ログインThe words stayed in my head the entire morning.
You and Dominic have to negotiate together. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainis. Na kailangan kong makipagtrabaho sa kanya— o na hindi naman pala ako ganoon ka-uncomfortable sa idea. “Amara.” Napatingin ako sa lawyer ko. “Yes?” “May scheduled meeting tayo with the Sinclair representatives this afternoon.” “Representatives?” He nodded. “Dominic will be there.” Of course. I leaned back in my chair. “Okay.” “Are you sure?” “Bakit parang may choice ako?” “Actually, you do. You can ask for another representative.” Napatingin ako sa kanya. “Then no.” “Why?” “Kung siya ang authorized representative sa agreement, mas okay na siya mismo ang kausap ko.” Tumango ang lawyer ko. “That makes sense.” Hindi ko pinansin ang maliit na ngiti niya. --- By three in the afternoon, nasa isang private conference room ako sa Sinclair Group. This time, hindi ako simpleng bisita. May pangalan ko sa folder sa harap ko. JOINT SETTLEMENT DISCUSSION I hated how official it looked. Bumukas ang p***o. Pumasok si Dominic. Naka-dark suit siya, gaya ng dati, pero wala iyong usual intimidating expression. Nang makita niya ako, bahagyang tumaas ang kilay niya. “You're early.” “You're late.” “Two minutes.” “Late.” “Noted.” Napangiti ako nang kaunti. Hindi ko alam kung bakit parang mas madali siyang kausap ngayon. Umupo siya sa kabilang side ng table. Then his attention shifted to the documents. Professional ulit. At somehow, mas komportable ako roon. --- Lumipas ang halos isang oras. Property valuation. Ownership records. Business use. Family claims. Lahat pinag-usapan namin. Pero sa pagkakataong iyon, may isang bagay akong napansin. Hindi sinusubukan ni Dominic na manalo. Hindi rin niya ako pinipilit na umatras. Every time may proposal ang legal team niya na hindi ako komportable, tinitingnan niya muna ako. “What's your concern?” At kapag sinabi ko— “I don't agree.” Hindi niya ako kinukumbinsi agad. He simply said— “Then we'll revise it.” Simple. Parang normal lang ang pakikinig. Hanggang sa dumating kami sa isang proposal na hindi ko talaga gusto. “If we transfer partial ownership temporarily,” sabi ng isang representative niya, “the company can proceed without interruption.” Umiling ako. “No.” Napatingin sa akin ang lahat. “I won't agree to that.” The representative started explaining. “Ms. Velasco, it's only temporary—” “I understand. Still no.” Tahimik si Dominic. Then he closed the folder. “Remove it.” Napatingin sa kanya ang representative. “Sir?” “I said remove it.” “But the board—” “Can hear the alternative.” Natahimik ang buong room. Tumingin siya sa akin. “What would you agree to?” Napaisip ako. “Independent valuation first. Then both families negotiate based on the actual value, not assumptions.” He nodded. “Okay.” “Okay?” “Yes.” “You're not going to argue?” “Should I?” “Usually people like you do.” His eyebrow lifted. “People like me?” “Rich. Powerful. Used to getting their way.” For the first time that afternoon, may bahagyang ngiti sa mukha niya. “Maybe you should stop assuming you know me.” I crossed my arms. “Maybe you should give me a reason not to.” His expression changed. Hindi offended. Thoughtful. “Fair.” --- Pagkatapos ng meeting, isa-isa nang lumabas ang mga tao. Naiwan kaming dalawa sa conference room. I gathered my papers. “I'm surprised.” “About?” “You actually listened.” He looked at me. “I told you before. I don't believe in forcing people into agreements they don't understand.” “That's not what I mean.” “Then what?” “Most people in your position would want to win.” He leaned against the table. “I'm not trying to win against you, Amara.” Napatingin ako sa kanya. “Then what are you trying to do?” “Find a solution.” “Even if it doesn't favor your company?” “Yes.” “Why?” He was quiet for a moment. Then— “Because a solution that only benefits one side isn't a solution.” Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Kaya inayos ko na lang ang papers ko. “That's annoyingly reasonable.” “I've been told.” “By who?” “My sister.” Napatingin ako sa kanya. “You have a sister?” “Yes.” “Bakit parang surprised ako?” “Because you haven't asked much about my family.” I smiled. “Rule number five.” His eyes met mine. No asking about past relationships. Hindi naman family ang sinabi sa rule. Pero hindi na namin pinansin iyon. Instead, kinuha niya ang folder niya. “You should eat.” Napakunot ang noo ko. “Again?” “You skipped lunch.” “Paano mo alam?” “You didn't touch the food.” Napatingin ako sa conference table. May natira pa ngang sandwich mula kanina. “Observant ka nga.” “I told you.” “Or stalker.” “That's getting old.” Napatawa ako. At siya rin. Sandali lang. Pero sapat para gumaan ang buong araw ko. --- Paglabas ko ng building, napaisip ako sa nangyari. Hindi pala mahirap makipagtrabaho kay Dominic. Actually, mas madali kaysa sa inaasahan ko. Hindi siya agree sa lahat ng sinasabi ko. Hindi rin ako agree sa lahat ng sinasabi niya. Pero kapag may disagreement, hindi niya ginagawang personal. At iyon ang bagay na hindi ko inaasahan mula sa isang taong kagaya niya. Habang naglalakad ako papunta sa sasakyan ko, nag-vibrate ang phone ko. Message from Dominic. > Did you get home safely? Napatingin ako sa screen. Maya-maya, may isa pang message. > And eat dinner this time. Napangiti ako. Hindi ko dapat binibigyan ng kahulugan ang simpleng message na iyon. Concern lang. Responsibility. Baka dahil magkasama kami sa isang legal agreement. That's all. I typed a short reply. > I will. You too. Napatigil ako bago ko pinindot ang send. You too? Bakit parang ang natural na noon? Pinindot ko rin. A few seconds later, nag-reply siya. > I will. I put my phone inside my bag. At habang naglalakad ako papunta sa sasakyan, isang bagay lang ang ayaw mawala sa isip ko. Hindi iyong property dispute. Hindi iyong agreement. Hindi rin iyong meeting. Kundi ang simpleng katotohanan na— sa unang pagkakataon, hindi ko na tinitingnan si Dominic Sinclair bilang lalaking nasa kabilang panig. At hindi ko pa alam kung mabuti ba iyon.Hindi ko alam kung kailan naging parte ng routine ko ang paghihintay sa isang text mula kay Dominic.Pero nitong mga nakaraang araw, parang may kulang kapag walang notification mula sa kanya.Hindi naman kailangan.Hindi naman kami magkasintahan.At lalong hindi naman namin kailangang mag-good morning o good night sa isa't isa.Pero kagabi, bago ako matulog, ilang beses kong tiningnan ang phone ko.Wala.Napabuntong-hininga ako.“Amara, ano ba.”Ibinaba ko ang phone sa bedside table at pumikit.Five minutes later, kinuha ko ulit.Wala pa rin.Napailing ako sa sarili ko.Hindi ko dapat hinihintay.Kaya nang mag-vibrate ang phone ko kinabukasan habang nag-aalmusal ako, muntik ko nang mabitawan ang kutsara.Dominic:Are you free this afternoon?Tinitigan ko ang message.Simple.Diretso.Very Dominic.Me:Why?Ilang segundo lang bago siya sumagot.Dominic:I need to check something at the property.Napataas ang kilay ko.Me:That's all?Matagal bago siya nag-reply.Dominic:Do you want me
Nagising ako nang mas maaga kaysa sa alarm ko.Hindi ko alam kung bakit.Siguro dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw.Siguro dahil sa lahat ng tanong na wala pang sagot.O baka dahil may isang taong nagsabing pupunta siya ngayong araw.I'll come tomorrow.Hindi ko dapat binibigyan iyon ng ibang kahulugan.May documents kaming kailangang tingnan.May records kaming kailangang ayusin.May property dispute kaming kailangang lutasin.Simple.Professional.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang gumagawa ako ng kape.Tumunog ang doorbell.Napatingin ako sa orasan.8:15 AM.Napakunot ang noo ko.Masyadong maaga.Binuksan ko ang pinto.At napahinto ako.Si Dominic.Naka-dark jeans at plain white shirt. Walang suit. Walang tie. May hawak siyang dalawang paper bags.“Good morning.”Tinitigan ko siya.“Bakit ang aga mo?”“Good morning din.”“Hindi ko tinatanong kung good morning.”“I know.”Napatingin ako sa dala niya.“What are those?”“Breakfast.”“Para kanino?”“You
