เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3
วันที่เผยแพร่:
2026-09-18 13:43:54หลังจากได้สติในวันนั้น ผมต้องทำการฟื้นฟูร่างกายพร้อมไปกับการทำกายภาพบำบัด พ่อกับแม่บอกเล่าเรื่องราวอุบัติเหตุในครั้งนั้นให้ผมฟัง มีคนเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุหลายคน แต่ส่วนใหญ่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ผมเป็นหนึ่งในคนที่รอดชีวิต
“ผมอยากกลับบ้าน” กรกวินท์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเดินได้เกือบเป็นปกติ
“แต่หมอยังไม่อนุญาตเลยนะลูก”
“ผมหายดีแล้วครับแม่และเบื่อที่จะต้องนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้”
“พ่อจะคุยกับหมอเรื่องนี้เอง”
วันต่อมาผมได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านตามต้องการ โดยมีแม่คอยอยู่ดูแล
“แม่ไม่ต้องไปดูแลร้านดอกไม้ของแม่เหรอครับ ทิ้งมานานระวังจะเจ๊งนะ”
“แม่อยากอยู่เป็นเพื่อนกร หรือว่ากรเบื่อหน้าแม่แล้ว”
กรกวินท์เดินเข้าไปกอดกวินตา “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับแม่ ใครจะกล้าเบื่อหน้าดาราสาวแสนสวยอย่างคุณกวินตาได้ล่ะครับจริงไหม”
พูดจบก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ “ผมรักแม่นะครับ”
“แม่ก็รักกร ว่าแต่กรกำลังจะออกไปไหน”
“ว่าจะไปมหาลัยครับแม่ นัดกับเพื่อน ๆ เอาไว้ เย็นนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องรอกินข้าวนะครับ ผมไปนะ”
“อย่ากลับให้มันดึกนักนะกร”
“ครับแม่”
ผมสวมหมวกกันน็อกก่อนจะขี่มอเตอร์ไซด์คันโปรดไปที่มหาวิทยาลัย
ผมถึงคณะ แล้วนั่งรออยู่พักใหญ่ก็เห็นเพื่อนรักเดินตรงมาหา
“มารอนานหรือยัง” ธนาธิปเอ่ยถาม
“เพิ่งมาถึง”
“ยินดีต้อนรับการกลับมานะเว้ย” พฤกษ์กล่าวด้วยสีหน้าทะเล้น
“เออ ขอบใจนะที่นายสองคนไปเยี่ยมฉันที่โรงพยาบาลเสมอ”
“ขอบใจทำไมวะ เรื่องจิ๊บ ๆ”
“แล้วนี่หายดีแล้วเหรอถึงได้ออกมาซ่าได้”
“หายแล้วเว้ย ขืนให้นอนนานกว่านี้ได้เป็นง่อยกันพอดี มีใครติดต่อรุ้งได้บ้างหรือเปล่า ฉันพยายามโทรหารุ้งหลายครั้งแต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย สงสัยจะเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์”
ธนาธิปหันไปสบตาพฤกษ์เมื่อได้ยินคำถามนั้น
“มีอะไรหรือเปล่าวะ ทำไมทำท่าแปลก ๆ แบบนั้น”
“ไม่มีอะไร คงจะเรียนหนักล่ะมั้งรุ้งก็เลยไม่ได้ติดต่อนาย น่าจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายหายดีแล้ว”
“บอกความจริงไอ้กรมันไปเถอะวะพฤกษ์”
“ความจริงอะไร!”
