บททั้งหมดของ บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): บทที่ 21 - บทที่ 30

ไฟบนทางเดินดับลงทั้งแถบในชั่วพริบตา ความมืดแผ่เข้าปกคลุมหน้าห้องพักจนเหลือเพียงแสงสีซีดจากเครื่องมือข้างเตียง ริสานิ่งค้างอยู่กับที่ ดวงตาจับจ้องประตูกระจกซึ่งสะท้อนเงาของคนในห้องอย่างพร่าเลือน ร่างหญิงชุดขาวที่เคยยืนอยู่ตรงปลายทางเดินหายไปแล้ว แต่เสียงหัวเราะแผ่วต่ำกลับยังคงลอยอยู่ในอากาศคล้ายไม่ได

เมฆินทร์ไม่เชื่อคำตอบนั้นแต่ไม่ได้ซักต่อ เขาเพียงเหลือบมองอาคารโรงพยาบาลผ่านกระจกอีกครั้ง ก่อนหยิบผ้ายันต์แผ่นหนึ่งออกจากย่ามมาวางไว้บนหน้าปัดรถตรงกึ่งกลางระหว่างคนทั้งคู่ ปลายนิ้วแตะลงบนอักขระสีแดงซึ่งเขียนอยู่กลางผืนผ้าแล้วหลับตาลงเพียงชั่วครู่ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับบริกรรมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ถ้อ

ริสาพยายามขยับตัวนั่งตรงขึ้นแต่ความเจ็บปวดกลับแล่นผ่านหน้าท้องจนต้องยกมือกดไว้แน่น เมฆินทร์ก้าวกลับมาใกล้โดยอัตโนมัติแต่เธอกลับยกมือห้ามก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัว“ฉันไม่ต้องการยื้อเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องวิ่งกลับไปโรงพยาบาล หรือรอให้มันตามมาลากฉันออกไปอีก”“การลงยันต์ไม่ได้หมายความว่าทุก

เมฆินทร์ใช้เวลาอยู่ในห้องเก็บตำราเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงเปิดปิดหีบไม้กับเสียงพลิกหน้ากระดาษเก่าดังลอดออกมาเป็นระยะๆ ขณะที่ริสายังคงนั่งพิงหัวเตียงอยู่ภายในห้องเดิม ความเจ็บปวดจากรอยดำเพิ่มขึ้นทุกขณะ จากเดิมที่คล้ายเปลวไฟแล่นอยู่ใต้ผิวหนัง บัดนี้มันกลับเต้นตุบๆลึกเข้าไปถึงกระดูก ทุกครั้งที่ลมหายใจขยั

หยดเลือดสีแดงเข้มแผ่กระจายบนผิวสีดำเป็นวง ก่อนค่อย ๆ จมหายลงไปอย่างช้า ๆ ทันใดนั้น เปลวเทียนทั้งเจ็ดเล่มบนหิ้งครูก็ลุกสูงขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองสาดวาบไปทั่วห้อง เงาของเครื่องบูชาบนผนังทอดยาวและสั่นไหวราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้นลมเย็นระลอกหนึ่งพัดผ่านเรือนทั้งที่ประตูและหน้าต่างยังคงปิ