تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3
تاريخ النشر:
2026-09-18 13:43:54หลังจากได้สติในวันนั้น ผมต้องทำการฟื้นฟูร่างกายพร้อมไปกับการทำกายภาพบำบัด พ่อกับแม่บอกเล่าเรื่องราวอุบัติเหตุในครั้งนั้นให้ผมฟัง มีคนเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุหลายคน แต่ส่วนใหญ่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ผมเป็นหนึ่งในคนที่รอดชีวิต
“ผมอยากกลับบ้าน” กรกวินท์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเดินได้เกือบเป็นปกติ
“แต่หมอยังไม่อนุญาตเลยนะลูก”
“ผมหายดีแล้วครับแม่และเบื่อที่จะต้องนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้”
“พ่อจะคุยกับหมอเรื่องนี้เอง”
วันต่อมาผมได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านตามต้องการ โดยมีแม่คอยอยู่ดูแล
“แม่ไม่ต้องไปดูแลร้านดอกไม้ของแม่เหรอครับ ทิ้งมานานระวังจะเจ๊งนะ”
“แม่อยากอยู่เป็นเพื่อนกร หรือว่ากรเบื่อหน้าแม่แล้ว”
กรกวินท์เดินเข้าไปกอดกวินตา “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับแม่ ใครจะกล้าเบื่อหน้าดาราสาวแสนสวยอย่างคุณกวินตาได้ล่ะครับจริงไหม”
พูดจบก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ “ผมรักแม่นะครับ”
“แม่ก็รักกร ว่าแต่กรกำลังจะออกไปไหน”
“ว่าจะไปมหาลัยครับแม่ นัดกับเพื่อน ๆ เอาไว้ เย็นนี้พ่อกับแม่ไม่ต้องรอกินข้าวนะครับ ผมไปนะ”
“อย่ากลับให้มันดึกนักนะกร”
“ครับแม่”
ผมสวมหมวกกันน็อกก่อนจะขี่มอเตอร์ไซด์คันโปรดไปที่มหาวิทยาลัย
ผมถึงคณะ แล้วนั่งรออยู่พักใหญ่ก็เห็นเพื่อนรักเดินตรงมาหา
“มารอนานหรือยัง” ธนาธิปเอ่ยถาม
“เพิ่งมาถึง”
“ยินดีต้อนรับการกลับมานะเว้ย” พฤกษ์กล่าวด้วยสีหน้าทะเล้น
“เออ ขอบใจนะที่นายสองคนไปเยี่ยมฉันที่โรงพยาบาลเสมอ”
“ขอบใจทำไมวะ เรื่องจิ๊บ ๆ”
“แล้วนี่หายดีแล้วเหรอถึงได้ออกมาซ่าได้”
“หายแล้วเว้ย ขืนให้นอนนานกว่านี้ได้เป็นง่อยกันพอดี มีใครติดต่อรุ้งได้บ้างหรือเปล่า ฉันพยายามโทรหารุ้งหลายครั้งแต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย สงสัยจะเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์”
ธนาธิปหันไปสบตาพฤกษ์เมื่อได้ยินคำถามนั้น
“มีอะไรหรือเปล่าวะ ทำไมทำท่าแปลก ๆ แบบนั้น”
“ไม่มีอะไร คงจะเรียนหนักล่ะมั้งรุ้งก็เลยไม่ได้ติดต่อนาย น่าจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายหายดีแล้ว”
“บอกความจริงไอ้กรมันไปเถอะวะพฤกษ์”
“ความจริงอะไร!”