“ก็ความจริงที่ว่าทอรุ้งมีแฟนใหม่แล้วน่ะสิ” ธนาธิปตัดสินใจบอกในสิ่งที่เพื่อนควรต้องรู้
“ล้อเล่นแบบนี้ไม่ขำนะเว้ย”
“ธนามันพูดเรื่องจริง ทอรุ้งทิ้งนายไปคบคนอื่นตั้งแต่รู้ว่านายนอนเป็นเจ้าชายนิทรา”
ผมถึงกับอึ้งไปเมื่อได้รับรู้เรื่องนี้ ผมกับทอรุ้งคบกันตั้งแต่ม. ปลาย จนย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่คนละคณะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าความสัมพันธ์ของเราต้องมาจบลงง่าย ๆ แบบนี้ เพื่อนรักทั้งสองตบบ่าเบา ๆ แทนการปลอบใจ
“ตัดใจเสียเถอะวะไอ้กร เขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว”
“พวกนายรู้ไหมว่าแฟนใหม่ของรุ้งเป็นใคร”
“รุ่นพี่คณะวิศวะ ได้ข่าวมาว่าเป็นลูกท่านทูตเชียวนะเว้ย”
“ฉันอยากเจอรุ้ง”
“เจอทำไมให้เจ็บปวดวะ ไม่มีทางที่นายกับรุ้งจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรอก”
“อย่างน้อยก็ควรจะได้พูดกันให้รู้เรื่อง”
“งั้นก็ไป”
ทั้งสามคนเดินไปดักรอทอรุ้งที่ตึกเรียนของเธอ รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็เห็นหญิงสาวเดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน
“รุ้ง”
“กร”
“คุยกันหน่อยได้ไหม”
ผมกับรุ้งแยกตัวเดินมานั่งคุยกันที่ม้าหินริมทะเลสาบ ซึ่งเป็นที่นัดพบประจำของเราตามลำพัง
“กรหายดีแล้วเหรอ”
“ดีขึ้นมากแล้ว ทำไมกรติดต่อรุ้งไม่ได้เลย”
“รุ้งเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่น่ะกร”
“ทำไมต้องเปลี่ยน”
“ก็แค่อยากเปลี่ยน”
“รุ้งมีอะไรอยากจะพูดกับกรหรือเปล่า มีอะไรที่กรควรรู้และยังไม่รู้บ้างไหม”
“ตอนนี้รุ้งมีคนใหม่แล้ว เขาเป็นรุ่นพี่คณะวิศวะ”
“นี่ใช่ไหมเหตุผลที่ทำให้รุ้งเปลี่ยนเบอร์มือถือ”
“ใช่”
“มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร”
“ตั้งแต่ช่วงที่กรนอนเป็นเจ้าชายนิทรา รุ้งขอโทษนะที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้กรรู้ รุ้งไม่ได้รู้สึกกับกรเหมือนเดิมแล้ว รุ้งรักพี่อาท กรอย่าโกรธรุ้งเลยนะ”
มันเจ็บนะที่จู่ ๆ ก็ถูกคนรักหักหลัง หันไปคบกับชายอื่นทันทีที่รู้ว่าผมกลายเป็นเจ้าชายนิทรา และคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าทำใจ
“กรคงไม่ได้หวังว่าจะให้รุ้งรอกรหรอกใช่ไหม รุ้งไม่อยากรอด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ”
‘ก็เลยรีบเปลี่ยนใจไปคบคนอื่นสินะ’ กรคิด
“กรขออวยพรให้รุ้งมีความสุขกับรักที่รุ้งเลือก”
“ขอบใจนะกรที่เข้าใจรุ้ง มีอะไรจะพูดกับรุ้งอีกไหม ถ้าไม่มีรุ้งขอตัวก่อนนะ พี่อาทเขารออยู่รุ้งไม่อยากให้เขารอนาน”
“ไม่มี ไปเถอะ โชคดีนะรุ้ง”
ทั้งที่จริงแล้วมีเรื่องมากมายที่ผมอยากจะพูดกับเธอ อยากที่จะรั้งเธอเอาไว้ แต่คงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะใจของเธอไม่ได้อยู่ที่ผมอีกแล้ว แต่เป็นของคนอื่น จึงทำได้เพียงปล่อยเธอไปตามทางที่เธอเลือกเดิน
“อืม เช่นกันนะกร”
บทล่าสุด
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 5
