บทที่ 2

ดอกเบี้ยและหนี้สินส่วนตัวของเขา ที่เจ้าหล่อนต้องรับผิดชอบและชดใช้ให้อย่างคุ้มค่า กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีข้อแม้

ผู้ให้ไม่ต้องการดอกเบี้ยแม้เพียงสลึง

แต่เขาในฐานะผู้ดูแลผลประโยชน์ในเวลานี้ จะเรียกร้องคืนให้สาสมเลยทีเดียว

“แล้วดอกเบี้ยล่ะ” เมฆินทร์เอ่ยถามคำแรก

“ในสัญญาคุณลุงระบุไว้ว่าไม่มีการคิดดอกเบี้ย” อรรัมภาเอ่ยถึงสัญญาที่ตนเองอ่านมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

“นั่นเพราะพ่อใจดีเลยไม่คิดดอกเบี้ยแม้แต่บาทเดียว แต่นี่มันก็แปดปีแล้ว เธอคิดบ้างไหมว่า ถ้าเงินก้อนนี้นอนนิ่งๆ อยู่ในธนาคารมันจะเกิดดอกออกผลอีกเท่าไร หรือถ้าฉันเอาไปต่อยอดทำมาหากินอย่างอื่น มันจะงอกเงยขึ้นมาอีกขนาดไหน”

“คุณจะคิดดอกเบี้ยอย่างไรคะ” หญิงสาวถามอย่างใจเย็น

แม้จะไม่ได้เผื่อใจมาก่อนว่าจะมาเจอเขา แต่เมื่อต้องพบหน้ากันอรรัมภาก็ไม่หวาดหวั่น แม้ว่าในใจจะคอยบอกตัวเองให้มีสติตลอดเวลาในยามที่ต้องพูดจากับเขา

“เธอคิดว่าฉันควรคิดดอกเบี้ยที่เรตธนาคารดี หรือที่คนอื่นใช้กันทั่วไปดี หรือว่าคิดเป็นผลกำไรที่ฉันควรได้จากการเอาเงินก้อนนี้ไปลงทุนดี” เขาย้อนถาม

“แล้วแต่คุณเลยค่ะ คุณต้องการดอกเบี้ยเท่าไรก็ว่า ฉันจะให้ทนายร่างสัญญาแล้วผ่อนคืนใช้ให้ตามข้อตกลงกัน” อรรัมภาเอ่ยอย่างใจเย็น

“ผ่อนคืนใช้” ชายหนุ่มหัวเราะลั่น สายตาจ้องมองคนที่พูดอย่างขบขัน

“ยืมเงินไปเกือบสิบปี พอทวงถามดอกเบี้ยก็บอกว่าจะผ่อนคืนใช้ให้ นี่เธอเห็นฉันเป็นมูลนิธิหรือไง ถึงได้คิดว่าจะต้องสงเคราะห์กันตลอดเวลา”

“คุณ” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวกับคำดูถูกของเขา

อรรัมภาเม้มปากแน่นพยายามข่มอารมณ์ไม่ตอบโต้ ทางที่ดีควรรีบบอกให้อำพลรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อแก้ไขปัญหานี้ให้จบๆ โดยเร็วจะดีกว่า

“เรื่องดอกเบี้ยฉันจะกลับไปบอกพี่อำพล และให้ทนายมาคุยกับคุณ ส่วนเรื่องของฉัน” หญิงสาวเปิดกระเป๋าหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลยี่นส่งให้เขา

“กรุณาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยด้วยค่ะ”

“อะไร” เขาถามกลับทันควัน

“ใบหย่า”

เมฆินทร์มองหน้าสุภาพสตรีที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามด้วยสายตาสงบนิ่ง ทั้งที่ภายในใจเดือดดาลเป็นอย่างมาก อรรัมภากล้ามาขอหย่าทั้งที่ไม่มีสิทธิ์

จากที่คิดว่าจะไม่เอาเรื่องแค่กวนประสาทเล็กน้อยพอให้สะใจ เห็นทีว่าเขาคงต้อง ‘เอาคืน’ ให้สาสม คุ้มค่ากับสิ่งที่สูญเสียไปทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง เวลาหรือแม้แต่อิสรภาพ

