Alle Kapitel von คิวปิดสะกิดรัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

“อะไรนะ!” “แกมัวแต่โง่อยู่ที่ไหนมาเสียนาน ถึงได้ไม่รู้ว่าผัวแก่ของแกมีทายาทในไส้อยู่อีกคน” “เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อนอรก็เลยไม่รู้ แล้วที่ผ่านมาลูกของเขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ทำไมถึงเพิ่งจะมาปรากฏตัวตอนนี้ มาได้จังหวะดีเสียด้วย” “คุณไตรบอกในที่ประชุมว่าหลังจากหย่ากัน ภรรยาเก่าของเขาก็พาลูกไปใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกา เป็นไปได้ไหมว่าที่ผัวแกไปอเมริกาคราวก่อนโดยอ้างว่าไปรักษาตัว แต่ที่จริงแล้วไปตกลงอะไรกับลูกชายเรื่องนี้” “ก็น่าจะใช่ มิน่าล่ะตอนนั้นอรขอตามไปด้วยแต่คุณไตรไม่ยอม ที่แท้ก็มีแผนการณ์แบบนี้เอง ว่าแต่เขาหน้าตาเป็นยังไงพี่ศรได้พบกับเขาไหม” “ยังไม่มีใครได้เห็นหน้าเขาหรอก เพราะเขาไม่ได้มาร่วมประชุมด้วย มีแต่ผู้ช่วยคนสนิทของเขาเท่านั้นที่มา แกช่วยพูดกับผัวของแกให้ฉันไม่ต้องย้ายไปทำงานที่ภูเก็ตทีได้ไหม” “พี่ต้องย้ายไปประจำสาขาที่ภูเก็ตเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ ผัวแกเขาย้ายให้ฉันไปเป็นผู้บริหารดูแลสาขาที่กำลังจะเปิดใหม่ที่นั่น” “ไม่ต้องห่วงนะพี่ศร คุณไตรกลับมาเมื่อไรอรจะพูดเรื่องนี้กับเขาเ

“ลูกชาย! ทำไมอรถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณแอบไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น” หญิงสาวเสแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยรู้ข้อมูลนี้มาก่อน “ติณณ์เป็นลูกที่เกิดกับตติยาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงคนเดียวของผม” น้ำเสียงที่เอ่ยถึงอดีตภรรยาฟังดูอ่อนโยนราวกับว่ายังมีเยื่อใยต่อกัน “ดูเหมือนคุณจะยังรักและอาลัยอาวรณ์เธออยู่นะคะ ทั้งที่เลิกลากันไปตั้งนานแล้ว” “ผมรักเธอเสมอมา” อรจิราคอแข็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของสามี “ถ้ารักเธอมากนักแล้วหย่ากับเธอทำไมคะ” “เพราะผมอยากให้เธอมีความสุข ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานด้วยการใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายมากรักอย่างผม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมหมดรักในตัวตติยา” “คุณมั่นใจแล้วเหรอคะว่าลูกชายของคุณจะรับผิดชอบงานนี้ได้จริง ๆ” “ผมเคยบอกคุณหลายครั้งแล้วนะอรว่าอย่ามายุ่งเรื่องงานของผม ธุรกิจของผม ๆ จัดการเองได้ และไม่ชอบให้คุณเข้ามาวุ่นวายเข้าใจนะ” เสียงเฉียบขาดนั่นราวกับประกาศิตที่เธอต้องทำตาม “ที่อรถามก็เพราะอรเป็นห่วงค่ะไม่ได้มีเหตุผลอื่น” อรจิรารีบเปลี่ยนมาพู

“มันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับฉันค่ะ แต่ถ้าจะให้เล่าคงต้องใช้เวลา” “วันนี้คุณติณณ์คิวแน่นทั้งวัน ผมเองก็ต้องไปกับเขาด้วย อีกสักพักก็ต้องไปแล้ว” มัฑณาวีมีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด “ไว้เราค่อยนัดคุยกันดีไหม เผื่อว่าผมจะช่วยให้คุณได้พบกับคุณติณณ์ตามที่คุณต้องการ แต่คงต้องรู้เหตุผลก่อนว่าทำไมคุณถึงอยากพบเจ้านายของผม” สีหน้าของหญิงสาวออกอาการดีใจจนปิดไว้ไม่มิด “ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็วิเศษไปเลยค่ะ มัทขอเบอร์โทรศัพท์คุณไว้ได้ไหมคะ” “เบอร์โทรผม!” “ใช่ค่ะ เราจะได้โทรติดต่อกัน” ติณณภพยอมบอกเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขา ซึ่งมีคนสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เบอร์นี้ โชคดีที่เขามีสองเบอร์ ปกติแล้วเขาจะไม่ให้เบอร์ส่วนตัวนี้กับใครง่าย ๆ โดยเฉพาะกับคนที่ไม่คุ้นเคยยิ่งแล้วใหญ่ แต่กับเธอคนนี้แม้เพิ่งจะพบกันเป็นครั้งแรก เขากลับยอมให้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของตัวเองกับเธอราวกับกำลังละเมอ ซึ่งมันแปลกและไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองมากดเบอร์โทรศัพท์ตามที่เขาบอกพร้อมกับ

