CHAPTER 7

“Amara, five minutes!”

Napalingon ako sa entrance ng function hall.

“Ready na ba sila?”

“Almost. Nasa labas na raw yung representatives.”

Tumango ako habang tinitingnan ang hawak kong clipboard.

Nakaayos na ang presentation boards. Naka-check na ang floor plan. Nasa tamang lugar ang sample materials.

Everything was ready.

Or at least, dapat.

Huminga ako nang malalim.

Hindi naman ito ang unang presentation na ginawa ko.

Hindi rin ito ang unang beses na kailangan kong makipag-usap sa taong mahirap pakisamahan.

So why was I nervous?

Napatingin ako sa relo.

Then I heard footsteps behind me.

“You're early.”

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino.

“It's your presentation too.”

Lumingon ako.

Si Dominic.

Naka-dark suit siya, simple gaya ng dati. Walang unnecessary accessories. Walang expression na parang may gustong patunayan.

Just Dominic.

At nakakainis na kahit ilang araw ko na siyang nakakasama, parang hindi pa rin ako sanay kapag bigla siyang nasa harap ko.

“Ready?” tanong niya.

“Yes.”

“You're nervous.”

“Hindi.”

He looked at the clipboard in my hand.

“You've been holding that for five minutes.”

“Because I need it.”

“You haven't looked at it once.”

Napatingin ako sa clipboard.

Tama siya.

“Maybe I'm thinking.”

“About the presentation?”

I hesitated.

“Of course.”

Bahagya siyang tumango.

Hindi na siya nagtanong.

At somehow, mas nakakagaan iyon.

---

Nagsimula ang presentation makalipas ang ilang minuto.

Ako ang nagpresent ng vision para sa property.

Hindi lang bilang isang disputed piece of land, kundi bilang lugar na puwedeng magkaroon ng bagong purpose nang hindi binubura ang history nito.

Ipinaliwanag ko kung paano puwedeng gamitin ang function hall, kung anong renovations ang kailangan, at kung paano mapapanatili ang mga existing structures na may value sa pamilya namin.

Nang matapos ako, si Dominic ang sumunod.

Mas business-oriented ang approach niya.

Projected costs.

Possible returns.

Long-term partnership.

Risk management.

Magkaiba kami ng perspective.

Pero sa unang pagkakataon, nakita kong hindi kailangang magbanggaan ang dalawang perspective para maging maayos ang isang plano.

May isang representative na nagtanong.

“Mr. Sinclair, if the project pushes through, how much control will the Sinclair Group retain over the property?”

Napatingin sa akin si Dominic bago siya sumagot.

“That's still being discussed.”

The man looked at me.

“And the Velasco side?”

I straightened.

“The same.”

Hindi agad sumagot si Dominic.

Then he added—

“Any final arrangement has to be agreed upon by both sides.”

Simple lang ang sagot.

Pero alam kong intentional iyon.

Hindi niya sinabi na Sinclair Group would decide.

Hindi rin niya sinabi na dahil mas malaki ang investment nila, sila ang may final say.

Both sides.

Napatingin ako sa kanya.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Isang segundo lang.

Pero sapat na iyon para maalala ko ang sinabi niya noong una kaming nag-usap.

I don't believe in forcing people into agreements they don't understand.

At muli kong naisip—

Maybe he really meant it.

---

Pagkatapos ng presentation, lumabas muna ang representatives para pag-usapan ang proposal.

Naiwan kaming dalawa sa function hall.

Umupo ako sa gilid ng table at inayos ang mga papel.

“That went well,” sabi niya.

“Yes.”

“You were good.”

Napatingin ako sa kanya.

“That's twice.”

“What?”

“Pinupuri mo ako.”

“Do you want me to stop?”

“No.”

“Then?”

“Wala.”

Umupo siya sa kabilang side ng table.

Tahimik kami sandali.

Hindi tulad ng dati.

Dati, bawat katahimikan sa pagitan namin ay parang naghihintay ng susunod na argumento.

Ngayon, parang hindi na kailangan.

At hindi ko alam kung alin ang mas delikado.

“About yesterday,” bigla niyang sabi.

Huminto ang kamay ko.

Hindi ako tumingin sa kanya.

“Okay.”

“I don't want you to feel uncomfortable around me.”

I slowly looked up.

“Hindi naman.”

“You don't have to say that if it's not true.”

“I mean it.”

He studied my face.

“Okay.”

“That's it?”

“Yes.”

Napakunot-noo ako.

“You're not going to explain?”

“There's nothing to explain.”

“Pero ikaw ang nagsimula.”

“I know.”

“And now you're saying there's nothing to explain?”

He gave a small nod.

“I just wanted to make sure you're okay.”