“คุณต้องการให้ผมเซ็นหย่าให้” เมฆินทร์มองซองสีน้ำตาลด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทีไม่ยินดียินร้ายกับคำขอของคนที่เอ่ยเลยแม้แต่น้อย

“ค่ะ” อรรัมภารับคำเสียงดังฟังชัด

“ผมไม่เซ็น”

นอกจากไม่รับแล้วยังไม่สนใจ เดินหนีไปนั่งอย่างสบายอารมณ์ที่โซฟากลางห้อง เป็นอรรัมภาที่ต้องเดินตามเขาไปพูดเรื่องสำคัญนี้ต่อ

“ฉันไม่คิดว่า คุณจะอยากเก็บสิ่งนี้ไว้ผูกมัดตัวเองหรอกนะคะ”

“รู้ด้วยเหรอว่าผูกมัด” เมฆินทร์ย้อนถามน้ำเสียงเย้ยหยันในที

“ฉันสูญเสียผลประโยชน์ของตัวเองเพราะเธอมาเท่าไร แล้วเธอเป็นใครถึงได้มาชี้นิ้วสั่งคนอื่นให้ทำโน่นทำนี่ได้ตามใจชอบ ทำไม หรือว่าตอนนี้มีที่เกาะใหม่แล้วก็เลยอยากเอาตัวไปนำเสนอ รอบนี้กี่ล้านล่ะ แล้วต้องเสียดอกเบี้ยหรือเปล่า”

“คุณ” อรรัมภาหน้าร้อนกับคำพูดกึ่งดูถูกเสียดสีของเขา

“สิบล้านกับระยะเวลาแปดปี ไม่มีดอกเบี้ยแม้แต่สลึงเดียว ตัวเองเป็นฝ่ายได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง ใช้นามสกุลฉันเป็นใบเบิกทางให้ธุรกิจของตัวเองเติบโต ใจคอเธอไม่คิดจะตอบแทนฉันบ้างเลยหรือไง”

“ถ้าคุณต้องการดอกเบี้ย ฉันจะบอกพี่ชายให้” อรรัมภาเข้าใจเรื่องผลประโยชน์เป็นอย่างดี

ความจริงแล้วครอบครัวของเธอ สำนึกในบุญคุณที่บิดาของเมฆินทร์ช่วยเหลือมาตลอด คุณลุงสันต์ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องเงินที่ยืมไปแม้แต่นิดเดียว

และย้ำชัดเจนว่าไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน นอกจากการรับตัวอรรัมภาเข้ามาในครอบครัวในฐานะลูกสะใภ้

เหตุการณ์ในตอนนั้นอรรัมภาไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับเมฆินทร์ และรู้ว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้ยินยอมเช่นกัน ถึงแม้ทั้งคู่จะรู้จักและเคยเห็นกันมาในฐานะลูกเพื่อนพ่อ แต่ก็ใช่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะรักใคร่กลมเกลียวกันแต่อย่างใด

เมฆินทร์โลดโผนและเข้ากันได้ดีกับอำพลพี่ชายของเธอ และมองอรรัมภาว่าน่าเบื่อ อ่อนแอต้องคอยดูแลตลอดเวลา ยิ่งวันที่ทั้งคู่พบหน้ากันตอนจดทะเบียนสมรสนั้น อรรัมภาจำสายตาเย็นชาที่เชือดเฉือนเข้าไปในหัวใจได้เป็นอย่างดี

เมฆินทร์ถูกตามตัวกลับมาจากอเมริกาเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวนอกจากจรดปากกาเซ็นชื่อแล้วลุกเดินออกไป

นับจากวันนั้นอรรัมภาก็ไม่เคยพบหน้าเขาอีกเลย ได้ยินแต่เรื่องราวของสามีในทะเบียนสมรส ผ่านการบอกเล่าของบิดาเป็นระยะ

แม้ว่าทั้งคู่จะผูกมัดกันด้วยทะเบียนสมรส แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลยนอกจากเป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียว

อรรัมภารู้ว่าเขาเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ควงคนโน้นคนนี้ไม่ซ้ำ เริงร่ามีความสุขตามประสาชายโสดมาตลอด ก็ไม่แปลกหรอกนะ ในเมื่อเมฆินทร์เป็นผู้ชายสมบูรณ์แบบเช่นนี้