บทที่ 5

ห้องนอนที่เมฆินทร์ให้หญิงวัยกลางคนพามาอยู่บนเรือนไม้ที่เพิ่งเดินลงมาเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าเขาเกิดเปลี่ยนใจอะไรถึงได้สั่งให้จัดห้องไว้ให้ตรงข้ามกับห้องนอนของตัวเอง นั่นไม่เท่ากับในนั้นมีทุกอย่างที่ต้องการแม้แต่ข้าวของส่วนตัว

“ฉันคงไม่ต้องใช้ของพวกนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้พี่ชายฉัน...” อรรัมภายังไม่ทันอธิบายจบเมฆินทร์ก็ขัดขึ้นเสียก่อนว่า

“ให้ที่อยู่ไปแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ

“ยังค่ะ คิดว่าพรุ่งนี้ก่อนส่งคงโทร.มาถาม ฉันว่าจะถามคุณอยู่” หญิงสาวตั้งใจจะถามเรื่องนี้อยู่พอดี

“งั้นก็ไม่ต้อง ของพวกนี้เธอคงใช้ได้ น่าจะพอดี อีกอย่างกว่าจะส่งไปส่งมาพอดีบ้านฉันคงมีกลิ่นเน่าแน่” เมฆินทร์พูดพลางชำเลืองมองมาที่ตัวเธอเล็กน้อย อรรัมภาทำหน้างงแต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเขาเอ่ยต่อว่า

“เก็บโทรศัพท์แล้วใช่ไหม” เขาถามพลางมองมาที่มือของหญิงสาว อรรัมภายังถือโทรศัพท์ของตัวเองไว้คงเดิม

“ของส่วนตัวฉัน คงไม่รบกวนคุณมากใช่ไหมคะ”

“อยู่ที่นี่ไม่มีส่วนตัว มีแค่เรื่องของเจ้านายเท่านั้น” เมฆินทร์ไม่พูดเปล่า ตรงเข้ามาหยิบโทรศัพท์จากมือหญิงสาวหน้าตาเฉย

“นี่ คุณ” อรรัมภาไม่ทันตั้งตัว ว่าไปไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำเช่นนี้ต่างหาก

“เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเริ่มงานได้แล้ว” เมฆินทร์เอ่ยเสียงเข้ม เขาเก็บโทรศัพท์ไม่ได้มีจุดประสงค์ร้าย แต่อยากเช็กอะไรบางอย่างเท่านั้น

“งานอะไรคะ” หญิงสาวปรับความคิดตามไม่ทัน

“อ้าว ก็อยู่ที่นี่ในฐานะทาสของฉันไม่ใช่เหรอ แล้วหน้าที่ทาสต้องทำอะไรบ้าง” เขาย้อนถามหน้าตาย

เอาจริงเหรอ อรรัมภาไม่คิดว่าเขาจะจริงจังกับคำว่า ‘ทาส’ ในยุคสองพันนี้

ตกลงให้อยู่ที่นี่เพื่อให้รับใช้ โดยถือว่าเป็นดอกเบี้ยที่ขาดทุนไปตลอดแปดปีงั้นซิ

ก็ได้ เธอก็ไม่ได้อยากได้ชื่อว่าติดหนี้บุญคุณนักหรอก จะให้ทำอะไรก็เชิญ...

“ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” อรรัมภาถามอย่างจริงจัง

“ฉันจะค่อยๆ บอกทีละอย่าง รับรองว่าตั้งแต่ลืมตาตื่นจนเข้านอน เธอได้ทำทุกอย่างแน่ อรรัมภา แต่ตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เข้าครัวซะ” เขาออกคำสั่งแรกต่อไปอีกว่า

“ข้าวเย็นฉันต้องได้กินภายในสิบห้านาทีนี้” พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้อรรัมภามองตามอย่างไม่เข้าใจ สิบห้านาทีจะทำอะไรได้นอกจากอาหารง่ายๆ ที่สำเร็จรูปทันใจ

อรรัมภามองของที่อยู่ในตู้เย็นกับเวลาที่เขากำหนดไว้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาประดิดประดอยทำอะไรอร่อยๆ หรือโชว์ฝีมือการเข้าครัวแน่

นางแช่มทำหน้าหนักใจ เพราะรู้ว่าถ้าทุกอย่างไม่เป็นตามเวลาที่คนกำหนดบอกแล้วล่ะก็ รับรองว่าคงได้เห็นระเบิดลูกใหญ่ก่อนเข้านอนเป็นแน่

