Chapter 8

Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan ako sa meeting na iyon kaysa sa mga meeting na mas malaki ang halaga ng kontrata.

Siguro dahil hindi lang business ang nakataya.

Kasama ko si Dominic.

At sa mga nakaraang araw, iyon ang bagay na mas mahirap kong i-ignore.

“Amara?”

Napalingon ako kay Mia.

“Ma'am, okay ka lang?”

“Oo.”

Tumingin siya sa hawak kong folder.

“Tatlong beses mo nang binabasa 'yan.”

Napatingin ako sa folder.

Tama siya.

Hindi ko nga binabasa.

Nakatingin lang ako sa parehong page.

“I'm thinking.”

“About the presentation?”

“Of course.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Okay.”

“Bakit parang hindi ka naniniwala?”

“Wala po akong sinabi.”

“Your face did.”

Napatawa siya nang mahina bago bumalik sa trabaho.

Napabuntong-hininga ako.

Kinuha ko ang phone ko.

Wala pang message.

Hindi ko alam kung bakit ko tinitingnan.

Hindi naman ako naghihintay.

At least, iyon ang gusto kong paniwalaan.

---

By ten in the morning, nasa function hall na ako.

Nakaayos na ang presentation materials.

Nasa harap ang revised floor plan.

Nasa kabilang table ang updated valuation report.

At sa gitna ng lahat—

ang lumang agreement.

Dinala ko iyon dahil ayokong may ma-miss na naman kami.

Mula nang makita namin ang original document, hindi na mawala sa isip ko na may bahagi ng history ng dalawang pamilya na hindi pa namin nauunawaan.

“Good morning.”

Napalingon ako.

Si Dominic.

Naka-dark suit siya, simple gaya ng dati.

“Morning.”

Lumapit siya sa table at tiningnan ang mga dokumento.

“You're early.”

“Again?”

“Apparently.”

“Baka ikaw ang late.”

“I've been here for thirty seconds.”

“Late pa rin.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Noted.”

Napangiti rin ako bago ko napigilan ang sarili ko.

Mabilis kong ibinalik ang tingin sa papers.

“Ready?”

“Yes.”

“Good.”

Wala nang dagdag.

Pero hindi na kailangan.

---

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang legal team.

Nagsimula kaming mag-review ng presentation.

Ownership.

Valuation.

Historical records.

Proposed settlement.

Everything seemed clear.

Hanggang sa inilabas ng isang lawyer ang isang lumang envelope.

“There is one more document.”

Napatingin ako.

“What document?”

Inilapag niya iyon sa gitna ng table.

Halatang matagal nang nakatago.

May kupas na tinta sa harap.

VELASCO-SINCLAIR SETTLEMENT AGREEMENT

Napatingin ako kay Dominic.

He was already looking at it.

“That isn't the copy we reviewed,” sabi niya.

“No,” sagot ng lawyer. “This was found in the archived records of the original property files.”

Kinuha ko ang envelope.

Maingat kong binuksan.

May ilang pages sa loob.

Binasa ko ang unang bahagi.

Pareho lang sa document na mayroon kami.

Parehong property.

Parehong parties.

Parehong settlement conditions.

Pero nang makarating ako sa huling page, huminto ako.

May handwritten note sa ibaba.

Hindi kasama sa printed agreement.

Isang sentence lang.

The representatives must reach a mutual decision before either family proceeds independently.

Napakunot ang noo ko.

“This wasn't in our copy.”

“No.”

Napatingin ako kay Dominic.

“Did you know about this?”

Umiling siya.

“No.”

“Sure?”

“Yes.”

Walang pag-aalinlangan sa sagot niya.

At sa pagkakataong iyon, naniwala ako.

Hindi dahil gusto kong maniwala.

Kundi dahil nakita ko na ang mukha niya kapag may alam siyang hindi niya sinasabi.

Ngayon, pareho kaming nagugulat.

“Who wrote it?” tanong ko.

“We don't know.”

“May date?”

Itinuro ng lawyer ang ibaba ng note.

Sixteen years ago.

Napaatras ako nang bahagya.

“Sixteen years?”

“Yes.”

Tahimik ang buong room.

Labing-anim na taon.

Bago pa ako magkaroon ng sariling business.

Bago pa naging Managing Director si Dominic.

Bago pa namin naisip na magkakaroon kami ng ganitong problema.

“Does this change the current dispute?” tanong ko.

The lawyer hesitated.

“It may.”

“How?”

“If this note was considered part of the original settlement terms, neither side may have the right to proceed independently without first reaching a mutual decision.”

Napatingin ako sa kanya.

“So the court deadline…”

“May not be as straightforward as we thought.”

Tahimik si Dominic.

Then he looked at me.

“We'll find out.”

Hindi I will.

Hindi my legal team will.

We.

At hindi ko alam kung bakit gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko.

