Alle Kapitel von คิวปิดสะกิดรัก: Kapitel 51 – Kapitel 60

ระหว่างรอขึ้นเครื่องที่ท่าอากาศยานภูเก็ตเพื่อบินกลับกรุงเทพฯ ภูมิระพีสังเกตเห็นเพื่อนรักเฝ้ามองนาฬิกาข้อมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง แถมยังมีท่าทางร้อนรนผิดไปจากที่เคยเป็นมาพักใหญ่แล้ว ไม่บ่อยนักที่จะเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของเพื่อน ทำให้เขาเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่จนต้องเอ่ยปากถาม “เป็นอะไรไป ทำไมนายถึงได้ดูลุกลี้ลุกลนแบบนี้” “วันนี้ฉันมีนัดว่าจะต้องไปงานเลี้ยงรุ่นพร้อมมัท แต่เพราะการประชุมล่าช้ากว่ากำหนดทำให้เราต้องเปลี่ยนไฟร์ท และเครื่องบินก็ยังดีเลย์จนฉันกลัวว่าจะไปไม่ทัน” “ก็ดีกว่าไม่ไป” “มัทต้องร้อนใจแน่เลยภูมิที่ติดต่อฉันไม่ได้” “นายต้องไปถึงที่งานตอนกี่โมง” “ราวหกโมง” ภูมิระพีคะเนดูจากเวลาในตอนนี้ น่าจะไปไม่ทันนัดแต่ก็คงเรทไม่มาก “อาจจะสายนิดหน่อย ลงจากเครื่องเมื่อไรนายก็รีบติดต่อเธอแล้วกันว่านายจะไปถึงช้ากว่ากำหนด ฉันว่าคุณมัทคงเข้าใจ” ไม่รู้ทำไมติณณภพถึงรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งที่แค่ไปตามนัดช้ากว่าที่กำหนดไว้เท่านั้น หรืออาจเป็

หนึ่งฤทัยหันขวับมองไปที่หน้าประตูทางเข้า แล้วก็พบสามีเดินคู่มากับสาวสวยนางหนึ่ง จึงรีบเดินไปแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการควงแขนเขาทันที “พี่วุฒิหายไปไหนมาคะปล่อยให้ฤทัยรอตั้งนาน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไม่รู้หรือไงว่าพี่วุฒิมีเจ้าของแล้ว” ณัฐวุฒิเผลอยิ้มเมื่อรู้ว่าภรรยาจำคู่ปรับเก่าของตัวเองไม่ได้ จะว่าไปก็ไม่แปลกเพราะตอนแรกที่เห็นเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ต้องบอกว่ามัฑณาวีเปลี่ยนไปมากในค่ำคืนนี้ เธอมาในลุคที่ทำให้คนอื่นต้องเซอร์ไพรส์ไปตาม ๆ กัน “ทำไมจะไม่รู้ล่ะฤทัย ฉันรู้ดีเชียวล่ะว่าเธอเป็นเมียเขา” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยวาจาทำให้หนึ่งฤทัยถึงกับอึ้งไป นี่มันเสียงของมัฑณาวีชัด ๆ “นั่นเธอเองเหรอมัท” “ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้” พูดจบก็เดินตรงไปหาภาคินโดยไม่รอฟังเสียงทัดทานของอีกฝ่าย “เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” “ยังติดต่อเขาไม่ได้อีกเหรอ” ภาคินกระซิบถาม มัฑณาวีส่ายหน้าแทนคำตอบ “ถึงเวลาที่มัทต้องลงไปให้ฝูงฉลามมันขย้ำแล้ว” เธอกระซิบตอบ

