Alle Kapitel von หัวใจต้องมนตรา: Kapitel 41 – Kapitel 50

ปิยภัศร์กลับถึงบ้านตอนประมาณสามทุ่มกว่า เพื่อที่จะกลับมาจัดการเมธาวี ที่เธอบังอาจปล่อยให้เจสซิก้าเข้ามาจุ้นจ้านกับเขา ทั้งที่เขาก็สั่งไว้แล้วว่าไม่ให้ปล่อยผู้หญิงคนนี้เข้ามากวนใจเขา “ป้าวรรณครับตอนนี้ตะวันอยู่ที่ไหนครับ” “อยู่บนห้องค่ะป้าเห็นเธอบ่นว่าไม่ค่อยสบายตั้งแต่กลับมาแล้วค่ะ เธอขอตัวขึ้นไปนอนพักบอกว่าไม่ต้องเรียกเธอลงมาทานอาหารเพราะว่าเธอไม่รู้สึกหิว แต่นี่ก็นอนนานแล้วนะคะ ป้ากำลังจะขึ้นไปดูพอดีคุณภัศร์กลับมาซะก่อน” “ไม่สบายเหรอวันนี้ก็เห็นยังเห็นแผลงฤทธิ์อยู่เลย คุณหนูของป้าวรรณป่วยการเมืองเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงอะไรบางอย่างหรือเปล่า” “ทำไมคุณภัศร์ถึงคิดว่าเธอจะแกล้งป่วยคะ ไม่นะคะตอนที่คุณตะวันกลับมาสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี ป้าว่าเธอคงจะไม่สบายจริงๆ แล้วคุณภัศร์ทานอะไรมาหรือยังคะ ถ้ายังป้าจะได้ไปเตรียมให้ นี่ป้าก็ทำโจ๊กเตรียมไว้ให้คุณตะวันด้วยนะคะ กะว่าถ้าเธอตื่นป้าจะไปอุ่นให้ร้อน” “ป้าวรรณไม่ต้องห่วงผมหรอกครับผมทานมาเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวขึ้นไปดูคุณหนูตะวันของป้าก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปเปิดไฟใน

“หนาวไหม” “นิดหน่อยค่ะ” เมธาวีตอบด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ให้ผมกอดให้คุณอุ่นขึ้นดีไหม” เขาถามคล้ายกับปรึกษาแต่หญิงสาวรีบตอบเร็วปรื๋อ “ไม่ดีกว่าค่ะเดี๋ยวคุณจะติดหวัดไปด้วย” “ฟังดูเหมือนคุณจะเป็นห่วงผมนะ” น้ำเสียงนั้นล้อเลียนอย่างอารมณ์ดี หลังจากนั้นไม่นานป้าวรรณก็ประคองถาดอาหารเข้ามาในห้อง ปิยภัศร์บอกกับผู้สูงวัยว่าเขาจะดูแลให้หญิงสาวทานอาหารและยาตามที่หมอสั่งเอง อีกทั้งยังบอกให้ผู้สูงวัยไปนอนพักผ่อน ชายหนุ่มทำหน้าที่ดูแลให้เมธาวีทานอาหาร และหยิบยาก่อนนอนส่งให้เธอทานพร้อมกับชวนเธอคุย “นายวินโทรมาหาผมเพราะทนเสียงรบเร้าของน้องสาวไม่ไหว ขวัญอยากพูดสายกับคุณ แต่ผมบอกไปว่าตอนนี้คุณไม่ค่อยสบาย หมอต้องการให้คุณนอนพักผ่อน น้องขวัญเลยฝากให้ผมมาบอกคุณว่าพรุ่งนี้เธอจะชวนคุณฟ้ามาเยี่ยมคุณ และขอให้คุณหายป่วยไวไว” จากนั้นเขาก็ประคองเธอลงนอนพร้อมกับห่มผ้าให้เธอ หลังจากทานยาแล้วเมธาวีได้ยินเสียงของปิยภัศร์พูดแว่วๆ แต่หนังตาหนักอึ้งเพราะฤทธิ์ของยาแก้ไข้หวัด ชายหนุ่มนั่งอยู่จนแน่ใจว่าหญิงสาวหลับสนิท จึงก้มลงจูบหน้

