sa school. Malayo pa lang ay tanaw ko na si Kuya Diego na naglalakad ng pabalik-balik sa harapan ng kanyang sasakyan habang panay ang pagtipa niya sa cellphone niya.“Dito ka na lang namin ibababa baka makita ka ni Diego na kasama kami. Magkagulo pa,” sabi ni Sir Tairon.S