“ก็ความจริงที่ว่าทอรุ้งมีแฟนใหม่แล้วน่ะสิ” ธนาธิปตัดสินใจบอกในสิ่งที่เพื่อนควรต้องรู้
“ล้อเล่นแบบนี้ไม่ขำนะเว้ย”
“ธนามันพูดเรื่องจริง ทอรุ้งทิ้งนายไปคบคนอื่นตั้งแต่รู้ว่านายนอนเป็นเจ้าชายนิทรา”
ผมถึงกับอึ้งไปเมื่อได้รับรู้เรื่องนี้ ผมกับทอรุ้งคบกันตั้งแต่ม. ปลาย จนย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่คนละคณะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าความสัมพันธ์ของเราต้องมาจบลงง่าย ๆ แบบนี้ เพื่อนรักทั้งสองตบบ่าเบา ๆ แทนการปลอบใจ
“ตัดใจเสียเถอะวะไอ้กร เขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว”
“พวกนายรู้ไหมว่าแฟนใหม่ของรุ้งเป็นใคร”
“รุ่นพี่คณะวิศวะ ได้ข่าวมาว่าเป็นลูกท่านทูตเชียวนะเว้ย”
“ฉันอยากเจอรุ้ง”
“เจอทำไมให้เจ็บปวดวะ ไม่มีทางที่นายกับรุ้งจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรอก”
“อย่างน้อยก็ควรจะได้พูดกันให้รู้เรื่อง”
“งั้นก็ไป”
ทั้งสามคนเดินไปดักรอทอรุ้งที่ตึกเรียนของเธอ รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็เห็นหญิงสาวเดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน
“รุ้ง”
“กร”
“คุยกันหน่อยได้ไหม”
ผมกับรุ้งแยกตัวเดินมานั่งคุยกันที่ม้าหินริมทะเลสาบ ซึ่งเป็นที่นัดพบประจำของเราตามลำพัง
“กรหายดีแล้วเหรอ”
“ดีขึ้นมากแล้ว ทำไมกรติดต่อรุ้งไม่ได้เลย”
“รุ้งเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่น่ะกร”
“ทำไมต้องเปลี่ยน”
“ก็แค่อยากเปลี่ยน”
“รุ้งมีอะไรอยากจะพูดกับกรหรือเปล่า มีอะไรที่กรควรรู้และยังไม่รู้บ้างไหม”
“ตอนนี้รุ้งมีคนใหม่แล้ว เขาเป็นรุ่นพี่คณะวิศวะ”
“นี่ใช่ไหมเหตุผลที่ทำให้รุ้งเปลี่ยนเบอร์มือถือ”
“ใช่”
“มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร”
“ตั้งแต่ช่วงที่กรนอนเป็นเจ้าชายนิทรา รุ้งขอโทษนะที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้กรรู้ รุ้งไม่ได้รู้สึกกับกรเหมือนเดิมแล้ว รุ้งรักพี่อาท กรอย่าโกรธรุ้งเลยนะ”
มันเจ็บนะที่จู่ ๆ ก็ถูกคนรักหักหลัง หันไปคบกับชายอื่นทันทีที่รู้ว่าผมกลายเป็นเจ้าชายนิทรา และคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าทำใจ
“กรคงไม่ได้หวังว่าจะให้รุ้งรอกรหรอกใช่ไหม รุ้งไม่อยากรอด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ”
‘ก็เลยรีบเปลี่ยนใจไปคบคนอื่นสินะ’ กรคิด
“กรขออวยพรให้รุ้งมีความสุขกับรักที่รุ้งเลือก”
“ขอบใจนะกรที่เข้าใจรุ้ง มีอะไรจะพูดกับรุ้งอีกไหม ถ้าไม่มีรุ้งขอตัวก่อนนะ พี่อาทเขารออยู่รุ้งไม่อยากให้เขารอนาน”
“ไม่มี ไปเถอะ โชคดีนะรุ้ง”
ทั้งที่จริงแล้วมีเรื่องมากมายที่ผมอยากจะพูดกับเธอ อยากที่จะรั้งเธอเอาไว้ แต่คงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะใจของเธอไม่ได้อยู่ที่ผมอีกแล้ว แต่เป็นของคนอื่น จึงทำได้เพียงปล่อยเธอไปตามทางที่เธอเลือกเดิน
“อืม เช่นกันนะกร”
أحدث فصل
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 64
“แล้วตอนนี้ล่ะครับ หายน้อยใจหรือยัง” “หายแล้วจ้ะ ว่างเมื่อไรน่านพาพี่กรมากินข้าวบ้านเราบ้างนะลูก ไปรบกวนบ้านพี่กรเขาบ่อย ๆ ไม่ดีนะ” “จริงเหรอครับแม่ ผมพาพี่เขามากินข้าวบ้านเราได้จริง ๆ ใช่ไหมครับ” น่านฟ้าย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “จริง” “ขอบคุณครับแม่ แม่น่ารักที่สุด ผมรักแม่นะครับ” น่านฟ้าสวมกอดมารดาแน่นขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนมีความสุข “แม่ก็รักน่าน” “หมายความว่าแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรแล้วใช่ไหมครับ” “ใช่ ถูกใจล่ะสิ” “ที่สุดเลยครับแม่ รักแม่นะครับ” น่านฟ้าจูบแก้มมารดา “แม่ก็รักน่านและพร้อมที่จะรักพี่กรของน่านด้วย” “ถ้าพี่กรรู้ต้องดีใจแน่” “พี่กรของลูกดีใจไหมแม่ไม่รู้หรอก สิ่งที่แม่รู้คือลูกของแม่มีความสุขมาก” “ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับแม่” “ก็ใช่น่ะสิ” “ผมขอไปหาพี่กรที่บ้านนะครับ” “แต่นี่มันเย็นแล้วนะลูก” “ไปไม่นานหรอกครับแล้วจะรีบกลับมา ไปได้ใช่ไหมครับแ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 63
“คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ของน่านกับลูกชายของคุณแล้วใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ เราก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนี้เองค่ะ” “พวกคุณทำใจยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ ได้ยังไงคะ” ปลายฟ้าถามเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “เหตุผลง่าย ๆ เพราะฉันอยากเห็นลูกมีความสุขค่ะ ไม่ว่าลูกจะรักใครฉันก็พร้อมที่จะรักคน ๆ นั้นโดยไม่มีคำถาม มันรับได้ยากใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าพยักหน้า “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกของตัวเองจะมีความรักกับผู้ชายด้วยกัน” “ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ” “ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอก คนอื่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าน่านชอบผู้ชาย เขาจะมองเรายังไง” “จะสนใจทำไมคะกับความคิดของคนอื่น ไม่ว่าใครจะคิดยังไงก็ปล่อยเขาไป เราไปห้ามความคิดของพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ อย่าไปให้ความสำคัญกับคนอื่นมากนักเลยนะคะ สิ่งที่เราต้องตระหนักคือความรู้สึกของคนในครอบครัวต่างหากค่ะ ความสุขของคนในครอบครัวย่อมสำคัญกว่าความคิดหรือลมปากของคนอื่นจริงไหมคะ สำหรับฉันขอเพียงลูกมีความสุข เขาจะรักกับใคร ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่เขามีความสุขกับรักที่เขาเลือกแค่น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 62
“เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะยอมรับกันได้ง่าย ๆ นะน่าน” “ทำไมล่ะครับ พ่อกับแม่ของพี่กรยังรับได้เลย และไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงจะยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรบ้างไม่ได้” น่านฟ้าเอ่ยถามเสียงเข้มติดจะไม่พอใจคำพูดของมารดา ที่ดูจะต่อต้านความรักของเขาในครั้งนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับผู้ให้กำเนิด “ใจเย็นก่อนน่าน อย่าเพิ่งบีบคั้นแม่เรื่องนี้” นทีเอ่ยปรามบุตรชาย “แล้วพ่อล่ะครับคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กร” “ขอพ่อคุยกับแม่ก่อนแล้วจะให้คำตอบ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ให้เวลาพ่อกับแม่ในการทำใจกับเรื่องนี้ก่อน” “ตกลงครับพ่อ ผมหวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจความต้องการของผม” พูดจบก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง “นี่มันอะไรกันคะคุณ น่านทำเหมือนโกรธที่ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้” นทีดึงตัวปลายฟ้าเข้ามากอด “ผมรู้นะว่าคุณตกใจที่ได้ยินเรื่องแบบนี้” “พูดอย่างกับว่าคุณเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของน่านกับกร” “จะพูดยังไงดี เอาเป็น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 61
