บทที่ 4

และฉันก็ไม่อยากทำให้พ่อต้องกลายเป็นคนผิดสัจจะ แต่ว่าเธอควรทำอะไรที่เรียกว่า เป็นการสำนึกบุญคุณครอบครัวฉันบ้าง”

“คุณต้องการให้ทำอะไรก็ว่ามาเลย ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงฉันยินดี” อรรัมภาเอ่ยจากใจจริง

“เธอพูดเองนะว่าจะทำ ถ้างั้นจงฟังให้ดี” เมฆินทร์เว้นวรรคเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาอรรัมภาแล้วเอ่ยว่า

“เอาตัวเองมาเป็นทาสของฉัน ทำได้ไหมล่ะ”

อรรัมภาหน้าชาทันที รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงมาที่กลางกระหม่อม ‘ทาส’ อย่างนั้นหรือ

แต่เมื่อเห็นสายตาเย้ยหยันดูถูกของเมฆินทร์ ที่คล้ายจะเยาะเย้ยเกียรติยศและศักดิ์ศรีของครอบครัวแล้ว

คำตอบเดียวที่เธอจะมอบให้เขานั่นก็คือ…

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างทระนง คำว่า ‘ทาส’ จากปากเขาแม้จะทำให้ตกใจเล็กน้อย แต่อรรัมภาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่จะขวัญหนีดีฝ่ออะไรง่ายๆ

ดวงตาคู่สวยมองประสานเมฆินทร์อย่างไม่หวาดหวั่น รู้ดีแก่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการทำให้เจ็บช้ำน้ำใจอย่างถึงที่สุด ก็เขามันคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่แล้วนี่

“คงไม่กล้าซินะ อ้อ ลืมไป เธอคงเคยแต่ชี้นิ้วสั่งคนอื่น หรือไม่ก็ออเซาะทำอะไรไม่เป็นต้องให้มีคนมาประเคนทำให้” เขายิ้มเยาะ พลางใช้สายตาพิจารณาผู้หญิงที่ยืนตรงหน้าอย่างไร้ความเกรงใจ

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะตกลงหรอกนะ ก็แค่...”

“ฉันตกลงค่ะ” น้ำเสียงอรรัมภาเด็ดเดี่ยวชัดเจน

“เพียงแต่คำว่าทาสของคุณมีความหมายอย่างไรบ้าง” คนถามมีใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการสะทกสะท้านใดๆ ออกมาทั้งสิ้น

“คนใช้ คนทำงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้า ทำงานในไร่ในสวน มีที่ให้อยู่ให้กินครบสามมื้อ” เขาพูดไปส่งๆ เพราะไม่ได้คิดมาก่อนว่าหญิงสาวจะรับปากง่ายดายเช่นนี้

“ระยะเวลาล่ะคะ” อรรัมภาถามเสียงเรียบอีกครั้ง

“หนึ่งเดือน สามเดือน อาจจะเร็วหรือนานกว่านั้น แล้วแต่ฉันจะพอใจ”

“ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวสวนกลับทันควัน

“ดอกเบี้ยธนาคารยังมีระยะเวลากำหนดชัดเจน ดังนั้นถ้าคุณต้องการให้ฉันจ่ายดอกเบี้ยตามที่คุณพูดแล้ว กรุณากำหนดระยะเวลาการเป็นทาสของฉันด้วย เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่เป็นการเอาเปรียบกันทั้งสองฝ่าย และคุณก็คงไม่ได้อยากเห็นหน้าฉันนานๆ หรอก”

“ก็ดี พูดตรงดี” เมฆินทร์พยักหน้าแล้วถามต่อว่า

“เรื่องเวลาฉันให้เธอกำหนดเองเลย คิดว่าตัวเองจะจ่ายดอกเบี้ยได้เท่าไรล่ะ”

“ในฐานะเจ้าหนี้ฉันให้คุณกำหนดดีกว่าค่ะ ตามแต่ที่คุณพอใจ แต่คุณต้องทำสัญญาว่าการที่ฉันยอมเป็นทาสตามคำสั่ง นี่คือดอกเบี้ยที่คุณต้องการและไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีก ตกลงไหมคะ”

“โอ้โห ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอต่อรองได้เก่งขนาดนี้ ก็ได้ ฉันตกลงตามนี้ เอาเป็นว่าสามเดือนแล้วกัน อย่างน้อยก็ให้ฉันได้อะไรกลับคืนมาบ้าง” เขาสรุปสั้นๆ

“ตกลงตามนี้ คุณทำสัญญามาได้เลย พร้อมเมื่อไรฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง” อรรัมภาพูดจบก็ทำท่าจะเดินหันหลังออกไป แต่เมฆินทร์เรียกไว้ก่อน

“เดี๋ยว จะไปไหน”

“กลับไปรอทำสัญญาไงคะ สัญญาคุณมาเมื่อไร ฉันค่อยมาใหม่”