Tahimik ang buong biyahe pauwi.Hindi dahil wala kaming gustong pag-usapan.Marami.Sobrang dami.Pero parang pareho naming alam na kapag nagsimula kaming magsalita, baka mas lalo lang kaming malunod sa mga tanong na wala pang sagot.Nakatingin ako sa labas ng bintana habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Mr. Reyes.The person your father was afraid of was never part of either family.Hindi ko alam kung sino iyon.Hindi ko rin alam kung bakit parang mas mabigat sa akin ang bagay na iyon kaysa sa mismong property dispute.“Amara.”Napalingon ako kay Dominic.“Yes?”“You've been quiet.”“I'm thinking.”“I noticed.”“Do you always notice everything?”“Not everything.”“Parang oo.”Bahagya siyang ngumiti.“Not everything.”Napatingin ako sa kamay ko.Kanina ko pa pala nilalaro ang maliit na susi.“Kinakabahan ka?” tanong niya.Umiling ako.“Hindi.”“Liar.”Napatingin ako sa kanya.“Excuse me?”“You've been holding that key since we left.”Napatingin ako sa kamay ko.Nap
Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabahala.Ang pagpunta sa isang taong labing-anim na taon nang piniling manahimik—o ang katotohanang ako mismo ang hiniling niyang makita.Tahimik ang biyahe.Nasa passenger seat ako habang si Dominic ang nagmamaneho.Hindi ko na tinanong kung bakit siya mismo ang nag-drive.Hindi rin niya ipinaliwanag.Siguro pareho naming alam na masyadong maraming bagay ang kailangang pag-isipan para pag-usapan pa kung sino ang dapat magmaneho.Hawak ko pa rin ang maliit na susi.Hindi ko ito inilagay sa bag.Parang natatakot akong mawala.“Kinakabahan ka?” tanong ni Dominic.Napatingin ako sa kanya.“Hindi.”“Liar.”“Excuse me?”“Kanina mo pa nilalaro yung susi.”Napatingin ako sa kamay ko.Totoo.Huminto ako.“Hindi lang ako sanay sa ganito.”“Sa alin?”“Sa paghahanap ng mga sikreto ng pamilya ko.”Hindi siya agad sumagot.After a few seconds, sinabi niya—“Neither am I.”Napatingin ako sa kanya.“Akala ko sanay ka.”“Sa business.”“Hindi sa family?”“No.”May
Hindi ko dinala sa kusina ang kahon.Hindi ko rin sinabi kay Mama na nakita ko iyon.Sa halip, dinala ko ito sa kwarto ko at isinara ang pinto.Inilapag ko ang maliit na kahon sa ibabaw ng kama.Nandoon pa rin ang mga lumang litrato, dalawang sulat, at ang maliit na susi na may ukit na 17.Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan sa papel.D. Sinclair.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa mismong susi.Kung talagang para kay Dominic ang kahon na ito, bakit nasa bahay namin?At bakit labing-anim na taon itong itinago?Kinuha ko ang unang litrato.Nasa harap nito ang dating function hall ng property.Mas luma.Mas simple.At sa likod, may petsa.Sixteen years ago.Binaliktad ko ang pangalawang litrato.Dalawang lalaki ang nasa larawan.Isa roon ang kilala ko.Si Papa.Ang isa naman ay isang lalaking hindi ko nakilala.May sulat sa ibaba.Velasco — Sinclair, final meeting.Napakunot ang noo ko.Final meeting.Hindi lang pala isang settlement discussion ang nangyari
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa board presentation.Hindi rin dahil sa deadline na ilang araw na lang ang pagitan namin at ng posibleng pagpunta sa korte.Kundi dahil sa isang nawawalang pahina.Isang pahina na labing-anim na taon nang wala sa mga dokumentong hawak namin.At sa isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.May nagtago ba nito?Kinabukasan, mas maaga akong nakarating sa Sinclair Group kaysa sa napag-usapan namin.Hindi ko rin alam kung bakit.Wala naman kaming presentation ngayon. Wala ring kailangan akong ihabol na dokumento.Pero nang makita ko ang pangalan ni Dominic sa listahan ng mga dadalo sa meeting, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.I ignored it.Hindi lahat ng kaba kailangang may ibig sabihin.Paglabas ko ng elevator, bukas na ang conference room.Nandoon na ang legal team.At si Dominic.Nakatayo siya sa dulo ng mahabang mesa, may hawak na folder.Nang mapansin niya ako, bahagya siyang tumango.“Good morning.”“