เย็นวันนั้นเองกวินขับรถไปรับมินตราที่บริษัทและขับมาส่งเธอที่บ้าน หญิงสาวได้ชวนเขาทานอาหารมื้อเย็นที่นั่นเป็นการตอบแทนที่เขาขับรถมาส่งเธอ แต่เนื่องจากแม่บ้านขอลากระทันหันทำให้มินตราต้องแสดงฝีมือทำอาหารเองโดยเลือกทำเมนูที่ไม่ยุ่งยาก และกวินก็ยืนยันที่จะช่วยเธอทำอาหารมื้อนั้นด้วยกัน แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงอาหารง่ายๆ แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอ ซึ่งเขาก็บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่า...ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ในระหว่างที่ทานอาหารกันนั้นกวินก็ชวนหญิงสาวคุยไปด้วย “ผมไม่ยักรู้ว่าคุณก็ทำอาหารอร่อยเหมือนกัน ตอนแรกผมนึกว่าคุณทำอาหารไม่เป็นซะอีก” “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นคะ” “ที่ผมคิดแบบนั้นก็เป็นเพราะว่าโดยส่วนใหญ่แล้วลูกคุณหนูอย่างพวกคุณ จะไม่ค่อยเข้าครัวทำอะไรกินกันเองแบบนี้หรอกครับ เห็นมีแต่ออกคำสั่งแต่เพียงอย่างเดียว แต่พอผมมาเห็นคุณเข้าครัวทำอาหารด้วยท่าทางทะมัดทะแมงก็เลยรู้สึกแปลกใจ” “ฟ้าเพิ่งจะรู้นะคะว่าพวกคุณมองพวกเราเป็นแบบนี้นี่เอง แต

เมื่อเพื่อนของเขากลับไปแล้ว กวินไม่ได้นั่งทำงานอย่างที่เขาควรจะทำ เขากลับนั่งคิดถึงตอนที่เขาจูบมินตรา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาทำลงไป อุปทานทำให้เขาคิดว่ารสชาติความหวานของริมฝีปากนุ่มของเธอนั้นยังคงติดอยู่ และเขาอยากที่จะสัมผัสกับความหวานนั้นอีกครั้ง รวมไปถึงกับอยากที่จะสัมผัสตัวเธอให้มากกว่านี้ ที่จริงแล้วตัวเขาเองก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะทั้งที่สวยและเชี่ยวชาญกับเรื่องอย่างว่า แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขากลับมาติดใจมินตรา เท่าที่ดูจากการที่เธอตอบสนองเขาอย่างสะเปะสะปะทำให้กวินรู้ว่ามินตราไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องทำนองนี้มากนัก แต่สิ่งนั้นกลับเป็นสิ่งที่กระตุ้นเร้าความรู้สึกและความเป็นชายของเขาได้เป็นอย่างดี โดยที่เจ้าตัวเองก็คงจะไม่รู้เรื่องซะละมั้ง ชายหนุ่มคิดพร้อมกับยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงท่าทางอ่อนประสบการณ์ของเธอ “ประสบการณ์ของเรามันต่างกันชั่วโมงบินก็ต่างกัน แต่ไม่เป็นไรนั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ ผมจะสอนให้คุณได้เรียนรู้ว่าเวลาที่ผู้หญิงกับผู้ชายรักกันเขาจะสัมผัสกันยังไง” เขายิ้มอย่างห

เมื่อปิยภัศร์เปิดประตูห้องคอนโดเขาก็อุ้มหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนอน พร้อมทั้งวางเธอลงบนเตียงและก็โน้มตัวลงมาทาบทับตัวเธอเอาไว้ ทั้งคู่จูบกันดูดดื่มมือเรียวเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่าง เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว แล้วก็ลงมือจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง หญิงสาวนอนมองการกระทำของเขาด้วยสายตาเชิญชวนอย่างไม่ปกปิด ไม่นานชายหนุ่มก็แนบตัวลงไปเนื้อต่อเนื้อสัมผัสกัน เขาเลื่อนริมฝีปากลงประกบริมฝีปากสีกุหลาบ และหลอกล่อให้เธอเผยอริมฝีปาก ลิ้นของเขาเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่ม เธอตอบสนองจูบของเขาอย่างคนรู้งาน ปิยภัศร์ใช้ลีลาชั้นเชิงคลุกเคล้ากับร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ปรานี อีกฝ่ายสอดมือเข้าไปใต้ผมนุ่มสลวยของเขา เขาเริ่มจูบซุกซอนไปตามซอกคอของหญิงสาวอีกครั้ง แต่แล้วก็ไม่สามารถที่จะสานต่อได้เพราะเขาเห็นแต่ใบหน้าของเมธาวี ทำไมนะแม้แต่ช่วงเวลาที่เขากำลังจะมีความสุขกับผู้หญิงอื่น แต่กลับคิดถึงเธอ...คิดถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแป้งเด็กที่หญิงสาวชอบใช้ แทนที่จะคิดถึงกลิ่นน้ำหอมฉุนจากร่างของสาวคนนี้ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าหล่อนชื่ออะไร และเพราะภาพของเมธาวีตามมาหลอกหลอนจนทำให้ปิยภัศ