บทที่ 1.2

ทุกอย่างไม่ได้มาง่ายดาย เพราะเงื่อนไขที่คุณลุงสันต์ให้ไว้เป็นหลักประกันในเงินสิบล้านนี้ ทำให้ชีวิตของอรรัมภาเปลี่ยนไปจนกระทั่งทุกวันนี้

อรรัมภาเลี้ยวรถมาจอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้น ซึ่งจำได้แม่นยำว่าคือบ้านของคุณลุงสันต์ หญิงสาวดับเครื่องแล้วก้าวลงมามองหาว่ามีใครอยู่บ้าง

ในใจคิดว่าไม่ได้เจอคุณลุงผู้แสนอารีมาหลายปีนับจาก ‘วันนั้น’ ไม่รู้ว่าป่านนี้คุณลุงจะเป็นอย่างไรบ้าง

บ้านเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ อรรัมมาหันรีหันขวางมองหาว่ามีใครบ้าง ยืนอยู่สักพักจึงได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากทางด้านหลัง แล้วชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งก็เดินออกมา

"คุณลุงสันต์อยู่ไหมคะ" อรรัมภายกมือไหว้ทำความเคารพชายหญิงคู่นั้นอย่างนอบน้อม

“ไม่อยู่จ้ะ ไม่อยู่หลายปีแล้ว คุณมาหาท่านมีธุระอะไรหรือเปล่า” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถาม

“ฉันมีธุระกับคุณลุงนิดหน่อยค่ะ ว่าแต่จะพบคุณลุงได้ที่ไหน”

คำถามนี้ทำให้ทั้งสองหันมองหน้ากัน ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“คุณคือ คุณอรรัมภาใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ ฉันชื่ออรรัมภา” หญิงสาวพยักหน้ารับ นึกในใจว่าคนทั้งสองรู้จักชื่อตนได้ ก็อาจจะเพราะคุณลุงสั่งไว้ว่าจะมีคนมาหาหรือเปล่า

“ถ้างั้นเชิญนั่งรอก่อน เดี๋ยวผมจะบอกให้นายรู้ว่าคุณมาถึงแล้ว”

ชายคนเดิมเชื้อเชิญให้อรรัมภาเข้าไปนั่งรอที่ใต้ถุนบ้าน หญิงสาวนั่งรอสักพัก ชายคนดังกล่าวก็เดินออกมาบอกให้รู้ว่า

“นายบอกให้คุณรออยู่ที่นี่ กินข้าวกินน้ำให้เรียบร้อยแล้วอีกสักพักค่อยพบกัน” พูดจบหญิงวัยกลางคนก็ยกถาดอาหารพร้อมน้ำดื่มมาให้

อรรัมภาขอบคุณเบาๆ ด้วยรอยยิ้มและยกเพียงแก้วน้ำขึ้นดื่มเท่านั้น

ฟ้าใกล้มืดแล้วอรรัมภาเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อตอนนี้ยังไม่มีใครออกมาบอกอะไรเลยสักอย่าง หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปเดินมารอว่าเมื่อไรจะมีใครมาบอกอะไรว่าจะเอาอย่างไรต่อไป แล้วสักครู่ชายหญิงคู่เดิมก็เดินออกมาหา

“นายบอกว่าให้คุณไปพบที่ไร่” หญิงวัยกลางคนเอ่ย

“ไร่ ที่ไหนคะ” อรรัมภาถามด้วยความแปลกใจ

ปกติแล้วเธอมาพบคุณลุงสันต์ก็แต่ที่บ้านหลังนี้ ไม่เคยไปเหยียบที่ไร่เลยสักครั้ง

“คุณขึ้นรถไปกับพวกเราเถอะค่ะ” หญิงวัยกลางคนเดินนำหน้าไปก่อน

“เดี๋ยวค่ะ ฉันขับรถตามไปก็ได้ ว่าแต่ทำไมคุณลุงไปอยู่ที่ไร่ล่ะคะ หรือว่างานเยอะมาก ถ้างั้นไว้วันหลังฉันไปหาที่ไร่ก็ได้ พวกคุณบอกทางไปไร่มาก็พอ”

“บอกไปคุณก็ไปไม่ถูกหรอกค่ะ แล้วรถก็ไม่ต้องขับไปหรอก ทางเข้ามันขรุขระเดี๋ยวรถแพงๆ ของคุณจะเสียหายเปล่าๆ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับตามไปดีกว่า”