ขณะที่ผมกำลังชื่นชมรอยสักของเขาอยู่นั้น ผมก็ต้องตกอยู่ในอาการตกตะลึงพร้อมกับดวงตาเบิกโพลงอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ เขาก็ถอดผ้าเช็ดตัวที่พันเอวอยู่เพียงผืนเดียวนั้นออก แถมยังแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดินอีกด้วย นับเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสรีระของผู้ชายอื่นแบบเต็มตาในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กรกวินท์หยิบกางเกงขายาวสีเทาจากตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อสลัดความปวดเมื่อย ฉับพลันสายตาก็ไปปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความสนใจ “เฮ้ย! นายเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” “ก็เดินเข้ามา” “แล้วเข้ามานานหรือยัง” “นานพอที่จะเห็นใครบางคนแก้ผ้าเดินไปเดินมาโดยไม่อายฟ้าดิน” “อย่าบอกนะว่านายเห็น...” กรกวินท์ละไว้ในฐานที่เข้าใจ “หนอนน้อยของคุณน่ะเหรอ” “ไอ้บ้า ใครบอกว่าหนอนน้อย เขาเรียกอนาคอนด้าต่างหาก นายเข้ามาทำไมออกไปเลยนะ รีบออกไปเดี๋ยวนี้” กรกวินท์เดินไปเปิดประตูห้องที่ติดกับระเบียงพร้อมกับออกคำสั่ง “ออกไป” “จะให้ผ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 4
ผมได้แต่มองตามหลังทอรุ้งไปจนเธอเดินลับสายตา จากนั้นก็เดินกลับไปหาเพื่อน ๆ “เป็นไงวะ คุยกับรุ้งรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” พฤกษ์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ธนาธิปเองก็เช่นกัน “นั่นดิ รุ้งว่าไงบ้าง” “ก็จากกันด้วยดี” “ดีแล้ว ผู้หญิงไม่รักก็อย่าไปรั้งไว้ให้เสียเวลา หาใหม่ดีกว่า” “หาได้ง่ายแบบนั้นก็ดีสิ” “หน้าตาหล่อคมเข้มอดีตเดือนคณะอย่างนาย ถ้าจะหาแฟนใหม่สักคนคงไม่ยากหรอก อยู่ที่นายจะทำหรือเปล่าเท่านั้น” “ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกัน ฉลองที่จู่ ๆ ก็โสดโดยไม่ได้ตั้งใจกันดีกว่า” กรกวินท์เอ่ยชวน “คนชวนต้องเป็นคนจ่ายนะ” พฤกษ์ตอบ “ตกลง” ผมและเพื่อน ๆ พากันไปกินอาหารร้านดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ซึ่งเป็นร้านที่พวกผมมักจะมากินด้วยกันอยู่เป็นประจำ หลังจากกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ ระหว่างที่ขี่รถกลับผมต้องผ่านหน้าโรงพยาบาลที่เคยนอนพักรักษาตัว ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมจอดรถที่หน้าโรงพยาบาลแห่งนั้น ที่นี่ถือเป็นสถานที่ ๆ ทำให้ผมกลายเป็นคนอกหักไปโดยไม่รู้ตั
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 3
หลังจากได้สติในวันนั้น ผมต้องทำการฟื้นฟูร่างกายพร้อมไปกับการทำกายภาพบำบัด พ่อกับแม่บอกเล่าเรื่องราวอุบัติเหตุในครั้งนั้นให้ผมฟัง มีคนเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุหลายคน แต่ส่วนใหญ่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ผมเป็นหนึ่งในคนที่รอดชีวิต “ผมอยากกลับบ้าน” กรกวินท์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเดินได้เกือบเป็นปกติ “แต่หมอยังไม่อนุญาตเลยนะลูก” “ผมหายดีแล้วครับแม่และเบื่อที่จะต้องนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้” “พ่อจะคุยกับหมอเรื่องนี้เอง” วันต่อมาผมได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านตามต้องการ โดยมีแม่คอยอยู่ดูแล “แม่ไม่ต้องไปดูแลร้านดอกไม้ของแม่เหรอครับ ทิ้งมานานระวังจะเจ๊งนะ” “แม่อยากอยู่เป็นเพื่อนกร หรือว่ากรเบื่อหน้าแม่แล้ว” กรกวินท์เดินเข้าไปกอดกวินตา “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับแม่ ใครจะกล้าเบื่อหน้าดาราสาวแสนสวยอย่างคุณกวินตาได้ล่ะครับจริงไหม” พูดจบก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ “ผมรักแม่นะครับ” “แม่ก็รักกร ว่าแต่กรกำลังจะออกไปไหน” “ว่าจะไปมหาลัยครับแม่ นัดกับเพื่อน ๆ เ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 2