กรกวินท์มาถึงบ้านของน่านฟ้าก่อนเวลานัดเล็กน้อย เพราะต้องการที่จะพบพ่อแม่ของน่านฟ้าตามลำพัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมา เขากดกริ่งที่หน้าประตูและยืนรออยู่ครู่หนึ่งก็พบมารดาของน่านฟ้าออกมาเปิดประตู “กรใช่ไหมจ๊ะ น่านยังกลับมาไม่ถึงเลย เข้ามารอข้างในก่อนสิ” เธอเดินนำเขาเข้าไปในตัวบ้าน “นทีคะนี่กรกวินท์ คนที่ลูกของเราเคยเล่าให้ฟัง” “นั่งก่อนสิ” กรกวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับพ่อแม่น่านฟ้า “ได้ยินเรื่องของกรจากปากของน่านมานานแล้ว ได้พบตัวจริงกันก็วันนี้เอง” “อันที่จริงเราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งครับ” “ตั้งแต่เมื่อไร” นทีเอ่ยถาม “วันที่น่านฟื้น ผมอยู่ที่นั่น หน้าห้องพักฟื้นของน่าน บางทีพ่อกับแม่อาจจะจำผมไม่ได้” “มันเป็นช่วงเวลาที่ฉุกละหุก ก่อนที่น่านจะฟื้นหัวใจของเขาหยุดเต้น หมอต้องทำการปั๊มหัวใจ” ปลายฟ้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมทราบครับ” “น่านเล่าเรื่องที่กรเคยช่วยเขาไว้ช่วงที่เขายังนอนหมดสติไม่รู้สึกตัว” “ใช่ครับ มันเป็นเรื่องเหลือเช
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 60
“นายบอกแม่เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” “เมื่อเช้านี้เอง ถามทำไมวะพฤกษ์” “ก็แค่อยากรู้ ใจร้อนเหมือนกันนะเว้ย” “เหลือเชื่อเลยที่แม่นายรับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายนะว่าไหม” “ที่แม่ไอ้กรรับได้เพราะแม่รักกรไงธนา และคงอยากเห็นมันมีความสุข” “ก็นั่นแหละ แต่เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะรับกันได้ง่าย ๆ ถือเป็นความโชคดีของไอ้กร ตอนนี้ก็เหลือแต่ด่านพ่อแม่ของน่าน” “น่านจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านวันพรุ่งนี้” กรกวินท์บอก “ใจร้อนติดเทอร์โบเหมือนกันไม่มีผิด แล้วถ้าเกิดครอบครัวของน้องมันรับเรื่องนี้ไม่ได้นายจะทำยังไง” “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดจริงไหมวะ ถ้ามีปัญหาก็แก้ไขกันไป” “ก็จริง” ธนาธิปเห็นด้วยกับเพื่อน “อย่าเพิ่งวิตกไปล่วงหน้า ที่คิดว่ายากมันอาจไม่เป็นอย่างที่คิด บางทีครอบครัวของน่านอาจจะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้ได้ง่าย ๆ ก็ได้ใครจะรู้” กรกวินท์ยิ้มมุมปากหลังจากได้ยินคำพูดของพฤกษ์ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้คำตอบว่าจะออกมาเป็นแบบไหน” “จะออกหัวหรือก้อย แต่ก็เชื่อได้อย่
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 59
น่านฟ้าทำหน้าใสซื่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งกรกวินท์ก็รู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดย้ำอีกครั้ง “รักนายไงไอ้ตัวแสบ ร้ายนักนะเรา” “ความร้ายของผมยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ อยากได้ยินพี่บอกรักผมแบบนี้ทุกวัน” “มากไปละ...มากไป” “ไปส่งผมที่บ้านหน่อยสิ นะพี่กรนะ ไปส่งผมหน่อยนะ” น่านฟ้าทำเสียงออดอ้อน “เดี๋ยวจะแว้นไปส่ง แต่ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนแบบนี้หรอก ฟังแล้วขนลุกพิลึก” “ชอบอ่ะดิ ไหนขนลุกตรงไหน ขอผมดูหน่อย” “ไม่ต้องเลย ไปหยิบของแล้วรีบตามไปที่รถ ถ้ามัวแต่ชักช้าจะเปลี่ยนใจให้กลับเองนะ” น่านฟ้ารีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของกรกวินท์โดยไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ ขืนชักช้าอืดอาดยืดยาดล่ะก็มีหวังได้ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเองแน่ หลังจากไปส่งน่านฟ้าแล้ว กรกวินท์ก็ไปบ้านพฤกษ์เพื่อสะสางเรื่องบางอย่าง เมื่อมาถึงก็เดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกวาดสายตามองหาเป้าหมาย แล้วก็พบเพื่อนรักทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อยราวกับคนตายอดตายอยาก “กิน
قد تعجبك أيضًا
![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]
Gukak5.2K وجهات النظرผัวเถื่อน
A'vigetor1.9K وجهات النظرหมอกพรางรัก (Missing Love)
ณคีริน1.9K وجهات النظرSecret Love Friend แอบรักเพื่อน
มินิซ่าส์2.8K وجهات النظرยาใจของไก่
นิชา อลีนา355 وجهات النظرเดิมพันรัก ทายาทพันล้าน
พิมพ์ใจ135 وجهات النظرโคตรหวงเมียเด็ก
A'vigetor1.1K وجهات النظرหมอทะลุมิติสู่สำนักเซียน
พิมพ์ใจ207 وجهات النظر