“ใครบอกว่าจะทำสัญญา ที่เราคุยกันทั้งหมดนี่คือสัญญา พร้อมจะเริ่มงานเลยใช่ไหม” เมฆินทร์ย้อนถาม

“อะไรนะ แล้วฉันจะรู้ได้ว่าคุณทำจริงอย่างที่พูด”

“เสียเวลามาเกือบสิบปีไม่ได้สักบาท แถมตอนนี้ได้ตัวเธอมาเป็นทาสรับใช้ ก็ต้องเสียค่าข้าวค่าน้ำที่อยู่ที่กินให้ฟรีอีก เธอยังจะกล้าคิดว่าฉันจะผิดสัญญาอีกหรือไง” ชายหนุ่มทำเสียงเข้ม อรรัมภานิ่งไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า

“ฉันยังไม่ได้เตรียมตัว ไม่ได้บอกพี่อำพลไว้ ขอฉันกลับบ้านไปบอกพี่ชายก่อน แล้วฉันจะรีบมา”

“ไม่ได้ นี่คือเรื่องของฉันกับเธอ ไม่ได้เกี่ยวกับอำพลเสียหน่อย หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว” สีหน้าเขาอมยิ้มในที แต่อรรัมภามองแล้วรู้สึกว่ากำลังท้าทายกันมากกว่า

“คนอย่างฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจ”

ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงทางเดินไม่กี่ก้าวจากประตู ยังดีที่มีหน้าต่างสองบานที่หัวนอนพอให้รู้สึกได้ระบายอากาศ อรรัมภามองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจอนจะนึกขึ้นมาได้ว่า ต้องรีบบอกพี่ชายให้รู้ในสิ่งที่ตนตัดสินใจโดยพลการ

“อรไม่ได้คิดว่าลำบากอะไรเลยค่ะ อีกอย่างเขาคงไม่ได้อยากเห็นหน้าอรนานนักหรอก แค่สามเดือนเท่านั้น ว่าแต่พี่พลเถอะค่ะ ถ้าเขาเปลี่ยนใจอยากได้ดอกเบี้ยเป็นเงินทบต้นทบดอกขึ้นมา เราจะมีปัญหาหรือเปล่าคะ” อรรัมภากังวลเรื่องนี้มากกกว่า

บริษัทเพิ่งจะเริ่มเข้าที่ได้ไม่นาน แถมตอนนี้ยังมีสถานการณ์โรคระบาดที่ต้องเฝ้าติดตามและระมัดระวังตลอดเวลา แม้ว่าอำพลจะบอกว่าไม่มีอะไรน่าห่วง แต่อรรัมภาก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี

“พี่พลไม่ต้องห่วงนะคะ อรดูแลตัวเองได้ เพียงแต่มีเรื่องอยากรบกวนนิดหน่อยค่ะ ช่วยส่งเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวอรมาหน่อยได้ไหมคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ อรอยู่ได้ รับรอง”

แม้อำพลจะห่วงแต่ก็ต้องเชื่อใจว่าจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ที่สำคัญเขาเชื่อว่าอรรัมภาดูแลตัวเองได้ และเมฆินทร์ก็ไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารที่ไหน อย่างน้อยทั้งคู่ก็มีความผูกพันกันทางกฏหมาย อีกทั้งเคยเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

“ขอบคุณค่ะ งั้นส่งมาเลยนะคะ แค่นี้ค่ะพี่พล รักษาสุขภาพนะคะ” อรรัมภาจบการสนทนาเพียงแค่นี้เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า แล้วหันมามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าว่า ต่อไปจะใช้ชีวิตอย่างไรที่นี่

“คุณคะ” เสียงเคาะประตูเบาๆ ที่หน้าห้อง อรรัมภาเปิดมาก็พบว่าเป็นหญิงวัยกลางคนที่พาตนมาที่นี่

“มีอะไรคะ”

“นายให้มาตามค่ะ” นางก้มหน้าแล้วรีบหันหลังเดินนำไป อรรัมภาสงสัยแต่ก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี

“เอ่อ คุณคะ” หญิงวัยกลางคนร้องเรียกเธอไว้

“มีอะไรคะ” อรรัมภาหันมาถาม

“เอ่อ คือ นายให้มาเอาโทรศัพท์ของคุณค่ะ” นางแช่มแสนจะอึดอัดใจที่ต้องทำเช่นนี้

ว่าไปก็พอรู้คร่าวๆ ว่าอรรัมภาเป็นใคร เรื่องราวของสองคนพอได้ยินมาบ้าง แต่พอต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเช่นนี้ คนกลางอย่างตนก็พอหายใจหายคอไม่คล่องเหมือนกัน

“เอาไปทำอะไรคะ” หญิงสาวย้อนถามด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นท่าทีอึดอัดของคนตรงหน้า อรรัมภาก็รู้ว่าควรจัดการเรื่องนี้กับใครดีที่สุด