Semua Bab คิวปิดสะกิดรัก: Bab 71 - Bab 80

“ติณณ์เหรอลูก” “มีคนบอกว่าพ่อป่วย อาการเป็นยังไงครับ” “ก็อ่อนเพลียและก็ไม่ค่อยจะมีแรง แต่ติณณ์ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อนะ พ่อไม่ได้เป็นอะไรมากโรคคนแก่ก็แบบนี้” “ให้ผมโทรตามหมอมาดูอาการของพ่อดีกว่าไหมครับ เป็นอะไรจะได้รักษาทัน เราไม่ควรปล่อยทิ้งไว้นะครับ” “ไม่ต้องหรอกติณณ์ พ่อรู้อาการของพ่อดี แค่อ่อนเพลียพักผ่อนสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นเอง” “ผมจะรีบกลับไปดูอาการของพ่อ” “อย่าเลยทำงานของติณณ์ไปเถอะ อยู่ภูเก็ตไม่ใช่เหรอ พ่อสัญญาถ้าอาการไม่ดีขึ้นจะให้อรโทรไปตามหมอมาตรวจ” “แน่ใจนะครับว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก” “แน่ใจสิ พ่อดีใจนะที่ติณณ์เป็นห่วงพ่อ” นั่นสิเขาเริ่มเป็นห่วงพ่อของตัวเองขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร “รักษาตัวด้วยนะครับพ่อ เสร็จงานทางนี้เมื่อไรผมจะรีบกลับไปครับ” สีหน้าของติณณภพดูเคร่งขรึมหลังจากวางสาย “เกิดอะไรขึ้นกับพ่อนาย” ภูมิระพีถาม ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้นที่อยากรู้ แม้แต่อาทรและมัฑณาวีก็อยากรู้เช่นกัน “เมียพ่อโทรมาบอกว่าพ่อไม่สบาย”

ยามแดดร่มลมตก มัฑณาวีมาเดินเล่นตามชายหาดพร้อมกับภูมิระพี เสียงเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง และสายลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านปะทะกายทำให้เธอรู้สึกสดชื่น “มัทชอบทะเล ชอบดูพระอาทิตย์ตกดิน แต่ไม่บ่อยครั้งนักที่ได้มา” “ทำไมถึงเป็นแบบนั้น” “เพราะมัททำงานหนักจนลืมหาความสุขใส่ตัว คุณเองก็เหมือนกันนะคะอย่าทำงานหนักจนละเลยความสุขของตัวเอง” หญิงสาวตอบพร้อมกับยืนมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ภูมิระพีเดินมายืนเคียงข้างพร้อมกับถือวิสาสะกุมมือเธอด้วยอยากรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นไร มัฑณาวีหันมายิ้มให้เขา ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือของตนเองออกจากการเกาะกุมอย่างช้า ๆ มากอดอกไว้ จากนั้นก็หันไปดื่มด่ำกับภาพอาทิตย์อัสดงตรงหน้า “สวยนะคะ” “ใช่สวย สวยจนผมไม่สามารถละสายตาได้เลย” “มัทก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ” “ไม่ใช่พระอาทิตย์แต่เป็นคุณ” มัฑณาวียิ้มก่อนจะย้อนถาม ”ชมตามมารยาทใช่ไหมคะ” “เกลียดนักคนรู้ทัน” “เพราะมัทรู้ตัวดีกว่าผู้หญิงอย่างมัทคงไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่คุณชอบ”

“ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องราวในอดีต อะไรที่ปล่อยวางได้ก็ปล่อยวางไป มันจะได้ไม่ทำให้ใจของคุณเป็นทุกข์” “ผมกำลังพยายามอยู่ แต่บอกตามตรงนะมัทมันไม่ง่ายที่จะทำแบบนั้น” “มัทเข้าใจ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ขอให้รู้ไว้ว่ามัทจะอยู่เคียงข้างและคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ” กำลังใจที่ส่งผ่านรอยยิ้มอบอุ่นของมัฑณาวี เหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจที่แห้งผากของเขาให้กลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง สองหนุ่มสาวสบตากันและกันในระยะประชิด ติณณภพไม่สามารถหักห้ามความต้องการของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าหาเธออย่างช้า ๆ สองมือประคองใบหน้าเธอให้แหงนรับจุมพิตจากเขา แต่ก่อนที่เขาจะประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของเธอนั้น เขาได้เว้นระยะนิดหนึ่งจากนั้นก็ค่อยๆ แนบริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากของเธอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากของเธอนุ่มและรู้สึกหอมหวานทั้งที่ไม่ได้กลิ่น เขาเริ่มจูบแรกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มประกบปากย้ำ ๆ เพื่อทวีความร้อนแรงและดูดดื่ม ดวงตาของมัฑณาวีเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอ

