Alle Kapitel von หัวใจต้องมนตรา: Kapitel 11 – Kapitel 20

ปิยภัศร์ยังไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย เพราะเป็นช่วงจังหวะที่เลขาของเขาเข้ามาเสริฟกาแฟพอดี เขารอจนเธอเดินกลับออกไปจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะเปิดปากพูดอะไร เมธาวีก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อนเพื่อคาดคั้นที่จะเอาคำตอบจากปากของเขา “นายยังไม่ได้ตอบคำถามของฉัน” หญิงสาวเดินเข้าไปโน้มตัวโดยใช้สองมือท้าวโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม ทำให้สายตาของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับหน้าอกขาวผ่องของเธอโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว เพราะพยายามที่จะคาดคั้นที่จะเอาคำตอบจากเขา ปิยภัศร์จ้องมองหน้าอกของเธออยู่แบบนั้นโดยที่ไม่พูดอะไร จนหญิงสาวรู้สึกตัวว่าเขากำลังนั่งมองหน้าอกของเธออยู่ “นี่นายมองอะไรอีตาบ้าทะลึ่งจริงห้ามมองนะ” “ผมว่าแทนที่คุณจะมายืนโวยวายอยู่แบบนี้ คุณควรจะทำใจเย็นๆ แล้วก็มานั่งคุยกับผมจะดีกว่านะ” เมธาวีนั่งลงตรงหน้าเขาอย่างหงุดหงิดไม่พอใจ “ผมแค่ให้คุณมาทำงานกับผมในตำแหน่งเลขา ไม่เห็นจะยากเลยหรือคุณมีปัญหาอะไร” “เป็นเลขาแล้วทำไมจะต้องไปพักอยู่ที่บ้านของนายด้วย อีกอย่างนายก็มีเลขาของนายอยู่แล้วนี่” “งานของคุณวีเยอะมากจนทำ

หลังจากนั้นปิยภัศร์ก็หันมาถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวว่ามาที่นี่ได้อย่างไรเมื่อได้รับคำตอบ เขาก็ให้เธอสั่งคนรถให้กลับไปก่อน ทานอาหารกลางวันเสร็จเมื่อไรเขาจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง เมธาวีจำต้องทำตามสิ่งที่ปิยภัศร์สั่งอย่างไม่มีทางเลือก ปิยภัศร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงฉุดข้อมือของหญิงสาวแล้วเดินนำลิ่วไป เมธาวีต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อที่จะตามเขาให้ทัน เพราะอะไรน่ะเหรอ...ก็เขาขายาวกว่าเธอแถมยังเดินเร็วอีกด้วย เธอหยุดเดินยืนหอบหายใจเมื่อเขาพามาถึงที่รถ ปิยภัศร์ก็เปิดประตูรถให้เธอขึ้นไปนั่งในตอนหน้าคู่กับเขา จากนั้นเดินไปนั่งที่คนขับและออกรถโดยที่หญิงสาวเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน และเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอจนเธออดรนทนไม่ไหวต้องหันไปถาม “นี่เรากำลังจะไปไหน” “ผมนึกว่าคุณจะไม่ถามคำถามนี้กับผมซะละ” แต่เขาก็ยังไม่ให้ความกระจ่างกับเธออยู่ดีว่าเขาจะพาเธอไปกินข้าวกลางวันที่ไหน เมธาวีเองก็ไม่อยากจะพูดกับเขาเลยคิดว่ากินที่ไหนก็ช่าง คอยดูนะจะรีบกินแล้วก็รีบกลับบ้าน คิดได้ดังนั้นก็เลยนั่งเงียบมาตลอดทาง เมื่อปิยภัศ

