Alle Kapitel von คิวปิดสะกิดรัก: Kapitel 41 – Kapitel 50

เมื่ออรจิราเดินออกไปจากห้อง ไตรภพได้หันมาเอ่ยถามบุตรชาย “พ่อทำให้ติณณ์ลำบากใจหรือเปล่า” “หมายถึงเรื่องอะไรครับ” “อรจิรา อย่าเอามาเป็นอารมณ์เลยนะ เขาแค่หวังดีอยากให้เราอยู่พร้อมหน้ากันเท่านั้น” “จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง” “อย่าไปถือสาเลย ไว้พ่อจะเตือนเขาอีกที” “ก็ดีครับ เขาควรอยู่ในที่ของเขา เป็นเมียพ่อก็ใช่ว่าจะมีสิทธิมายุ่งวุ่นวายกับผมได้” อันที่จริงติณณภพก็ได้รับข้อมูลของอรจิราจากคุณอาทรมาบ้างอยู่เหมือนกัน แต่เดิมเธอมาสมัครงานในตำแหน่งเลขานุการของบิดา ซึ่งบิดาก็รับเธอเข้าทำงาน ทำไปทำมากลับคิดการใหญ่อยากที่จะเลื่อนขั้นจากเลขามาเป็นเมียแทน และก็ทำสำเร็จเสียด้วย ติณณภพไม่รู้สึกแปลกใจเลยว่าเหตุใดบิดาถึงเลื่อนขั้นอีกฝ่ายให้มาเป็นเมีย ก็ทั้งเล่นหูเล่นตา จริตแพรวพราวเสียขนาดนั้น ผู้ชายเจ้าชู้อย่างบิดามีหรือจะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ แต่กว่าจะมาหยุดที่อรจิรา บิดาของเขาก็มีเมียมามากมายจนนับไม่ถ้วน ทิ้งขว้างไปก็เยอะ อาจเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นหรือไม่อรจิราก็ตามราวีแม่พวกสาว ๆ ที่เข้ามาติดพันออกไปให

ติณณภพส่งโทรศัพท์มือถือของตนเองให้ภูมิระพี เขารับมาเปิดดูก็อดยิ้มตามไม่ได้ เมื่อเห็นภาพของมัฑณาวีในชุดแปลกตา เธอสวมใส่ผ้าถุงลายสวยและเสื้อคอกระเช้าสีหวาน มีทั้งภาพเดี่ยวในหลากหลายอิริยาบถ ภาพถ่ายคู่กับสาวสวยอีกคนที่ใส่ชุดแบบเดียวกันเพียงแต่คนละสี และภาพเซลฟี่ของเธอและผองเพื่อน รวมถึงหญิงสูงวัยหน้าตาใจดีคนหนึ่ง ใบหน้าของทุกคนล้วนมีรอยยิ้มที่สดใส เมื่อเปิดคลิปดูก็จะเห็นว่ามัฑณาวีแนะนำเมนูอาหารไทยที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับพูดชักชวนติณณภพให้มาร่วมสนุกกันที่ไร่ผลไม้ของคุณยาย พร้อมกับลิ้มรสชาติอาหารอร่อยมากมายที่คุณยายของเธอเป็นคนทำ แต่มีข้อแม้ว่าเขาจะต้องมาช่วยงานที่ไร่เป็นการแลกเปลี่ยน ภาพและคลิปเหล่านั้นเรียกรอยยิ้มของภูมิระพีได้เช่นกัน “เวลาคุณมัทแต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะ เธอดูสดใสมีชีวิตชีวาเหมาะกับผู้ชายเคร่งขรึมยิ้มยากอย่างนาย” “ระหว่างเราเป็นแค่เพื่อนกัน” “ตอนนี้ยังเป็นเพียงแค่เพื่อน แต่ก็สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ให้เป็นมากกว่าเพื่อนได้ ขอเพียงนายเปิดใจ อย่าปิดกั้นตัวเองเหมือนที่ผ่าน ๆ มา”

เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง มัฑณาวีได้หันไปเอ่ยถามชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถ “คุณอึดอัดหรือเปล่าคะ” “ไม่เลย เพื่อนของคุณสองคนน่ารักดี” “ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย เลี้ยวขวาข้างหน้านี้ค่ะ” หญิงสาวบอกทาง ไม่นานนักทั้งหมดก็มาถึงไร่ห่มรักในเวลาไร่เรี่ยกัน “กลับกันมาแล้วเหรอ กินอะไรกันมาหรือยัง” “ยังเลยค่ะ เราตั้งใจว่าจะมากินอาหารกลางวันพร้อมกับคุณยายตามสัญญา” ฬียากรตอบ “อาหารของคุณยายอร่อยที่สุด พิซซี่ไม่ยอมพลาดอยู่แล้ว” “ยายเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว นั่นมัทพาใครมาด้วย” “จะใครเสียอีกล่ะถ้าไม่ใช่แฟนหลานสาวของคุณยาย” “หลานสาวคนไหนล่ะพิซซี่” มัฑณาวีและติณณภพมาทันได้ยินการสนทนาเหล่านั้นเข้าพอดี เขายกมือไหว้หญิงสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงหน้า “สวัสดีครับคุณยาย ผมชื่อติณณ์ครับ เป็นแฟนของมัท” คำพูดของเขาทำเอามัฑณาวีถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าเขาจะออกตัวแรงด้วยการแนะนำตัวกับคุณยายของเธอแบบนี้ กานดารับไหว้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม ส่ว

“เป็นอะไรไป เพื่อนคุณพูดเองไม่ใช่เหรอว่า เราควรแสดงบทบาทในฐานะคู่รักให้แนบเนียน คุณก็เห็นด้วยกับความคิดนี้” “ซ้อมบทคู่รักกันอยู่ก็ไม่บอก” ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกผิดหวังกับคำตอบของเขา “ที่จริงตรงนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเรา” “คุณเขินผมเหรอมัท” “เปล่าซะหน่อย” หญิงสาวรีบปฏิเสธทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ ติณณภพตรงเข้าประชิดพร้อมกับคว้าตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด เธอได้แต่ยืนตัวแข็ง ใจเต้นรัวเร็วจนเกรงว่าเขาจะได้ยิน “แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วย” มัฑณาวีรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก เธอหลบสายตาเขา “อย่าทำแบบนี้” เสียงของเธอเบาคล้ายเสียงกระซิบ “คนเป็นแฟนกัน เขาก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น” “แต่เราไม่ใช่” “ผมต้องทำยังไงถ้าอยากให้เรื่องระหว่างเราเป็นเรื่องจริง” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาก่อนจะเอ่ยถาม “ล้อเล่นใช่ไหม” เขาไม่ปฏิเสธ เพียงแต่ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เมื่อเห็นแววตาที่บ่งบอกถึงความสับสนของอีกฝ่าย มัฑณาวีผละออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา เธอสูดลมห

มัฑณาวีมองเห็นแววตาที่บ่งบอกถึงความอ้างว้างของเขา แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่เธอก็สังเกตเห็นมัน และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอเอื้อมมือไปโอบกอดเขาเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น และเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป ก็ได้แต่หวังว่าอ้อมกอดนี้คงพอจะทดแทนได้ไม่มากก็น้อย อ้อมกอดของเธอทำให้ติณณภพรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ คล้ายจะเข้ามาเติมเต็มความอ้างว้างในจิตใจของเขาได้อย่างน่าประหลาด คงต้องยอมรับว่าเธอได้นำพาความสุขที่เขาโหยหาให้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง นับวันมัฑณาวีก็เริ่มจะเข้ามามีเนื้อที่ในหัวใจของเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว ขณะที่เธอกำลังจะผละออกห่างแต่เขาก็ยื้อเธอไว้ “ขอผมอยู่แบบนี้อีกสักพักนะมัท” เธอยินยอมทำตามที่เขาขอและพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชีวิตที่คิดลบมันจะทำให้คุณทุกข์และจมอยู่กับความเศร้าหมอง คุณต้องหัดเป็นคนมองโลกในแง่ดีบ้าง” เขายอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะโต้ตอบไปตามความคิดของตัวเอง “แต่การเชื่อใจคนง่ายและมองโลกในแง่ดีมากเกินไปอย่างคุณก็ใช่ว่าจะดี ผมเคยสงสัยนะว