บทที่ 4

            ผมได้แต่มองตามหลังทอรุ้งไปจนเธอเดินลับสายตา จากนั้นก็เดินกลับไปหาเพื่อน ๆ

            “เป็นไงวะ คุยกับรุ้งรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” พฤกษ์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ธนาธิปเองก็เช่นกัน

            “นั่นดิ รุ้งว่าไงบ้าง”

            “ก็จากกันด้วยดี”

            “ดีแล้ว ผู้หญิงไม่รักก็อย่าไปรั้งไว้ให้เสียเวลา หาใหม่ดีกว่า”

            “หาได้ง่ายแบบนั้นก็ดีสิ”

            “หน้าตาหล่อคมเข้มอดีตเดือนคณะอย่างนาย ถ้าจะหาแฟนใหม่สักคนคงไม่ยากหรอก อยู่ที่นายจะทำหรือเปล่าเท่านั้น”

            “ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกัน ฉลองที่จู่ ๆ ก็โสดโดยไม่ได้ตั้งใจกันดีกว่า” กรกวินท์เอ่ยชวน

            “คนชวนต้องเป็นคนจ่ายนะ” พฤกษ์ตอบ

            “ตกลง”

            ผมและเพื่อน ๆ พากันไปกินอาหารร้านดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ซึ่งเป็นร้านที่พวกผมมักจะมากินด้วยกันอยู่เป็นประจำ

            หลังจากกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ ระหว่างที่ขี่รถกลับผมต้องผ่านหน้าโรงพยาบาลที่เคยนอนพักรักษาตัว ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมจอดรถที่หน้าโรงพยาบาลแห่งนั้น

            ที่นี่ถือเป็นสถานที่ ๆ ทำให้ผมกลายเป็นคนอกหักไปโดยไม่รู้ตัวก็ว่าได้ ผมยืนมองไปรอบ ๆ อยู่พักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจ และหันหลังเพื่อที่จะเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซด์ของตนเอง แต่ดันเกือบชนใครบางคนที่มายืนขวางหน้าไว้ ทำให้ผมต้องชะงักและเดินเลี่ยงไปอีกทาง

            “อะไรกัน! เห็นเราเหรอ”

            จากนั้นก็รีบวิ่งไปดักหน้าเขาเอาไว้ เพื่อทดสอบอะไรบางอย่าง

            เหมือนเดิม...เขาเดินเลี่ยงไปทุกครั้งที่เดินไปดักหน้าไว้ ไม่ได้เดินผ่านร่างไปเหมือนอย่างที่คนอื่นทำ

            “เห็นจริงด้วย”

            “ไม่ได้ตาบอดนะถึงจะไม่เห็น”

            นับจากนั้นเป็นต้นมาความซวยก็บังเกิด

            “คุณเห็นผมจริง ๆ ใช่ไหม ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า”

            “ไอ้นี่ถ้าจะเพี้ยน ถามมาได้ คนทั้งคนจะไม่เห็นได้ยังไง เข้าไปเช็กสมองหน่อยดีไหม”

            “สวรรค์ทรงโปรด สุดท้ายท่านก็รับฟังสิ่งที่ผมอ้อนวอน และประทานความช่วยเหลือมาให้ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ”

            “อาการแบบนี้คงไม่ใช่แค่เพี้ยนแล้วล่ะมั้ง มันต้องบ้าแน่ ๆ” ผมส่ายหัวก่อนจะเดินตรงไปที่มอเตอร์ไซด์และขี่ออกไปทันที

            โดยไม่รู้ตัวเลยว่า...นับจากนี้ชีวิตของตนเองจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ชนิดหน้ามือเป็นหลังมือในแบบที่ตัวเองก็คาดไม่ถึง

            กรกวินท์กลับเข้าบ้านหลังจากจอดรถเข้าที่ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนแอบมองอยู่ที่หน้าประตู

            “เฮ้ย! นายตามฉันมาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

            ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาว่าเขากำลังพูดอยู่กับใคร ก่อนจะชี้หน้าตัวเอง

            “พูดกับผมเหรอ”

            “ก็ใช่น่ะสิ รีบกลับไปก่อนที่จะโดนข้อหาบุกรุกบ้านของคนอื่น”

            อัศวินและกวินตาหันมาสบตากันด้วยความงุนงง

            “กรพูดอยู่กับใคร”

            “ก็พูดกับไอ้เด็กตัวแสบที่ยืนอยู่ตรงนี้ไงครับพ่อ”

            “ไม่เห็นมีใครเลยนอกจากเรา”

            “นั่นสิกร แม่ไม่เห็นใครเลย”

            “ไม่เห็นได้ยังไงกันครับก็มันยืนอยู่ตรงนี้” เขาหันไปพูดกับบิดามารดา ก่อนจะชี้ไปตรงจุดที่ไอ้ตัวแสบยืนอยู่เมื่อกี้ แต่กลับไม่พบ

            “อ้าว! หายไปไหนแล้ว ไวจริง ๆ พับผ่าสิ เมื่อกี้ยังเห็นยืนอยู่เลย สงสัยจะกลัวเลยรีบเผ่น ผมขอตัวกลับขึ้นไปบนห้องก่อนนะครับ”

            อัศวินมองตามลูกชายก่อนจะหันมาสบตาภรรยา

            “คุณเห็นเหมือนที่ลูกเห็นไหมคะ”

            “เห็นสิ”

            “เห็นอะไรคะ!”

            “อย่าบอกนะว่าคุณไม่เห็น”

            “จะให้เห็นอะไรล่ะคะ”

            “ก็เห็นว่าลูกของเรายืนพูดคนเดียวน่ะสิ”

            “ตอนเช้าก่อนออกไปก็ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงมีอาการแบบนี้ได้”

            “คงไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากเลย”

            “ขอให้มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เถอะค่ะ”

            กรกวินท์ถอดเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ ขณะที่อาบน้ำเขาก็ผิวปากไปด้วย แม้จะเพิ่งอกหักมาหมาด ๆ โอเคมันก็เจ็บ แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องจมอยู่กับความเศร้าเสมอไป

            ถึงยังไงชีวิตก็ต้องดำเนินต่อ

            เอาวะ! เก่าไม่ไปใหม่ก็ไม่มา...คิดแบบนี้สบายใจกว่า

            เขาเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวเนื้อนุ่ม เพียงผืนเดียวเท่านั้นที่พันรอบกายท่อนล่างของเขาเอาไว้ ส่วนช่วงบนตั้งแต่เอวขึ้นไปไม่มีผ้าสักชิ้นห่อหุ้ม เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันที่มีละอองน้ำเกาะพราวไปทั้งตัว ท่อนแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นสูงพร้อมกับขยุ้มผ้าขนหนูสีขาวอีกผืน ที่คลุมศีรษะที่เปียกอยู่แล้วเช็ดไปมา

            โอมายก๊อด!

            ผมต้องรีบเอามืออุดปากของตนเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา ก็นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นสรีระของผู้ชายตัวโต ๆ อย่างชัดเจนขนาดนี้

            ‘เขามีรอยสักรูปไม้กางเขนขนาดใหญ่ที่ด้านหลังของเขาด้วย ท่าทางจะเฮี้ยวไม่เบา แต่ก็ดูเท่ดูแมนดีเหมือนกัน’