Alle Kapitel von หัวใจต้องมนตรา: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ที่จริงฟ้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก” “แต่ผมว่ากันเอาไว้ดีกว่านะครับ” “ขอบคุณมากนะคะ ถ้าฟ้าไม่ได้คุณช่วยเอาไว้ ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าฟ้าอยู่ที่ลานจอดรถ” “พอดีผมขึ้นไปหาคุณที่ออฟฟิศยามที่นั่นบอกกับผมว่าคุณเพิ่งจะเดินลงไปที่ลานจอดรถ ถ้าผมรีบตามไปอาจจะทันผมก็เลยรีบตามคุณมา คุณควรจะไปแจ้งความให้ตำรวจเขาลงบันทึกประจำวันเอาไว้นะครับ” “ไม่ต้องหรอกค่ะฟ้าไม่อยากให้มันเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต อีกอย่างฟ้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากเพราะฉะนั้นช่างมันเถอะค่ะ และที่คุณมาหาฟ้ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” “ผมกำลังจะมาบอกคุณว่าผมให้สัมภาษณ์ไปอย่างไรบ้าง พร้อมกับบอกให้คุณคอยระวังตัวไว้ คิดไม่ถึงว่าผมยังมาช้าเกินไปโชคดีที่คุณไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นผมจะไม่ให้อภัยคนที่ทำให้คุณต้องเจ็บตัวแบบนี้เลย” “คุณพูดเหมือนกับจะรู้ว่าใครเป็นคนส่งคนพวกนั้นมาจับตัวฟ้า หรือว่าคุณรู้จริงๆ ว่าเป็นฝีมือของใคร” เธอย้อนถามเขากลับไป เพราะจากคำพูดของเขาฟังดูเหมือนเขาจะรู้ ตัวคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ “ผมก

อลิสหงุดหงิดถ้านังมินตราปลอดภัย นั่นก็หมายความว่าไอ้พวกนั้นมันทำงานไม่สำเร็จน่ะสิ แล้วยังมีหน้ามาโกหกเพื่อรับเงินค่าจ้างอีก เจ็บใจนักที่นังมินตรามันรอดไปได้ “แล้ววินทราบหรือคะว่าใครเป็นคนทำ” “เธอน่าจะรู้ดีนะว่าใครเป็นคนสั่งการเรื่องนี้” “อลิสจะทราบได้ยังไงกันคะ ก็อลิสเพิ่งจะทราบเรื่องนี้จากปากของคุณเดี๋ยวนี้เอง” ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจกลับร้อนรุ่ม เพราะสังหรณ์ใจว่าเขาอาจจะรู้ว่าใครเป็นคนบงการเรื่องนี้ กวินกระชากแขนของอลิสอย่างแรง “หยุดตอแหลได้แล้วฉันรู้หมดแล้วว่าเธอเป็นคนบงการ สั่งให้คนไปดักทำร้ายฟ้า” “อะไรกันคะอลิสไม่รู้เรื่องนี้นะคะ คุณอย่ามากล่าวหาอลิสโดยที่ไม่มีหลักฐาน” “ถามหาหลักฐานงั้นเหรอ ได้ฉันจะเอามาให้เธอดู” จากนั้นกวินก็หันไปสั่งลูกน้องให้ไปเอาตัวไอ้พวกนั้นเข้ามา เมื่ออลิสเห็นคนที่เธอจ้างให้ไปทำร้ายมินตราก็ถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว “นั่นไงล่ะหลักฐานที่เธอถามหา ดูซะให้พอใจและอย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่อง เพราะพวกมันสารภาพหมด แล้วว่าเธอเป็นคนบงการเรื่องนี้ทั้งหมด” อลิสแส

