บทที่ 2

            เรื่องของผมควรเริ่มต้นอย่างไรให้น่าสนใจ

            ที่จริงก็ไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น...จนกระทั่งผมได้รับอุบัติเหตุครั้งใหญ่ในชีวิต

            และในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไปจากเดิม

            เปลี่ยนไปมาก...จนน่าตกใจ

            ใครล่ะจะคาดคิดว่าหลังจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น จะทำให้คนที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย และไม่ได้คิดอยากจะญาติดีกันสักเท่าไรต้องมาพานพบกัน

            ยัง...เท่านั้นยังไม่พอ

            ชะตาชีวิตได้ชักพาให้เราทั้งสองคนต้องกลายมาเป็น ‘คู่หูจำเป็น’ ในสภาพ ‘หนึ่งคนหนึ่งผี’ หรือจะเรียกวิญญาณเร่ร่อนก็คงจะไม่ผิดนัก

            ฉิบหายละ! อยู่ดี ๆ ผีก็วานให้คนช่วย งานนี้ต้องวายป่วงแน่

            นี่เป็นความบังเอิญหรือเป็นความตั้งใจของโชคชะตา ที่ทำให้ผมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นโชคชะตาล่ะก็ต้องเป็นโชคชะตาที่เลวร้ายมาก ๆ เลย

            “คนเจ็บไปโดนอะไรมาคะ!”

            “อุบัติเหตุรถบัสชนประสานงากับรถพ่วงสิบแปดล้อครับ”

            เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่นำตัวคนเจ็บมาส่งที่โรงพยาบาลแจ้งอาการกับพยาบาลที่มายืนรุมล้อม

            เธอตรวจสัญญาณชีพของคนเจ็บก่อนจะแจ้งหมอที่ทำการรักษาคนไข้อีกคน

            “คุณหมอคะคนเจ็บไม่มีสัญญาณชีพค่ะ”

            แพทย์รีบมาตรวจดูอาการของชายหนุ่มคนดังกล่าวด้วยความฉับไว

            “เตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจ” หมอออกคำสั่ง

            พยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในขณะนั้นได้จัดเตรียมเครื่องกระตุ้นไฟฟ้ามาให้ทันที

            “ชาร์ตไฟไปที่ 150” นายแพทย์หนุ่มออกคำสั่ง

            “150 ค่ะ”

            “พร้อมนะ” นายแพทย์หนุ่มกระตุ้นหัวใจของคนเจ็บ แต่สัญญาณชีพของเขาก็ยังไม่กลับมาเป็นปกติ จึงต้องทำซ้ำอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ใช้มือปั๊มหัวใจของเขาไม่หยุด นายแพทย์หนุ่มพยายามอยู่หลายครั้ง สุดท้ายความพยายามของเขาก็เป็นผลสำเร็จ หัวใจของผู้ที่ได้รับบาดเจ็บกลับมาเต้นอีกครั้ง ท่ามกลางความโล่งใจ

            “ย้ายคนเจ็บไปที่ห้องผ่าตัดโดยด่วน” ภูวดลเอ่ยหลังจากตรวจดูอาการของคนเจ็บอย่างละเอียด

            “ค่ะ”

            คนเจ็บถูกส่งตัวไปยังห้องผ่าตัด วินาทีแห่งความเป็นความตายเกิดขึ้นอีกครั้งขณะที่แพทย์ทำการผ่าตัด จนต้องกระตุ้นหัวใจของคนเจ็บด้วยการใช้เครื่องช็อตไฟฟ้า ก่อนการผ่าตัดจะดำเนินต่อไป

            หลังจากเสร็จสิ้นการผ่าตัดนายแพทย์ภูวดลได้ออกมาแจ้งกับญาติของคนไข้

            “ใครเป็นญาติของคนเจ็บครับ”

            “เราค่ะ ลูกชายของเราเป็นอย่างไรบ้างคะคุณหมอ”

            “พ้นขีดอันตรายแล้วครับ การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีครับ แต่คนเจ็บยังไม่ได้สติ คงต้องรอให้รู้สึกตัวก่อนถึงจะตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง”

            “ขอบคุณมากครับ/ค่ะคุณหมอ”

            “หมอขอตัวก่อนนะครับ”

            สองเดือนต่อมา...

            “คุณคะทำไมลูกของเราถึงยังไม่ฟื้นอีกล่ะคะ นี่มันผ่านมานานสองเดือนแล้วนะคะ”

            กวินตาเอ่ยถามสามีที่ยืนอยู่ข้างตัว สีหน้าของเธอหม่นเศร้าและเฝ้ารอวันที่ลูกชายจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

            “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เราทำได้เพียงแค่เฝ้ารอให้เขาฟื้น ผมรู้คุณทุกข์ใจที่ลูกนอนไม่รู้สึกตัวแบบนี้ ผมเองก็ไม่ต่างกัน แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ารอ” อัศวินดึงตัวภรรยาเข้ามากอด

            “คุณไปทำงานเถอะค่ะ ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวจะสาย ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง”

            “ผมไปนะ เลิกงานแล้วจะรีบกลับมา”

            หลังจากสามีเดินจากไป กวินตาก็เดินมานั่งข้างเตียงของลูกชาย เธอลูบไล้ใบหน้าของลูกด้วยความรักใคร่ และกุมมือของลูกไว้

            “เมื่อไรกรจะฟื้นขึ้นมาคุยกับแม่เสียที รู้ไหมว่าพ่อกับแม่ทุกข์ใจมากแค่ไหน ที่ต้องทนเห็นลูกนอนหลับใหลไม่ได้สติมานานสองเดือนแบบนี้”

            ทันใดนั้นนิ้วมือของลูกเริ่มเคลื่อนไหวจนเธอรู้สึกได้ เธอรีบกดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อบอกว่าบุตรชายของเธอรู้สึกตัวแล้ว จากนั้นก็หันมาพูดกับลูกชาย

            “กร นี่แม่เองนะ กรได้ยินเสียงแม่ไหมลูก”

            กรกวินท์ค่อย ๆ ลืมตา เขาปรับสายตาอยู่พักใหญ่จึงมองเห็นใบหน้าของมารดาได้อย่างชัดเจน

            “แม่ร้องไห้ทำไม”

            “ก็ดีใจที่กรฟื้น หลังจากนอนเป็นเจ้าชายนิทรามาสองเดือน กรรู้ไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงกรมากแค่ไหน”

            “เกิดอะไรขึ้นครับ” เขาเอ่ยถามพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้มารดา

            “กรจำไม่ได้เหรอลูก”

            “จำได้ว่ามีรถพ่วงคันใหญ่ขับมาด้วยความเร็ว และข้ามเลนมาชนกับรถที่ผมนั่ง จากนั้นสติผมก็ดับวูบจำอะไรไม่ได้อีกเลย”

            “ใช่แล้วลูก”

            “ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน”

            “พ่อกับแม่ย้ายกรมารักษาตัวที่กรุงเทพฯ” เธอบอกชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังซึ่งตั้งอยู่แถวบ้าน

            จังหวะนั้นเองหมอและพยาบาลได้เดินเข้ามาในห้อง นายแพทย์หนุ่มทำการตรวจและสอบถามอาการของคนไข้ จากนั้นก็หันไปสั่งพยาบาลให้พาคนไข้ไปทำกายภาพบำบัดในวันพรุ่งนี้