Tahimik ako.

“I'm okay.”

“Good.”

Tumayo siya.

Akala ko aalis na siya.

Pero huminto siya sa tabi ng mesa.

“Amara.”

“Hmm?”

“If something bothers you, tell me.”

“Even if it's about you?”

“Yes.”

“Hindi ka mao-offend?”

“Probably.”

Napangiti ako.

“Honest.”

“I try.”

“Rare.”

“Apparently.”

Napatawa ako nang mahina.

At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, napansin kong nakangiti rin siya.

Sandali lang.

Pero hindi ko agad inalis ang tingin ko.

Neither did he.

Hanggang sa siya ang unang umiwas.

“We should check the revised proposal.”

Tumango ako.

“Right.”

Trabaho.

Balik sa trabaho.

Mas madali iyon.

---

Paglabas namin ng function hall, may tumawag sa akin.

“Amara!”

Napalingon ako.

Si Paolo, isa sa regular suppliers ng event business ko.

“May concern ka ba?” tanong ko.

“Yung delivery schedule for Saturday. May problem.”

Napatingin ako sa phone ko.

“Anong problem?”

“May possibility na ma-delay.”

“Gaano katagal?”

“Two to three hours.”

Napapikit ako.

“That's too late.”

“I know. I'm trying to find another truck.”

“Okay. Update mo ako within the hour.”

“Got it.”

Pagkaalis niya, napabuntong-hininga ako.

“Problem?”

Napalingon ako kay Dominic.

“Supplier issue.”

“Can you solve it?”

“Yes.”

Hindi na siya nagtanong.

At iyon ang gusto ko sa kanya.

Hindi siya agad nag-aalok ng tulong na parang hindi ko kayang ayusin ang sarili kong problema.

Pero habang naglalakad kami palabas, bigla niyang sinabi—

“If you need another supplier, I can give you a contact.”

Napatingin ako sa kanya.

“I can handle it.”

“I know.”

“Then why offer?”

“Because having another option doesn't mean you can't handle it.”

Natahimik ako.

That sounded very much like him.

Hindi niya inaagaw ang problema.

Binibigyan lang niya ako ng choice.

“Fine,” sabi ko. “Send it.”

Tumango siya.

“Okay.”

Wala nang dagdag.

No lecture.

No insistence.

At somehow, mas naa-appreciate ko iyon kaysa sa isang malaking favor.

---

Pagdating ko sa office, naayos din ang supplier issue.

Nakatanggap ako ng message mula kay Dominic.

> Sending the contact now. Just in case.

Sinundan iyon ng contact details.

Hindi ko alam kung bakit ako napangiti.

Hindi dahil kailangan ko ang contact.

Kundi dahil hindi niya pinilit gamitin ko.

Nag-reply ako.

> Got it. Thanks.

Mabilis ang sagot niya.

> You're welcome.

I stared at the screen.

Then I put my phone down.

“Okay,” bulong ko sa sarili ko.

“Normal lang.”

Pero bakit parang hindi na ganoon kasimple ang salitang iyon?

---

Bago ako umuwi, tumawag ang abogado ng pamilya.

“Amara, may bagong development.”

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“About the property?”

“Yes.”

“May problema ba?”

“Hindi pa naman. Pero may bagong request ang Sinclair Group.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“They want a joint appearance before the board.”

“Joint?”

“Yes. You and Dominic.”

Napaupo ako.

“Bakit kailangan?”

“Because the board wants to hear the settlement proposal directly from both family representatives.”

Tahimik ako.

“So kailangan kong pumunta?”

“Yes.”

“Kailan?”

“Next week.”

Napatingin ako sa calendar.

May ilang araw pa.

Pero biglang parang mas mabilis ang paglapit ng deadline.

“Okay,” sabi ko. “Pupunta ako.”

Pagkababa ko ng tawag, napahilig ako sa upuan.

Kinuha ko ang notebook ko.

Isinulat ko ang meeting.

BOARD PRESENTATION — AMARA VELASCO + DOMINIC SINCLAIR

I stared at the names.

Hindi naman bago ang makasama siya.

Pero iba ang pakiramdam ngayon.

Siguro dahil mas maraming oras na kaming magkasama.

Siguro dahil nagsisimula na akong maintindihan kung paano siya mag-isip.

O siguro dahil may mga bagay na nangyari sa pagitan namin na hindi namin pinangalanan.

At iyon ang pinakaproblema.

Hindi ko alam kung ano ang tawag doon.

Hindi ko rin alam kung gusto kong malaman.

Ang alam ko lang—

sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa susunod naming pagkikita.

Ang kinatatakutan ko na ngayon ay kung ano ang mararamdaman ko kapag mas lalo ko siyang nakilala.