เมธาวีหันมายิ้มแหยๆ ให้กับป้าวรรณพร้อมกับอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังและยังสรุปปิดท้ายว่า “ตะวันไม่ได้ตั้งใจนะคะ เป็นความผิดของเขาที่เดินเข้ามาเงียบๆ ตะวันก็แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้นใครจะไปรู้ว่าจะเป็นเขา” “งานหนักมากเลยใช่ไหมคะ เจ้านายของคุณตะวันนี่ใช้ไม่ได้เลยนะคะ ใช้งานอะไรกันนักกันหนาตั้งแต่เริ่มงานวันแรกแบบนี้” ป้าวรรณบอกให้หญิงสาวรอสักครู่เธอจะรีบไปเตรียมอาหารมาให้ทาน “ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนป้าวรรณดึกๆ แบบนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ คุณตะวันไปพร้อมกับป้าเลยก็ได้นะคะป้าทำไม่นานหรอกค่ะ อุ่นอาหารแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ได้ทานแล้วล่ะค่ะ” “ดีเหมือนกันค่ะเพราะตอนนี้ตะวันหิวมากเลย” แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเดินตามผู้สูงวัยเข้าไปในบ้านก็ได้ยินเสียงของปิยภัศร์ห้ามไว้ซะก่อน “ตะวันคุณยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” “อะไรอีกล่ะ...นายมีปัญหาอะไรอีก” “คุณจะต้องอยู่ทำแผลผมให้เสร็จก่อนถึงจะไปได้ ผมจะไปรอที่ห้อง” “ก็ได้ ฉันจะไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลก่อนแล้วจะตามไป” ตอนทำแผลให้เขานั้นเ

เพราะแขกผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ที่พวกเธอกำลังพูดถึงกันอยู่นั่นเอง เขามาพร้อมกับสาวน้อยวัยสดใสคนหนึ่ง “สวัสดีครับ...อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง” ถึงแม้ว่ากวินจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่มินตราก็รู้ดีว่าเขาถามถึงอาการบาดเจ็บของเธอ “ก็ยังเดินไม่ค่อยถนัดนักหรอกค่ะแต่ก็ดีขึ้นนิดหน่อย” เมธาวีและสาวน้อยสดใสคนหนึ่ง กำลังสังเกตท่าทางของสองหนุ่มสาวอยู่เงียบๆ และเธอก็ได้ยินเสียงทักทายจากแขกผู้มาเยือน “สวัสดีครับคุณตะวัน ผมไม่คิดว่าจะพบคุณที่นี่ด้วย” “ที่นี่เป็นบ้านของฉันนะคะคุณเจอฉันที่นี่ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ แต่ที่น่าแปลกก็คือคุณวินมาทำอะไรที่นี่ตอนเช้าแบบนี้คะ” กวินยังไม่ทันที่จะตอบคำถามนั้น ก็มีเสียงหวานกังวาลใสของหญิงสาววัยรุ่นพูดขัดขึ้นมาซะก่อน “พี่วินแนะนำให้ขวัญรู้จักกับพี่ฟ้าหน่อยสิคะ” “โทษทีพี่ลืมไป” “ฟ้าครับนี่สู่ขวัญน้องสาวของผมเองครับ” แล้วชายหนุ่มกันหันไปพูดกับน้องสาวของตัวเอง “ขวัญนั่นคุณฟ้าและก็คุณตะวัน”

“ช่างเถอะไหนๆ ก็มาถึงแล้ว...ว่าแต่นายไปทำอะไรที่นั่นแต่เช้า แล้วตอนนี้ขวัญอยู่ที่ไหน” “อยู่ที่บ้านของคุณฟ้าเดี๋ยวตอนเย็นฉันถึงจะแวะไปรับ” แล้วกวินก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เพื่อนรักฟัง “นายคิดยังไงกับคุณฟ้ากันแน่ คงจะไม่บอกฉันหรอกนะว่านายรักคุณฟ้า” “มันยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ฉันก็ยอมรับนะว่าฉันสนใจเธอเหมือนที่นายสนใจตะวัน และการที่ฉันต้องพูดออกไปว่าฉันกับฟ้ากำลังคบหาดูใจกันอยู่นั้น ก็เพราะว่าสถานการณ์ในตอนนั้นมันพาไป อีกอย่างฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรที่พูดออกไปแบบนั้น เพราะฉันเองก็ชอบเธออยู่ไม่น้อย” “สรุปว่าเราสองคนจะเหมาสองพี่น้องตระกูลนี้มาไว้ซะเองว่างั้น” ยังไม่ทันที่กวินจะได้ตอบอะไรตะวันก็หอบแฟ้มงานเข้ามาในห้อง “นี่งานที่นายต้องการ” “เดี๋ยวก่อนตะวันอย่าเพิ่งไป ผมจำได้นะว่าเมื่อวานผมสั่งงานให้คุณทำมากกว่านี้ แล้วทำไมผมได้มาแค่นี้” “ก็งานที่นายสั่งมันเยอะมากแล้วฉันจะทำเสร็จทันได้ยังไง และถ้านายไม่ใช่คนความจำเสื่อมหรือเป็นโรคอัลไซเมอร์ล่ะก็ นายจะต้องจำได้สิว่าเมื่อคืนนายเป็นคนบอกฉันเองว่าให้ฉ