หลังจากรับฟังผลการวินิจฉัยของแพทย์ที่ทำการตรวจร่างกายของไตรภพ สามหนุ่มต่างวัยพากันหลบมาคุยกันที่มุมห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อาการของพ่อเป็นหนักกว่าที่คิด” “นั่นสิ ไปเยี่ยมท่านคราวก่อนก็ยังเห็นท่านแข็งแรงดี อาจมีอ่อนเพลียบ้าง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลายเป็นคนไข้ติดเตียงภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์” “ต้องเป็นฝีมือของใครบางคนที่ทำให้พ่อเป็นแบบนี้” “คุณติณณ์สงสัยใครครับ” “อรจิราน่าสงสัยที่สุด เพราะอยู่ใกล้ชิดกับพ่อได้ตลอดเวลา ง่ายแก่การลงมือและมีแรงจูงใจ เพียงแต่ผมยังไม่มีหลักฐาน” “ทางที่ดีเราควรให้ท่านพักรักษาตัวอยู่ที่นี่นะติณณ์เพื่อความปลอดภัยของพ่อนาย” “ผมเห็นด้วยกับคุณภูมิแต่คุณไตรจะยอมหรือเปล่านี่สิ” “ผมจะคุยกับพ่อเรื่องนี้เอง” จากนั้นก็เดินตรงไปที่เตียงคนไข้ “ดีขึ้นไหมครับพ่อ” “ก็เหมือนเดิม” “ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับพ่อครับ” “มีอะไรอยากจะพูดกับพ่อก็พูดมาได้เลยติณณ์พ่อรอฟังอยู่” “ใครเป็นคนดูแลเรื่องอาหารและยาของพ่อครับ”

มัฑณาวีมองหาสิ่งที่มีอยู่ในห้องทำงานเพื่อเอามาเป็นอาวุธ และก็เลือกแจกันดอกไม้พร้อมกับเดินออกจากห้องไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “นั่นใคร! เข้ามาทำอะไรที่นี่” สามหนุ่มต่างก็พร้อมใจกันหันกลับไปมอง แล้วก็ต้องอมยิ้มกับภาพของหญิงสาวยืนถือแจกันเตรียมฟาดใครก็ตามที่บุกรุกเข้ามา เป็นภาพแปลกใหม่ที่พวกเขาไม่เคยพบมาก่อน แต่ก็เป็นภาพที่น่ารักดี มัฑณาวีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าใครคือผู้บุกรุก “พวกคุณเองเหรอคะ มัทตกใจหมดเลยนึกว่าใครบุกรุกเข้ามาตอนดึกแบบนี้ ทำไมมาดึกจังคะ” “รู้ด้วยว่ามืดค่ำแล้วแต่คุณก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน ผมคงต้องมอบโล่พนักงานดีเด่นให้คุณแล้วล่ะ” ภูมิระพีเอ่ย “มัทเร่งทำรายงานให้คุณติณณ์อยู่ค่ะ เสร็จพอดีเลย แล้วพวกคุณมาทำอะไรกัน” “พิซซี่กับลียาโทรหาผมถามว่าคุณอยู่กับผมหรือเปล่า เพราะพวกเขาติดต่อคุณไม่ได้เลย พอดีเราสามคนอยู่ด้วยกันก็เลยตัดสินใจมาดูเผื่อว่าคุณจะยังอยู่ที่นี่” “มัทมัวแต่ทำงานเพลินจนลืมชาร์ตแบตโทรศัพท์มือถือ ป่านนี้สองคนนั้นเป็นห่วงแย่แล้ว” “ผมบอกเขาแล้ว