“ก็ต้องลองดูกันสักตั้งล่ะลียา พี่คิดว่าขอร้องให้เขาช่วย ยังจะมีเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะช่วยเรา มากกว่าไปขอให้คุณติณณภพช่วยเราเสียอีก” “จะดีเหรอพิซซี่ ไหนคราวก่อนไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้” “ไม่ใช่หาใครก็ได้มาสวมรอยเป็นคุณติณณภพ แต่ต้องเป็นคนที่รู้ข้อมูลของเขาอย่างนายดินนั่นต่างหากถึงจะเหมาะสม หรือแกมีวิธีอื่นที่ดีไปกว่านี้ล่ะมัท อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ช่วยคนสนิทของคุณติณณภพ เขาต้องรู้ข้อมูลของเจ้านายเขาเป็นอย่างดี ข้อมูลแน่นขนาดนี้คงไม่ถูกจับได้ง่าย ๆ แน่ เพียงแต่เราต้องทำให้แนบเนียนอย่าให้เกิดพิรุธให้นางฤทัยมันจับได้ ข้อได้เปรียบอีกอย่างของเราคือแทบจะไม่มีรูปปัจจุบันของคุณติณณภพตามสื่อต่าง ๆ เลย หรือถึงมีก็เป็นภาพที่เห็นในระยะไกล และส่วนใหญ่ก็จะเป็นด้านข้างของเขาเสียมากกว่า ฉะนั้นคงไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเขาหน้าตาเป็นยังไง เพราะเขาไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเสียนาน” สิ่งหนึ่งที่พวกเธอไม่รู้คือติณณภพได้กำชับให้ภูมิระพี เป็นธุระจัดการเรื่องการขอให้สื่อลบภาพของเขาที่ถูกเผยแพร่ออกไปตามสื่อต่าง ๆ โดยเฉพาะในโลกออนไลน์ จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ค่อยมีภาพของเข

“ร้านนี้เหรอที่คุณจะพาผมมากิน” ติณณภพเอ่ยถาม สายตาก็จ้องมองไปยังร้านอาหารตรงหน้า มันคือบ้านที่นำมาดัดแปลงเป็นร้านอาหาร ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธ์ซึ่งทำให้ดูร่มรื่น “ใช่แล้วค่ะ เราเข้าไปด้านในกันดีกว่า” มัฑณาวีเดินนำเขาเข้าไป แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เดินตามมา เธอจึงย้อนกลับไปฉุดมือเขาให้เดินตามเธอเข้าไปในร้าน “อยากกินอะไรคะ” “อะไรก็ได้” เขาตอบแบบขอไปที ไม่แม้แต่จะเปิดดูเมนูอาหารด้วยซ้ำ บอกตามตรงที่เขายอมรับนัดเธอไม่ใช่เพื่อมากินอาหาร แต่เพราะอยากรู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องการจะพบเขา “อะไรก็ได้ไม่มีค่ะ มีแต่สิ่งที่อยู่ในเมนู” คำตอบที่สวนกลับมาฟังดูเหมือนคำพูดกวน ๆ จนเขาต้องหันมามองหน้าเธอ และเมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธอก็ทำให้เขาไหวไหล่ก่อนที่จะเอ่ย “คุณสั่งแล้วกัน ผมกินอะไรก็ได้ตามใจคุณ” “จัดให้” มัฑณาวีสั่งอาหารมากมายทั้งที่มากันเพียงแค่สองคน “สั่งเยอะขนาดนี้แล้วคุณจะกินหมดเหรอ” “มีคุณอยู่ด้วยทั้งคนหมดแน่นอน” มัฑณาวีพยาย