อย่างไรเสียอรรัมภาก็ไม่อยากทิ้งรถไว้ที่นี่ เผื่อว่าคุยธุระเสร็จเร็ว เธอจะได้ตรงดิ่งกลับกรุงเทพฯไม่ต้องย้อนไปย้อนมาให้เสียเวลา

“ทิ้งไว้ที่นี่แหล่ะครับ รับรองว่าไม่หายแน่ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวจะมืดกว่านี้” ชายวัยกลางคนสำทับแล้วเดินนำไป อรรัมภาจำใจต้องเดินตามอย่างไม่มีทางเลือก

หญิงวัยกลางคนพูดถูกถนนลูกรังที่รถกำลังวิ่ง ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อมากมายเหลือเกิน ชนิดที่เรียกว่านั่งหัวสั่นหัวคลอนกันมาตลอดทางกว่าจะถึงไร่

อรรัมภาลงมายืนยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อย จากนั้นจึงเดินตามหญิงวัยกลางคนขึ้นไปบนเรือนไม้ที่เปิดไฟสว่าง

อรรัมภามองเห็นรูปภาพบานใหญ่ซึ่งเป็นรูปของคุณลุงสันต์ที่ตนคุ้นเคย ไม่ผิดแน่ที่นี่คงเป็นบ้านใหม่ของคุณลุง หญิงสาวค่อยโล่งใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด จึงเร่งฝีเท้าเดินตามหญิงวัยกลางคนไปให้เร็วขึ้น

“นาย”

อรรัมภาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็น ‘นาย’ ที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยเรียก ร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาล กางเกงยีนส์สีเข้มยืนอยู่กลางห้องโถง หญิงวัยกลางคนเหลือบมองอรรัมภาเล็กน้อยแล้วเดินหลบไป

สายตาคมที่จ้องมองผู้มาเยือนไม่กระพริบ ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยเหมือนไม่ยินดียินร้าย ต่อการพบหน้ากันในรอบแปดปี อรรัมภาตั้งสติแล้วก้าวเข้ามาหยุดยืน ก่อนจะเอ่ยขึ้นประโยคแรกว่า

“ฉันมาพบคุณลุง เพื่อจะเอาเงินที่คุณพ่อยืมไปมาคืนให้”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อรรัมภาถึงได้ต้องพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ประหม่า เธอรู้สึกว่ากว่าจะเอ่ยออกมาแต่ล่ะคำต่อหน้าเขาได้นั้น ช่างยากเย็นเหลือเกิน

เมฆินทร์ ... ชื่อนี้ … ผู้ชายคนนี้ …

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีหรือว่านานแค่ไหน เขาก็ยังทำให้อรรัมภาหวาดหวั่นในหัวใจได้เสมอ

แปดปีที่ผ่านมาแม้ไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้ง แต่ชื่อของเขาก็เหมือนเงาที่ตามตัวเธอไปตลอดเวลา

ไม่ว่าจะที่ไหน ... เมื่อไร …

หรือยามที่มีใครสักคนก้าวเข้ามาในชีวิต !

เมฆินทร์ ... จะเป็นเหมือนปิศาจที่ตามหลอกหลอน จนอรรัมภาไม่อาจเปิดหัวใจให้ใครได้เลยสักนิด

เขาไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากยกมือขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ว่ารอรับสิ่งที่อรรัมภาพูด

หญิงสาวเปิดกระเป๋าหยิบซองสีขาวที่ด้านในมีเช็คเงินสดซึ่งพี่ชายจัดการเตรียมไว้ให้เรียบร้อย เธอเดินเข้ามาใกล้เขาเรียกว่ายืนตรงหน้าเลยดีกว่า แล้วยื่นซองนั้นให้โดยที่สบตาอย่างไม่หวาดหวั่น

เมฆินทร์รับซองจดหมายแล้วแกะดูสิ่งที่อยู่ด้านใน เช็คเงินสดมูลค่าสิบล้านบาทไม่ขาดไม่เกิน หนี้สินที่ยาวนานกว่าแปดปีเต็ม ได้ถูกสะสางเสร็จสิ้นลงด้วยกระดาษแผ่นเดียวใบนี้แล้ว

แต่....