---

Makalipas ang ilang minuto, umalis ang legal team para mag-follow up ng records.

Naiwan kaming dalawa.

Kinuha ko ang lumang agreement.

“Sixteen years.”

“Yes.”

“Bakit pakiramdam ko may alam ang mga matatanda sa pamilya natin na hindi nila sinasabi?”

“Possible.”

“Hindi ka ba curious?”

“I am.”

“Then?”

“I'll look into it.”

Napatingin ako sa kanya.

“Mag-isa?”

He looked at me.

“No.”

“Then?”

“You're the other representative.”

Napangiti ako nang kaunti.

“Right.”

“Unless you want to back out.”

“Hindi ako umaatras.”

“I know.”

Napailing ako.

“Alam mo ba, parang lagi mong sinasabi 'yan.”

“Because you keep proving it.”

Natahimik ako sandali.

Hindi ko alam kung bakit mas tumatak sa akin iyon kaysa sa dapat.

Kaya ibinalik ko ang tingin ko sa document.

“Baka masyado mo na akong napapansin.”

“Maybe.”

Napatingin ako sa kanya.

Pero wala na siyang sinabi.

At somehow, mas nakakainis iyon.

---

Naalala ko ang isa pang bagay.

“Noong isang gabi.”

Tumingin siya sa akin.

“Which night?”

“The night you messaged me.”

Alam niya agad.

“I remember.”

“You said you had something you wanted to tell me.”

Tahimik siya.

“I changed my mind.”

“Bakit?”

“Because I wasn't sure.”

“About what?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Whether you were ready to hear it.”

Napakunot ang noo ko.

“Ready to hear what?”

Saglit siyang natahimik.

Then he looked away.

“Nothing important.”

“Dominic.”

“Amara.”

“Don't do that.”

“Do what?”

“Say something mysterious and then refuse to explain.”

Bahagya siyang ngumiti.

“You do that too.”

“Never.”

“You did yesterday.”

“That's different.”

“How?”

“Because I'm me.”

Napatawa siya.

“That makes no sense.”

“I know.”

Pareho kaming natawa.

At ilang segundo lang, bumalik ang katahimikan.

Pero hindi na awkward.

May tanong lang na nanatiling nakabitin sa pagitan namin.

At pareho naming piniling huwag itong sagutin.

---

Nang hapon na, natapos na ang preparations.

Inayos ko ang mga folder.

“I'll send you the updated presentation tonight.”

“Okay.”

“Review mo rin.”

“I will.”

“Don't change anything without telling me.”

“I won't.”

Tumingin ako sa kanya.

“Promise?”

“Yes.”

Tumango ako.

“Good.”

Sabay kaming lumabas ng function hall.

Pagdating sa hallway, huminto siya.

“Amara.”

“Hmm?”

“Are you okay with tomorrow?”

“The board?”

He nodded.

“I'll survive.”

“You don't have to do it alone.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung presentation lang ba ang tinutukoy niya.

Pero hindi ko na tinanong.

“Neither do you.”

Saglit siyang natahimik.

Then he nodded.

“Fair.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

Sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang kumbinsihin ang sarili ko na normal lang ang pagiging komportable ko sa kanya.

Baka hindi na nga iyon normal.

Baka may nabubuo nang bagay sa pagitan namin.

Isang bagay na wala pa kaming pangalan.

At hindi ko alam kung dapat ko ba iyong pigilan—

o hayaan.

Pagdating namin sa lobby, nag-vibrate ang phone ni Dominic.

Tiningnan niya ang screen.

Biglang nagbago ang expression niya.

Hindi takot.

Hindi rin galit.

Pero naging seryoso siya.

“What happened?” tanong ko.

He didn't answer immediately.

Binasa niya ulit ang message.

“Dominic?”

Iniabot niya sa akin ang phone.

Mula sa legal team.

We found another reference to the original agreement.

Napatingin ako sa kanya.

“Where?”

Mabilis niyang binawi ang phone.

“Sa archived records.”

“And?”

Huminga siya nang malalim.

“There's supposed to be another page.”

“Another page?”

Tumango siya.

“Missing from both copies.”

Napatitig ako sa kanya.

“What's on it?”

“I don't know.”

“Then where is it?”

Tumingin siya sa akin.

“We're trying to find out.”

Tahimik ako.

Sa loob ng ilang segundo, parang bumalik ang bigat ng problemang pilit naming inaayos.

Pero this time, hindi na ako nag-iisa sa harap nito.

Neither was he.

At habang magkasabay kaming lumabas ng building, isang bagay ang malinaw.

Hindi lang namin kailangang alamin kung paano aayusin ang property dispute.

Kailangan naming malaman kung ano ang sinubukang itago ng dalawang pamilya—

labing-anim na taon na ang nakalipas.

At baka ang nawawalang pahinang iyon ang magbago sa lahat.