เพื่อน ๆ ต่างก็พากันเข้ามาแสดงความยินดีกับมัฑณาวีในเรื่องนี้ จะว่าไปมัฑณาวีก็เป็นที่รักของเพื่อน จะมียกเว้นก็แต่หนึ่งฤทัยคู่กัดตลอดกาล และเพื่อนคู่หูคนสนิทของเธออย่างอลินและศยามลเท่านั้น ที่มิได้รู้สึกยินดีกับความสุขของมัฑณาวีอย่างที่ควรจะเป็น ที่เป็นเช่นนั้นก็เป็นเพราะอลินและศยามลมักจะถูกหนึ่งฤทัยเป่าหู คอยพูดเกี่ยวกับเรื่องของมัฑณาวีในแง่ลบให้ฟังอยู่เสมอก็เลยรู้สึกคล้อยตามคำพูดของเพื่อน โดยขาดการคิดพิจารณาให้ถี่ถ้วน สองสาวจึงตั้งป้อมกัดจิกมัฑณาวีทุกครั้งที่มีโอกาส ทั้งที่ตนเองก็ไม่ได้มีเรื่องขุ่นเคืองอะไรกับหญิงสาวโดยตรง และเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะให้มาเปลี่ยนตอนนี้ก็คงเป็นไปได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหนึ่งฤทัยที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแก๊งค์ เรียกได้ว่าหนึ่งฤทัยบอกแบบไหนพวกเธอก็พร้อมที่จะทำตามไม่แตกแถว เรื่องนี้ก็เช่นกัน อลินและศยามลมาร่วมงานนี้ เพื่อมาจับผิดมัฑณาวีเรื่องแฟนหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีโดยเฉพาะ เมื่อได้เห็นท่าทีของสามสาวคู่ปรับของหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวเขา ก็ทำให้ติณณภพเริ่มเข้าใจว่าทำไม

ติณณภพหันไปมองชายหนุ่มเจ้าของคำพูดประโยคนั้น เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างตัว “คุณเป็นใคร!” “ผมณัฐวุฒิครับ เป็นสามีของหนึ่งฤทัย” เขาตอบพร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้า ติณณภพเอื้อมไปจับมือนั้น “ติณณภพครับ” “คุณเป็นผู้ชายโชคดีที่ได้ครอบครองหัวใจที่บริสุทธิ์ของมัท” “คุณเองก็เคยเกือบจะได้ครอบครองหัวใจของเธอ ถ้าไม่ทิ้งโอกาสนั้นไปเสียก่อน” “เพราะผมละทิ้งโอกาสนั้นไป ทำให้รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาด จึงไม่อยากให้คุณผิดพลาดเหมือนผม มัทเป็นผู้หญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์ เธอคือแสงสว่างที่นำพาความสุขมาให้กับคนรอบข้างตัว” “น่าเสียดาย กว่าที่คุณจะรู้ว่ามัทมีค่ามีความหมาย ก็เมื่อสูญเสียเธอไปด้วยการตัดสินใจของคุณเอง ทำให้ผมได้รับโอกาสนั้นแทน” ติณณภพพิจารณาชายหนุ่มซึ่งเป็นรักแรกของมัฑณาวี ณัฐวุฒิจัดได้ว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดี ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกเขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่น่าจะเข้ากันได้กับบุคลิกร้อนแรงแบบผู้หญิงอย่างหนึ่งฤทัย “ผมถึงบอกว่าคุณโชคดี ขอให้คุณรักษาโอกาสนี้ไว้ อย่าปล่อยให้มัทหลุดมือไปอย่างผม กว่า

เมื่องานเลี้ยงเลิกรา ทุกคนต่างก็ทยอยกันกลับ แต่กลุ่มของหนึ่งฤทัยแอบหลบมายืนพูดคุยกันตามลำพัง หลังจากช่วยกันมองหาอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของมัฑณาวีกับแฟนหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีของเธอ “ว่าไงหาเจอไหม” “ไม่เจอเลยฤทัย ไม่รู้ว่าหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไร” อลินตอบ “ฉันบอกให้จับตาดูเอาไว้ แล้วทำไมถึงปล่อยให้คลาดสายตา” “มองหาใครอยู่เหรอฤทัย ถ้ากำลังมองหามัทอยู่ล่ะก็อย่าเสียเวลาเลย” สามสาวพร้อมใจกันหันกลับไปมอง “หมายความว่าไงพิซซี่” “ก็หมายความว่าคุณติณณ์พามัทหลบออกไปได้สักพักหนึ่งแล้วน่ะสิ ป่านนี้คงจะไปนั่งดินเนอร์สุดโรแมนติกใต้แสงเทียนกันตามลำพังสองต่อสอง สวีตหวานชนิดที่พวกเธอเองก็คาดไม่ถึง” “จู่ ๆ ก็หายตัวไปโดยไม่บอกไม่กล่าวใครแบบนี้มีพิรุธนะ” “ไม่มีหรอกพิรุธที่เธอว่า คุณติณณ์เขาชอบความเป็นส่วนตัว อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากมางานนี้สักเท่าไร แต่ไม่อยากขัดใจมัทก็เลยต้องมา” “เชอะ! รู้ดีนัก” “แน่อยู่แล้วล่ะฤทัย เพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทของมัท ไม่รู้สิแปลก”