เมธาวีเริ่มหายใจติดขัดและตกใจกับการกระทำของเขา เพราะไม่คิดว่าตนเองจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เธอพยายามที่จะดิ้นรน “หยุดนะ! ไปให้พ้น” หญิงสาวเริ่มดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง มือของเธอผลักอกเขาเต็มแรงพร้อมกับพยายามส่ายหน้าหนี ชายหนุ่มเม้มปากอย่างรู้สึกขัดใจไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฎิเสธเขามาก่อน เขากอดรัดฟัดเธออย่างไม่ปรานีเพราะคิดว่าเธอคงเคยกับเรื่องพวกนี้มาก่อนอยู่แล้ว “ไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่~~~~~~~~~~"เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายดังลั่นก่อนที่เธอจะหมดสติไป เสียงของเธอทำให้เขารู้สึกตัวและหยุดการกระทำของตัวเอง “ตะวัน...ตะวัน” ป้าวรรณได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามาดูพร้อมกับถาม “เกิดอะไรขึ้นคะคุณภัศร์ป้าได้ยินเสียงคุณตะวันร้อง” “ตะวันเป็นลมหมดสติไปครับ” ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางไร้สติไว้ในวงแขน จากนั้นก็เดินพาเธอไปวางที่เตียงในห้องนอนของเขา โดยมีป้าวรรณเดินตามไปด้วยความร้อนใจ ระหว่างที่รอให้หญิงสาวฟื้นอยู่นั้นป้าวรรณไม่อาจระงับความสงสัยไว้ได้อีก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะคุณภัศร์ คุณทำอะไรคุณตะวัน เธอถึงได้ร้องเสียงดังและหมดสติไ

“เดี๋ยวสิตะวัน ยังคุยกันไม่ทันจะรู้เรื่องเลยวางสายไปซะละ” มินตรามั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องสาวอย่างแน่นอน แต่เกิดอะไรขึ้นคงต้องกลับไปถามตะวัน เมื่อวางสายแล้วหญิงสาวก็หันไปพบสายตาของกวิน ที่บ่งบอกว่าฟังเธอพูดอยู่เช่นกัน “คุณตะวันคงเป็นห่วงคุณ” “ใช่ค่ะ เห็นว่าดึกมากแล้วฉันยังไม่กลับบ้านก็เลยลงมารอข้างล่าง แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ดีเลย ไม่รู้ว่าไปหาคุณปิยภัศร์มามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า” มินตราเผลอพูดชื่อของปิยภัศร์ออกมาแล้วก็นึกได้ว่าไม่ควรพูด หญิงสาวก็เลยทำทีก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา กวินฟังสิ่งที่มินตราคุยกับน้องสาวของเธอ ก็พอจะเดาได้ว่าวันนี้เมธาวีเดินทางไปพบเพื่อนรักของเขา แล้วอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่สบายใจจนทำให้พี่สาวของเธอพลอยกลุ้มใจไปด้วย ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่แต่เรื่องนี้ต้องมีคำตอบ และคนที่จะตอบคำถามนี้ได้คงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากนายภัศร์เพื่อนรักของเขานั่นเอง “ถ้าคุณรีบจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะครับ ผมอยู่คนเดียวได้ อีกสักพักเพื่อนของผมก็คงจะมา” “ไม่เป็นไรค่ะอยู่อีกสักพักก็ได้

เช้าวันต่อมาเมธาวีแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงยีนส์สั้น สวมสายเดี่ยวสีขาวและสวมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินที่มีฮู๊ดทับอีกทีพร้อมกับสวมรองเท้าบู๊ท เธอตั้งใจไว้ว่าจะไปเยี่ยมอาการป่วยของกวิน จากนั้นเธอก็บอกให้รถที่บ้านไปส่งที่โรงพยาบาลที่เขาพักรักษาตัวอยู่ โดยไม่ลืมที่จะแวะซื้อกระเช้าผลไม้ติดไม้ติดมือไปเยี่ยมเขาด้วย พร้อมกับซุปบำรุงสุขภาพที่เธอสั่งให้แม่บ้านทำให้เขาเป็นพิเศษ หญิงสาวเคาะประตูก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้อง แล้วก็ต้องพบกับสิ่งที่ทำให้เสียอารมณ์อย่างที่สุดเพราะนายปิยภัศร์ผู้ชายชีกอหื่นกามก็อยู่ที่นี่ด้วย วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีแดงทับด้วยแจ๊กเก็ตหนังสีดำพร้อมด้วยกางเกงยีนส์สีซีดที่ดูเซอๆ แต่ก็ไม่เซอซะทีเดียวเขาดูเท่ห์มากกว่า “นายอีกแล้วเหรอ ถ้าฉันรู้ว่าการมาที่นี่จะต้องได้พบกับนาย ฉันจะไม่มาเด็ดขาด” เมธาวีพูดกับปิยภัศร์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไม่พอใจ เธอแสนจะไม่ชอบขี้หน้าเขา ยิ่งรอยยิ้มด้วยแล้วยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่ นัยน์ตาคมเข้มของปิยภัศร์มองสำรวจไปทั่วใบหน้าของตะวัน ตั้งแต่คิ้วเข้มได้รูป ขนตายาวงอน จมูกโด่งเป็นสัน แล้วก็มาหยุดตรงริมฝี