“คุณจะทำอะไรคะ” หญิงวัยกลางคนถามอย่างเห็นใจ

หลังจากบอกรายละเอียดทุกอย่างให้อรรัมภารู้ ตามคำสั่งเจ้าของบ้าน ในครัวมีแต่ของสดที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

“ก็คงต้องเป็น” หญิงสาวกวาดตามองไปที่ตู้ชั้นบนแล้วไม่พูดอะไรต่อ ลงมือทำตามความคิดโดยไม่ให้เสียเวลา

“เอ่อ คือ” นางแช่มทำท่าจะท้วงแต่ก็ชะงัก เพราะเหลือบมองนาฬิกาแล้วเหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีเท่านั้น

ท่าทางทะมัดทะแมงในการทำครัว บ่งบอกให้รู้ว่าอรรัมภาเชี่ยวชาญงานครัวแค่ไหน นางแช่มยืนมองเพลินจนลืมสังเกตไปว่ามีใครอีกคนมายืนดูอยู่ใกล้ๆ

“อุ๊ย” หญิงวัยกลางคนสะดุ้งเมื่อเห็นเมฆินทร์ยืนหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับ

แต่ครั้นจะส่งเสียงบอกคนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา ก็เจอสายตาพิฆาตของนายใหญ่จนต้องเดินตัวลีบออกไปจากห้องครัวเงียบๆ

“ทีนี้ต้องทำไงต่อคะป้า ต้องยกไปให้กินถึงที่เลยไหม”   อรรัมภาปิดเตาแก๊สเรียบร้อย มองนาฬิกาข้อมือแล้วพบว่าทันเวลาพอดี

“ก็ตั้งโต๊ะซิ” น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหันมอง เมฆินทร์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แต่สายตาจ้องอย่างเอาเรื่องเห็นได้ชัด

“ไหน ข้าวเย็นฉัน” เขาเอ่ยถาม

“นี่ค่ะ” อรรัมภาเลื่อนชามอาหารมาไว้ตรงหน้าเขา พร้อมกับเดินไปรินน้ำเย็นใส่แก้วมาวางให้

“อะไร” เมฆินทร์ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีเนื้อสัตว์ไข่และผักเต็มชามสีสันน่ากิน กลิ่นก็หอมยั่วน้ำลายดีเหลือเกิน ความจริงหน้าตามันก็น่ากินอยู่หรอก เพียงแต่...

“ให้ฉันกินมาม่าเนี่ยนะ” สีหน้าเขาเอาเรื่องแววตามีประกายของความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ค่ะ” อรรัมภาพยักหน้ารับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“ก็คุณบอกว่าต้องได้กินภายในสิบห้านาที ฉันดูทุกอย่างในครัวแล้ว เมนูนี้ดีที่สุดค่ะ”

“ดีที่สุดยังไง อย่างอื่นก็มีให้ทำอีกตั้งมาก” ว่าแล้วเจ้าของบ้านก็ลุกขึ้นเปิดประตูตู้เย็นออก

“ไข่ หมู ผัก ทำอย่างอื่นที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง หรือว่ามีฝีมือทำเป็นแค่นี้” ปลายเสียงเขายิ้มเยาะเย้ยในที

“ทำได้ค่ะ แต่สิบห้านาทีหุงข้าวไม่ทัน ทอดไข่ได้อย่างเดียว คุณจะกินแต่ไข่ทอดไม่มีข้าวไหมล่ะ ฉันทำให้ใหม่ก็ได้” อรรัมภาย้อนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

เมนูที่ทำให้ก็ไม่ได้ขาดสารอาหารเสียหน่อย แล้วเธอก็ไม่ได้ใส่ผงปรุงรสหมดซองด้วย กินไปเถอะน่า !

“โทษว่าฉันให้เวลาน้อยไปซินะ คงชินกับการโทษคนอื่นตลอดซิ”

“ฉันไม่ได้โทษใครทั้งนั้นค่ะ พูดตามความจริงเท่านั้น แล้วตกลงจะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินฉันจะได้เก็บ” อรรัมภาถามอีกครั้งด้วยท่าทางเอาจริง

เธอพอเดาอารมณ์ของเมฆินทร์ได้ออก ท่าทางเขาไม่ใช่คนเรื่องมาก ออกจะกินอยู่ง่ายเสียด้วยซ้ำ แต่ที่เรื่องเยอะ ร้องจะเอาโน่นนี่ คงเพราะอยากจะหาเรื่องแกล้งเสียมากกว่า