เรื่องของผมควรเริ่มต้นอย่างไรให้น่าสนใจ ที่จริงก็ไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น...จนกระทั่งผมได้รับอุบัติเหตุครั้งใหญ่ในชีวิต และในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนไปมาก...จนน่าตกใจ ใครล่ะจะคาดคิดว่าหลังจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น จะทำให้คนที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย และไม่ได้คิดอยากจะญาติดีกันสักเท่าไรต้องมาพานพบกัน ยัง...เท่านั้นยังไม่พอ ชะตาชีวิตได้ชักพาให้เราทั้งสองคนต้องกลายมาเป็น ‘คู่หูจำเป็น’ ในสภาพ ‘หนึ่งคนหนึ่งผี’ หรือจะเรียกวิญญาณเร่ร่อนก็คงจะไม่ผิดนัก ฉิบหายละ! อยู่ดี ๆ ผีก็วานให้คนช่วย งานนี้ต้องวายป่วงแน่ นี่เป็นความบังเอิญหรือเป็นความตั้งใจของโชคชะตา ที่ทำให้ผมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นโชคชะตาล่ะก็ต้องเป็นโชคชะตาที่เลวร้ายมาก ๆ เลย “คนเจ็บไปโดนอะไรมาคะ!” “อุบัติเหตุรถบัสชนประสานงากับรถพ่วงสิบแปดล้อครับ” เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่นำตัวคนเจ็บมาส่งที่โรงพยาบาลแจ้งอาการกับพยาบาลที่มายืนรุมล้อม เธอตรวจสัญญ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 1
สำหรับทุกสิ่งของมนุษย์ ครั้งแรกมักจะยากเสมอ แต่ครั้งต่อ ๆ ไปจะง่ายขึ้น อย่างเรื่องของผมที่จู่ ๆ ก็หลุดออกจากร่าง กลายมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนโดยไม่รู้ตัว เพียงเพราะความผิดพลาดของ “ยมทูต” ภาพตรงหน้าที่ผมเห็นคือภาพของอุบัติเหตุครั้งใหญ่ รถชนกันแบบวินาศสันตะโรกว่าสิบคัน บางคันก็เสียหายยับเยินจากการถูกอัดก็อปปี้ เสียงไซเรนรถของโรงพยาบาลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รถตำรวจและรถดับเพลิงก็มากันอย่างพร้อมเพรียง เพราะหนึ่งในนั้นเป็นรถบรรทุกน้ำมันที่บรรทุกน้ำมันมาเต็มเปี่ยม ผมเห็นเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยต่าง ๆ กำลังให้ความช่วยเหลือผู้คนในอุบัติเหตุดังกล่าวอย่างเร่งด่วน มีทั้งคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บ้างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส บ้างก็บาดเจ็บเล็กน้อยก็ว่ากันไป ผมรีบสำรวจร่างกายของตัวเอง ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ โชคดีไป ยัง...ยังไม่รู้ตัวอีก ผมรีบตรงเข้าไปดูคนเจ็บที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ตามประสาคนที่ไม่นิ่งดูดาย เขานอนร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่บนถนน และยังไม่ได้รับการดูแล “เป็นยังไงบ้างครับคุณ เจ็บตรงไหนครับ”
บางทีคุณอาจจะชอบ
Villain with the blue flowers คุณนางร้ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
Piyachat1.8K viewsคลั่งรักนายนักฆ่า(Mpreg)
Melmee5.2K viewsBad Love คู่ร้าย
sammi'P2.9K views(จบ)ผมอยากเป็นคุณชายไม่อยากเป็นแค่เด็กเลี้ยง (Mpreg, Yaoi)
LADY-ZOMBIE1.6K viewsองครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)107 viewsNot your one night ฉันไม่ใช่คู่นอนของคุณ
ใจร้าว196 viewsรักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์
ปักหมุดสีเงิน406 viewsเมียเด็กเจ้าสัว
ติดบ่วงคุณเจมส์962 views
